Wat moet ik aan?

"Kom je vanavond barbecuen?" hoorde ik de stem van zijn moeder door de telefoon. Een betekenisvolle stilte volgde.
"Twee seconden mam," zei hij, en fluisterde "Barbecue bij mijn ouders. Heb je zin om mee te gaan?" Ik knikte zwijgend, en beefde van binnen.
"Ja, we komen met zijn tweeën. Maar dat was ook je bedoeling, of niet?" lachte hij. Zijn telefoon gaf kleine kreetjes van enthousiasme.

Even later probeerde ik me in een shirtje te wurmen waar ik strikt genomen niet direct meer in pas. Hij zat op de rand van het bed en zei "Ik zou nu ZO'N slechte grap kunnen maken. En die zou ook niet gemeend zijn. Maar ZO'N slechte grap brandt op mijn lippen."
"Kom maar," stak ik uitdagend de handen in mijn zij.
"Mag ik eerst een kus?"
"Dit zou best eens je laatste kunnen zijn."
"Ja, daarom zei ik het ook," grinnikte hij.
"Kom maar."
"Doe je dàt aan naar mijn ouders??!!"

Ik lachte, maar het zaadje van twijfel was gezaaid. Hij is nu weg en haalt me later vanavond op.

Ik heb al vier verschillende outfits gepast.

Bij de publieksbalie

"Heee! Jij hier?"
"Ja, ik kom even mijn paspoort ophalen. Ik ga volgende week op vakantie."
"Joh, wat goed van je. Dat zal niet makkelijk zijn."
"Valt mee hoor."
"Gaat het allemaal een beetje dan? Heb je het al een beetje verwerkt?"
"Ja. Gaat best goed. Sja, afgelopen februari was het een jaar geleden, en dan denk je er wel even aan natuurlijk."
"Natuurlijk! Mis je hem?"
"Nou, ja en nee. Ik bedoel; we deden natuurlijk altijd alles samen. Dus als ik een eindje ga fietsen dan mis ik hem wel ja."
"Ja, jullie deden altijd alles samen ja. Vijfendertig jaar, toch?"
"Ja, zesendertig ja. Zesendertig jaar samen."
"En hoe snel is het gegaan?"
"Binnen drie maanden was het bekeken."
"Ja, darmkanker gaat altijd hard hè."
"Ja. Dat ging hard ja. Maar goed. Het leven gaat door."
"Ja. Het leven gaat door. En nu op vakantie?"
"Met Ted. We gaan naar Marbella."
"Ted?"
"Ja, van de schaakclub van Frans, weet je wel?"
"O ja! Maar lekker zeg. Marbella."
"Ja, ik ben wel toe aan een beetje zon."
"Ja zeg. Het weer is hier echt huilen met de pet deze zomer."

De geit van dokter Sanders

Ze heeft een aanstekelijke giechel. Ze lacht haar tanden regelmatig bloot. Ze is rustig en professioneel en verzint slimme dingen voor onze klanten. Ze houdt van de H&M en de Zara en kan de dag niet doorkomen zonder koffie. Ze draagt stiletto's en verft haar haar rood.

Onderweg terug van onze klant in België verzuchtte ik "En dan zometeen met een wijntje op de bank! En spareribs bestellen! Man, daar heb ik zin in."
Ze giechelde en zei "Ik zou het niet weten, dat mag ik niet."
"Is dat vanwege je geloof?"
"Ja."
"Dus je bent praktizerend moslim? Hoe uit zich dat dan?"
"Nou ja, ik drink geen alcohol. En ik eet geen varkensvlees. En ik bid vijf keer per dag."
"Maar we zijn net de hele dag samen bij de klant geweest! Hoe doe je dat dan met bidden?"
"Ik heb vanmorgen gebeden, voor ik wegging. Daarom stond mijn wekker ook om kwart voor zes. Dat ik nog even tijd had om te bidden. En dan spaar ik het op, want ik vind het bij de klant niet kunnen. Dus vanavond haal ik het in."
"Echt? En hoe voelt dat dan? Als je bidt? Doet dat iets voor je?"
Ze keek bedachtzaam; een hele verandering na haar gewoonlijke brede lach. "Nou. Ja. Dat is een moment voor mezelf, soort van. Als ik bid ben ik heel even alleen met mezelf en word ik stil van binnen. Het is gewoon even. Ja. Hoe zeg je dat. Rust. Ofzo?"

