no title

in de
baas van mijn

buurtsuper schuilt
een stiekeme

poëet

Bij de kassa van de Appie

Hij keek me aan, zag mijn ongewassen haar. Zijn blik reisde naar beneden en bleef hangen bij mijn broek. Ik zag hem kijken en peinzen. Mijn broek die niet past, die veel te lang is en afzakt. Mijn slippers eronder. Mijn halfgelakte teennagels. De verfspatten op mijn wreef. "Lekker aan het klussen?" zei hij. Ik knikte en liet mijn verfvingers zien. Hij lachte en keerde zich weer naar zijn boodschappen.

Niet voor lang. Zijn blik raakte mijn buik, ontbloot in het iets te korte verfshirtje in combinatie met afzakkende verfbroek.
"Nieuwe kamer aan het opknappen?"
"Nee, daar ben ik inmiddels iets te oud voor. Gewoon lekker huisje opknappen."
"Ah! Nou, het is er wel mooi weer voor. Succes ermee hè!"
"Ja, dankuwel."

"Pàhap! Mòest dat nou?" zei zijn circa vijftienjarige dochter, nadat ze hadden afgerekend.

Mysterie

Ze zaten op hun hurken, voelden aan de wielkast. Krabden eens met een pen achter hun oor. Op het zijportier zat een lange deuk. Na overleg en veel geflapper met opschrijfboekjes maten zij de lengte van de deuk. Ze belden aan bij de overburen. Vanuit mijn keuken bekeek ik het gebeuren. Politie in de straat. Politie bij de overburen. Politie met opschrijfboekjes en holsters om de heup geslingerd.

Dit was een goed moment om het vuilnis naar buiten te brengen, verzon ik. Op straat trof ik de buurman die recent aan zijn knieën is geopereerd. Hij vroeg me hoe het ging met de heup, ik vroeg hem hoe het ging met de knieën. Frommelend aan mijn vuilniszak, in mijn ooghoek de twee politiemannen.

Overbuurman deed niet open. Kniebuurman praatte en praatte. Politiemannen krabden achter hun oor. Nòg een buurman kwam naar buiten. "Dat is de auto!" riep hij. Politieman nam hem even apart. "Weet u zeker dat dit de auto is die.." "En ja, ik heb dus ook een ontsteking in mijn schouder, en er zit een zenuw klem," zei kniebuurman, precies op dat moment. Ik verbeet mijn frustratie. Kniebuurman is namelijk erg aardig. Dat hij precies nu een slecht gevoel van timing aan de dag legde, moest ik hem vergeven.

Mijn vuilnis stortte in de bak. Mijn oren wapperden nog steeds, maar ik pikte geen greintje informatie meer op. Ik hàd natuurlijk nieuwsgierig buiten kunnen blijven staan. Ik had natuurlijk kunnen vragen of ik ze ergens mee kon helpen. Maar nee, ik kon niet helpen. Ik had die Laguna nooit eerder gezien.

Een half uur later zaten ze nog steeds op hun hurken naast de wielkast. Ze leken een conclusie te trekken, stonden op. De zijspiegel werd nog even bekrabbeld met een vingernagel. De deuk betikt. Ze staken hun opschrijfboekjes in de borstzak en stapten in hun auto.

De Laguna staat er nog steeds. Ik bedwing mijn neiging de wielkast te inspecteren op bloedsporen. Te checken in hoeverre de zijdeuk overeen komt met het achterhoofd van een argeloze fietser. Spannend man.

Gemiste kans

Vanmorgen onderweg naar mijn klant aan het Museumplein nam ik een tussendoortje door de P.C. Hoofttoestand. Dranghekken. Veel mannen in uniform. Ik raak altijd een beetje in de war van mannen in uniform. Niet dat ik ze opwindend vind, maar in de auto krijg ik wel altijd de neiging èxtra onschuldig mijn ligaatje te eten en ze met grote schaapherderinnetjesogen aan te knipperen door mijn voorruit. Zo van 'Ik reed niet te hard!' en 'Nee!! Die fietser sneed ik niet hoor! Die moest sowieso al stoppen!'