Hoewel ik mijn glas wijn niet wil vergelijken met welke god dan ook, denk ik dat mijn moment op de bank, mijn moment met mijn glas wijn, mijn moment dat ik de dag van me af laat glijden en mijn benen omhoog gooi. Mijn moment dat ik even helemaal mij ben. Alleen en tevreden. Op de bank. Ik denk dat mijn moment in mijn hoofd precies hetzelfde voelt als haar gebed in het hare.

Ken je dat rijmpje van Annie MG Schmidt?
"De geit van dokter Sanders
is anders, is anders,
is anders van model
dan de geit van dokter Snel
dan de geit van dokter Snel
dan de geit van dokter Snellebellebel."

We zijn anders, maar slechts anders van model.
Dan de geit van dokter Snel.

BBQ met Frank en Max

"Die is heet papa!"
"Ja."
"Waarom?"
"Die komt net van de barbecue."
"Waar is poesje?"
"Poesje ligt op bed denk ik. Ga maar aaien."
"Samen?"
"Nee, ga jij poesje maar zelf aaien."
"Papa!"
"Ja?"
"Poesje ligt op bed! Kom je kijken?"
"Papa is even met annemarie aan het praten. Ik geloof je."
"Papa! Kom nou kijken!"
"Zometeen."
"Waarom?"
...
"Papa, ik wil drinken."
"Heb je dorst?"
"Ja."
"Wil je water?"
"Nee, die!"
"En als je die niet krijgt, wil je dan water?"
"Nee."
"Dus je hebt geen dorst."
"Nee."
"Je vindt die gewoon lekker."
"Ja."
"Nou, dat wilde ik alleen even weten. Zullen we hem samen openmaken?"
...
"Frank, volgens mij past hij daar door het balkonhek."
"O, dat zou best kunnen ja. Max? Steek je hoofd daar eens door?"
"Lukt niet!"
"En je been?"
"Lukt wel."
"Dat is mooi. Dan kan ik je nog altijd aan je oren er tussenuit pulken."
...
"Papa, mag ik die omgooien?"
"Waarom wil je dat?"
"Dat is leuk."
"Ok dan."
"Boing!"
"En? Was het leuk?"
"Ja."
"Mooi zo. Zet je hem dan nu weer recht?"
...
"Wat is dat?"
"Maïs."
"O. Waarom?"
"Shit, wat stel jij moeilijke vragen."

Ik steunde met mijn achterhoofd tegen de schutting, armen gespreid langs de leuning van het tuinbankje en zei "Frank, ik wil baren!"

Zijn schaterlach weergalmde nog uren door de avondlucht.

Herkenbaar

"Even kijken of de eerste foto's gelukt zijn."
Pomtiediepom lag ik op tafel. Tralala te kijken naar het röntgenapparaat. Een beetje te wiebelen met mijn tenen. Te frommelen aan mijn papieren onderlegger. Gepikeerd te zijn dat de leuke fotolaborant me niet meer herkende. En dat terwijl we nog gegrapt hadden, vorige keer.

"Ah! Jij was het! Nu ik de foto zie weet ik het weer! Met die héél lange pen! Goh zeg ja, we hebben ons vorige keer nog verbaasd over die pen ja. Je paste niet op één plaat. En je was zo vrolijk toen! Ja, nu ik die foto zie weet ik het weer!"

Mijn bovenbeen is memorabeler dan ik ben. Damn.

Niet mijn been overigens! Niet mijn been! Maar wel mijn pen, even voor het idee. Groot hè?!