Dranghekken dus. Mannen in uniform; politie, parkeerwachten, straatvegers. Die laatste bungelen onderaan de uniform-pikorde, kon ik vanuit mijn Twingo observeren.

Met een Twingo door de P.C. Hoofttoestand. Ik werd niet alleen genegeerd door de politie maar ook door markies-uitrollende winkeliers en door verdwaalde bijna-BN-ers. Zelfs de straatvegers gunden me geen blik waardig. Ik knaagde mijn koekje en laveerde langs hek en uniform en winkelier.

Aan het eind van de P.C. Hooftdinges zit een vreselijk mooie winkel. Ik wierp een blik in de etalage. Er hing een vreselijk mooie jurk. Gazen mouwtjes, geen rug, borduursels op de kont. Ik ben kledingtechnisch een sucker voor borduursels. Slikte mijn liga een tikkie verlangend naar binnen. Bedacht me dat het vast het soort jurk is waar geen prijskaartje aan hangt.

Vanavond is mij duidelijk geworden waarom zoveel mannen in uniform mijn twingo negeerden. Waarom de dranghekken.

En ik was potdorie precies goed geschoeid vandaag! Als ik dat had geweten! Had ik nu borduursels op mijn kont!

De muur van het toilet

Wat zal E. Troost een klotejeugd hebben gehad.

Waarde auto bepalen?

Mwah.. één derde baby denk ik?

De fietser

De fietser stak het kruispunt over, maar werd halverwege staande gehouden door een motoragent. De motoragent gebaarde. De fietser gebaarde. Wij zaten met onze teentjes warm boven de houtkachel uit het raam het tafereel met interesse te bekijken.
"Volgens mij wordtie op de bon geslingerd."
"Neeeee, toch?! Dat doen ze toch niet zo snel?"
"De laatste tijd zijn ze nogal van het bonnen. Niks te waarschuwing meer. Kijk maar! Hij moet mee naar de kant."
"Zou hij door rood gefietst zijn?"
"Zal wel ja. Kijk, hij trekt zijn boekje al."
"Wat een onzin! Maar misschien had 'ie een grote bek terug?"

De fietser en de motoragent stonden inmiddels aan de kant. De fietser wees. Wees nog een keer. En nog een keer. En nog eens. Wij legden hem woorden in de mond.
"Ik moet daarheen! Ja daarheen! Hoe kom ik daar? Ik fietste gewoon die kant op! Ja. Die kant ja. Weet ik het zeker? Tuurlijk weet ik het zeker. Die kant was het!"
De motoragent stapte af. Kwam intimiderend dichtbij de fietser. Hief zijn armen. Het had een gebaar van 'wat moet je nou?!' kunnen zijn, of 'ik weet het ook niet meer' of 'kom maar op!'

De fietser wees nog eens. De agent hief zijn armen weer. Onze teentjes waren warm maar onze geest verward. Wat gebeurde daar precies? We werkten hardop mogelijke scenario's uit.

De agent stapte weer op zijn motor en reed stapvoets weg over het fietspad. De fietser keerde om en bleef braaf staan wachten. Toen het licht groen werd, fietste hij het kruispunt over. Hij vervolgde ofwel opgelucht ofwel verward ofwel boos ofwel teleurgesteld ofwel gelaten zijn weg.
Ik had het hem graag willen vragen.

Van oude mensen...

Ze waren oud. Stokoud. Oud en heel klein. Hij in een beige regenjas, zij in een frivole donkerrode mantel. Ze namen de hele breedte van de stoep in. Hij zoals het een gentleman betaamt aan de buitenkant. Samen droegen zij een lege linnen boodschappentas. Elk één hengsel.

"We moeten de eieren niet vergeten."
"Nee. We moeten de eieren voor het ontbijt niet vergeten."

Opperste harmonie.

Het meisje dat een jongen wilde zijn

Nadine, heette ze. Het had net zo goed Stefan kunnen zijn, of Hans, of Kurt. Ze zat met haar vrienden te dobbelen. Wijdbeens, grote pul bier voor zich. Later hoorden we dat het alcoholvrij bier was. Ze had een drankverbod. Een keertje de kerstverlichting in brand gezet, een prullenbak op het toilet. Brandweer uitgerukt, rookschade.

Ja, problemen thuis. Een schreeuw om aandacht. Haar vader slaat haar en het hotel is haar tweede thuis. Ze zit er altijd. Men vangt haar op zo goed het kan. Een alcoholverbod, maar wel de mogelijkheid haar huis even te ontvluchten.

Ze rookte haar sigaret tussen duim en wijsvinger en stompte haar vrienden op de bovenarm als die een potje wonnen. Kort geblondeerd haar in een kuif, grote gympen, vormeloze trui. Het was geen mannelijk meisje, het was een jongen, uiterlijk. Behalve dat ze meisje was.

Als ze alleen was staarde ze in haar pul bier en rookte sigaret na sigaret. Haar blik moe en moedeloos. Als haar vrienden kwamen veerde ze op. Was ze man met de mannen. Jongens onder elkaar. Stoere verhalen, luid gelach.

Tot mijn nichtje Femke vanuit haar kinderstoel oogcontact zocht. Even was het jongenmeisje een meisje. Nadine speelde kiekeboe met Femke van achter de menukaart. Ze giechelden allebei.
Haar vrienden dobbelden en hadden niets in de gaten.

Bij de ABN

"Lukt het, mevrouw?"
"Ik kan het niet zien!"
"Ja, dat is dan lastig, hè."
"Kunt u mij misschien helpen?"
"Ja, maar dan moet u mij uw pincode geven. En dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling!"
"Maar ik vertrouw u wel hoor!"
De man achter haar zou van mij niet direct het stempel 'vertrouwenwekkend' krijgen als ik hem tegen zou komen in een donker steegje. Maar vooruit, je moet toch wat als hulpeloos dametje bij de pinautomaat.
"U wilt mij dus uw pincode geven?"
"Smoessmiespelfluistersmoes."
"Ah, kijkt u eens. Eén. Vier. Zeven. Zes," schreeuwde de vertrouwenwekkende man over straat.
"Wilt u uw saldo bekijken of geld pinnen?"
"Fluistersaldofluister."
Het vrouwtje boog zich ongeveer ìn de geldautomaat.
"Kunt u het zien, mevrouw?"
"Nee."
"U heeft nul euro mevrouw. Uw saldo is nul komma nul nul. U kunt niet meer pinnen." riep hij.
"O."

De monnik

Cadeautje kopen. Cadeautje kopen bij een afzichtelijke winkel met veel draperiën en nare kandelaars en kussentjes en twinkeltjes en glittertjes en tierelantijntjes; heel erg precies fout.

Midden tussen de tierelantijntjes en twinkeltjes zat een grote vrouw in vormeloze jas, met vrijwel kaalgeschoren hoofd. Met haar enorme handen graaide ze in de schaaltjes kralen. De verkoopster wiebelde er kwelend omheen.
"Ja, die is ook schattig hè. Eééénig, die kleurtjes."
"Hmmm."
"We hebben ook draakjes. Heel decoratief."
"Hmmm."
"Of yin-yang misschien? Geloofhoopenliefde? Die blauwe? Staat prachtig bij uw jas."
"Het is niet voor mij, het is voor mijn moeder."
"Dan houdt uw moeder wel van mooie dingen hè, haha. Ja, die sneeuwpop is ook kostelijk."
"Hmmm."
"En heeft u dat vogeltje gezien? Schattìg, werkelijk. U heeft trouwens ook prachtige oorbellen in."
"Eigenlijk vind ik ze te opzichtig voor een boeddhistische monnik."
"U bent boeddhistische monnik?"
"Ik ben boeddhistische monnik. Maar ik doe die oorbellen een beetje voor mijn moeder. Die vindt dat leuk."
"Ik vind ze anders helemaal niet opzichtig hoor! Ze zijn zo.. zo.. zo transparant!"
De boeddistische monnik tikte met haar wijsvinger tegen de enorme kristallen die aan haar oorlel bungelden.
"Ik vind ze behoorlijk opzichtig. En ik mag eigenlijk helemaal geen opsmuk. Als monnik. Überhaupt niet. Maar mama vindt het zo leuk."
"Maar ze zijn juist prachtig.. ja.. transparant ja! Ik houd ook vreselijk van transparant. Daarom vind ik plexiglas ook zo mooi."
"Plexiglas?"
"Ja, plexiglas ja."
"Is niks voor mij. Zoveel mogelijk natuurlijk hè, als boeddistische monnik."