MSN met vriendin E*

E: Echt. Mijn lijf gaat naar de haaien.
A: Je wordt nooit meer de oude. Je tieten gaan hangen. Je buik lubbert.
E: En weet je? Ik zie dus serieus dat ik meer cellulitis heb.
A: Volgens mijn moeder is het een complot. Van moeders tegenover niet-moeders. Moeders zijn jaloers op de vrijheden van niet-moeders. En vinden dat iedereen hangtieten moet hebben. Dus ze zeggen er van tevoren niets over.
E: Het is waar. Ik weet het zeker. En ik kan niet meer terug!
A: Maar weet je wat het fijne is? Als mama ben je gewoon nog even mooi. Alleen wat minder strak enzo.
E: Ik ben bang voor spataderen. En cellulitis.
A: En cellulitis gaat nooit meer over, las ik gisteren in de Marie-Claire.
E: Dat wordt plastic surgery.
A: Weet je waar ik achter ben? Mannen zién cellulitis niet eens.
E: Das waar.
A: Bizar hè?! Als ze maar iets hebben om te kneden. Kan hen die cellulitis schelen.
E: Dat is ècht waar!
A: Ze zijn blind.
E: Maar weet je wat dan gek is? Binnen deze theorie?
A: ?
E: Dat ze het wèl zien als er een mooi strak exemplaar langskomt.
A: Verdomd. Ja.
E: Dat klopt dan weer niet hè.
A: Misschien zijn ze wel blind van liefde. Misschien gaat het stiekem wel dégelijk om onze persoonlijkheid.
E: Zou het?
A: Ik denk het wel. Persoonlijkheid en kneedbaarheid.
E: Desalniettemin alert blijven op strakkere exemplaren. Gewoon uit de buurt houwen.
A: Je hebt een punt.

* Ik heb mijzelf enige artistieke vrijheden gepermitteerd. Vooral omdat ik het MSN-gesprek in kwestie niet heb bewaard. Alle onuitstaanbaar generaliserende uitspraken komen dus uit mijn pen. Of het zou kunnen dat vriendin E ze daadwerkelijk heeft gedaan, die uitspraken. Wij zijn namelijk vaak onuitstaanbaar generaliserend, samen.

Met Zenna in de zandhoop

"O! Pas op, hier ligt glas annemárie!"
"Heb je je bezeerd?"
"Nee. Maar ik ga nu wel extra super voorzichtig zijn."
"Ja, want anders krijg je glas in je hand en dan bloed je de hele zandhoop onder."
"Hihi, ja."
"En dan bloed je zelf helemaal leeg. En dan kan je niks meer."
"Nee. Dan ben ik helemaal bleek en kan ik niet meer bewegen."
"En dan moet de ambulance komen."
"Ja! En dan ga ik naar het ziekenhuis."
"Laten we dus maar extra super voorzichtig zijn, want het ziekenhuis is helemaal niet leuk."
"Ja, maar dan lig ik wel bij mijn oma."
"Ligt je oma in het ziekenhuis?"
"Ja. Dus dan is het helemaal niet zo erg."
"Toch maar beter niet naar het ziekenhuis, behalve als je bij oma op bezoek gaat."
"Ja. Want stel je nou voor dat ik er nog lig en dat zij al weg mag!"

Met grote zorgelijke ogen keek ze me aan.
"Dan zou het helemaal niet meer leuk zijn in het ziekenhuis."

Bij de kapper

"Sandra, die werkt hier ook, die heeft dus een schoonzus."
Samenzweerderig dempte ze haar stem.
"En die schoonzus die wist dus pas de dag voor ze ging bevallen dat ze zwanger was."
"Joh."
"Ja. Ze was ook best fors en alles, dus misschien dat ze het daarom niet doorhad."
"Zou kunnen."
"En ik las laatst in een boekje van een meisje die naar de wc moest. En toen ineens lag er een baby in de pot! Zomaar ineens een baby! Moet je je voorstellen dat je dan naar je moeder moet. Zo van 'Oeps, sorry mam. Ik heb een kind.' Gek hè?"
"Best gek ja."
"Maar het was buiten de baarmoeder. Dat hoor je wel eens hè, dat een baby dan gewoon buiten je baarmoeder groeit. Dus dan word je gewoon ongesteld en alles, maar dan groeit dat kind gewoon ergens anders. Hier opzij ofzo."
"Sorry, maar dat kan niet."
"Jawel hoor! Stond in dat boekje. Dat dat kind buiten de baarmoeder was gegroeid, dus ze had helemaal niks door."
"Sorry, maar dat kan ècht niet."
"Jawel! Ik heb het wel vaker gehoord! Dat een kind dan buiten de baarmoeder zit en gewoon groeit en alles!"