Ik voelde de kloof tussen beiden zich verwijden. De monnik boog zich weer over de schaaltjes kralen en de verkoopster parelde het zweet van verkoopinspanning op het voorhoofd. Ik zag haar vertwijfeld zoeken naar een raakpunt.

"We hebben ook zilveren boeddhaatjes! Héél schattig! Werkelijk enorm leuk, met die dikke buikjes!"
"Zilveren boeddhaatjes?" spitste de monnik haar oren.

Raak.

Op het station

De taxichauffeur haalde een kleedje uit zijn achterbak, trok zijn witte gympen uit, ging op zijn kniën. Bad.

Hij trok zijn schoenen weer aan, vouwde het kleedje zorgvuldig op, legde het in zijn achterbak.

Hij opende zijn achterportieren voor een gezelschap kerstmutsen-met-belletjes. Samen lachten zij om het geklingel.

Met een warm gloeiend kerstgevoel in mijn onderbuik startte ik mijn twingo.

Vrede Op Aard'

Onderweg

De Laguna voor mij trok voortvarend op zodra de 80 km zone was afgelopen. Ik reed zingend achter hem aan. Een zwerm ganzen vloog voorbij. Bevangen door een acuut Nils Holgersson gevoel keek ik ze zuchtend na. Net op tijd richtte ik mijn blik weer naar voren. De Laguna was gevaarlijk vaart geminderd en reed nog maar 70. Ik zat vrijwel op zijn achterbumper.

Geïrriteerd door mijn eigen onhandigheid haalde ik hem in en wierp boze blikken in de Laguna. Ik gebruik gedoseerd boze en zéér boze blikken om mijn medeweggebruikers te tuchtigen. Deze blik viel in de tweede categorie, want mèt opgetrokken wenkbrauw. De wenkbrauw bewaar ik voor bijzondere gevallen.

De Laguna-chauffeur was volkomen immuun voor mijn wenkbrauw. Zichtbaar genietend groef hij in zijn linkerneusgat. Vrijwel tot aan zijn elleboog. Hij neigde zijn hoofd een tikkie naar rechts om er beter bij te kunnen.

Het was duidelijk: de inhoud van zijn neus vereiste volledige concentratie. Laat dat gaspedaal maar zitten.

Bij de Esso

Ik bezoek zelden een herentoilet, maar eigenlijk zou ik het vaker moeten doen. De teksten op deuren van herentoiletten zijn altijd vele malen interessanter dan die bij de dames. Vandaag op het benzinestation niet zozeer een herentoilet als een truckersplee.

"All cops are bastert's"
"100% harcore"
"Pijpen, bel Anja, € 50"
"Rotterdam, lekkere wijvuh!"

Maar ook:
"Jezus redt levens" en daaronder:
"Denk eens aan de hoeveelheid slachtoffers van greligieuze oorlogen!"

Told you so

Als je met je kindertjes boodschappen gaat doen, moeten ze natuurlijk wel bezig gehouden worden zodat je niet over je eigen kleuter struikelt en continu handjes uit groenteschappen moet slaan. Bij de appie hebben ze daar van die mooie winkelkarretjes met plastic-speelgoedauto-extension voor verzonnen. Op de parkeerplaats reed een moeder haar karretje richting de auto. De kleuter reed mee in de plastic speelgoedauto en deed "Brrrrrmmm!! BRRRMMmmmm!!"

Bij de auto aangekomen zei kleuter: "Is niet van mij. IS niet van MIJHIJ!" Mama haalde haar schouders op en lachte vertederd. Ze stak de sleutel in het slot en wrikte.
"Oh nee!! Haha! Dit is helemaal niet onze auto! Loop ik zomaar naar de verkeerde auto!"

"Zei 'k AHAL!" zei kleuter.

Multi-inzetbaar

Ik ben gek op rare verpakkingen. Spelfouten, tikfouten, logische fouten; ik kan er geen genoeg van krijgen.

De trouwe lezer weet dat mijn voorraadkast dingen bevat uit het jaar kruik. Zo ook mijn badkamerplankje. Ik vond daar laatst een fles Dove die al héél lang uit de handel is. En terecht. De oplettende lezer spot dat het hier om 'Verwikkende verzorging' gaat. Mèt vitamines!























Verzwikkend?
Ik gok op verkwikkend.

Ook deze vond ik interessant:


Multi-inzetbaar?

- bekleding voor je hamsterkooi
- gezichtsscrub
- geurvreters voor je sokkenla
- oprijlaankiezels
- paneermeel voor je wienerschnitzel
- bloempotstabilisator
- vulling voor je vissenkom

En natuurlijk: Kattenbakkorrels!

Just smile

Achter mij bij het stoplicht stond een man in een heel grote auto. De man veegde met een delicaat gebaar het haar van zijn voorhoofd en checkte zijn kapsel in zijn binnenspiegel. Hij trok met zijn vingers zijn oogleden naar beneden en keek of zijn oogwit mooi wit was. Hij oefende een glimlach die slechts tand was en waaraan zijn ogen niet meededen. De glimlach werd weer uitgeschakeld.

Het stoplicht sprong op groen en achter mij trok hij op: glimlach aan, glimlach uit, glimlach aan, uit, aan, uit, aan, uit. De glimlach oogde steeds geforceerder. Met de glimlach aan deed zijn gezicht me denken aan een doodskop.

Ik vroeg me af waar hij heen reed, waar hij die glimlach voor nodig had. Ik wilde hem door elkaar rammelen en zeggen: je ogen man! Het zit hem in je ogen!

Voor wie zijn glimlach ook bedoeld was: ik hoop van harte dat diegene er niet in getrapt is.

ABC

Bij het postkantoor stond een mevrouw. Ze prutste met de pakketjesweegschaal en vroeg me of ik haar even wilde helpen. Maar natuurlijk! Behulpzaam als ik ben, stond ik gezwind aan haar zijde, in de veronderstelling dat ik iets met weegschaal of pakketje moest doen. Maar nee, ze duwde me een adresboekje in de hand en vroeg of ik een bepaalde naam wilde opzoeken en dan dat adres voor haar op een papiertje wilde schrijven. Ik sloeg heel eventjes steil achterover; figuurlijk dan.

Natuurlijk ben je je ervan bewust dat er mensen leven in Nederland die analfabeet zijn. Natuurlijk weet je dat dat bestaat, heb je de verhalen gehoord over de schaamte en de trucs die analfabeten uithalen om niet te hoeven lezen. Deze mevrouw straalde niets van schaamte uit. Ze was gewoon heel praktisch: ik kan niet lezen en schrijven, dus ik ga iemand vragen om me daarbij te helpen. Ik vroeg me af hoe het kon dat ze ondanks die praktische instelling waarschijnlijk nog nooit een cursusje heeft gepakt of een lesje heeft genomen. Ze leek me nogal daadkrachtig. Daadkrachtig en analfabeet.

Ik bleef een tikkie beduusd achter en telde mijn zegeningen.

Ingrediënten: rook

Ben ik de enige die dit raar vindt? Ingrediënten: makreel, zout, ROOK?

Als je ook nog het graatje eruit haalt, de buikholte insmeert met sambal manis, ketjap manis, heul veul knoflook enneh... volgens mij verder niks. Als je de makreel (incl. sambal, ketjap, knoflook en rook) inpakt in een aluminiumfolietje en hem goed fijn warm laat worden in de oven, zeg een graad of 200 een minuut of 25. Als je dat allemaal doet dan heb je het succesreceptje van vriend J te pakken.

In eerste instantie zei J toen ik telefonisch voorstelde dat hij voor me zou koken: "tuut tuut tuut", maar met behulp van makreel, zout en rook wist hij er daadwerkelijk iets van te bakken.

Of te braden, zo je wilt.

Manneken Pis

Vandaag geobserveerd op een parkeerplaats langs de snelweg:

* een man die tegen een auto plaste, wijdbeens, broek op half zeven.

We nemen maar even aan dat het zijn eigen auto was. Het was in ieder geval niet de mijne, waarvoor dank.