Ze heeft me vier uur onder handen gehad. Een kwelling omdat mijn extensions één voor één met een tang uit mijn haar gepeuterd werden. Mijn hoofdhuid voelt nu alsof een bandschuurmachine er een walsje over heeft gedanst. Maar vooral, o vooral. Vooral een absolute kwelling voor mijn oren.

ZO onterecht!

"Ik vind het helemaal spannend, jij?"
"Ik ook! Ik ook!" sprongen wij nagelbijtend kleine zenuwsprongetjes in de lucht.
"Ah. Dat komt wel goed. Ze waren echt wel vet de beste."
"Die wijven die gruntten, die waren wel geil."
"Ja, wel geil. Maar ook wel echt heel slecht."
"Iedereen stond zo te poseren, man. Echt zo van 'ik ben een getergde muzikant! Oeh, wat ben ik artistiek!'"
"Ze zijn ook wel allemaal heel jong."

"Vanavond gaan twee bands doorrrr naar de finalllleeeee! En de bands die doorgaan zijn...." tromgeroffel, "Mindscan! Ennnn...." tromgeroffel, "The fire from above!"

"Wàt?"
"Nee. Dit kan niet."
"Dit kan echt niet."
"Djeez! Wat onterecht!"
"Héél onterecht!"
"Mijn hart bloedt een beetje."
"Ik ben in shock."
"Wat een kutavond."
"Ze waren vast te goed."
"Ja, ze hebben die prijs ook niet nodig. De jury dacht vast dat ze er sowieso wel komen."
"En vorige keer waren ze al tweede in de finale."
"Ja."
"Ze hebben die aanmoedigingsprijs voor schoolbandjes niet nodig."
"Nee. Ze zijn gewoon te goed. Te oud en te goed."

Maar het blijft onterecht. Heel onterecht. Blinky Palermo is niet door naar de finale van de Grote Prijs van Zuid-Holland.

Klimaatverandering

"Het is echt superlekker weer vandaag!"
"Ja, moet je kijken. Alle bloempjes komen uit de grond."
"En dan vriest het over twee weken en gaan ze allemaal weer dood."
"Neeeee man! Het gaat helemaal niet meer vriezen! Hebben we daar met zijn allen niet genoeg spuitbussen voor leeggespoten?"
"Ik wel in ieder geval! Aan mij zal het niet liggen!"
"Volgens mij moet je nu een vakantiehuisje kopen in Bretagne ofzo. Over tien jaar zit je daar in de tropen en is Spanje een woestijn."
"Je kan gewoon een strandhuisje kopen in Almelo. Over tien jaar zit je daar aan het strand."
"Weet je wat iemand laatst tegen me zei?"
"?"
"Dat we Nederland moeten verkopen met zijn allen, aan een buitenlandse investeerder. En dan gaan wij ergens op een braakliggend stuk Polen wonen ofzo. En het mooie van die buitenlanders is natuurlijk dat ze helemaal NIETS weten van dijken en waterkeringen. Dus over tien jaar ligt heel Nederland onder water. En dan komen wij gewoon terug met Royal Haskoning en spuiten we heel Nederland weer op, net als in Dubai."
"Ja man! Nederland in de vorm van een palmboom!"
"En dan komen we terug uit Polen en wonen we gewoon weer in Nederland, maar zijn we allemaal stinkend rijk!"
"Ja, maar nu nog even niet, want ik heb net een huis gekocht in Rotterdam. Dus die dijken mogen nog wel even blijven."
"Dat is dus dom van je, hè."
"Maar misschien dat het water dan zo hoog stijgt dat ik precies mijn voordeur kan maken op de eerste verdieping. En dan met een bootje heen en weer."
"En dan heb je een binnenzwembad!"

Het houdt ons bezig. Daar in het rookhok.
Op een mooie klimaatveranderde winterdag.

Valentijnsdiner

"Ja, steek er nog maar een op!"
"Wat nou?"
"Jezus man, je rookt zo veel."
"Niet zeuren. Kom. We gaan vreten halen."
"Zometeen. Je wil toch eerst roken jij?"
...
"En dan weet ik echt wel dat ik moet stofzuigen."
"Ja, maar waarom doe je het dan niet?"
"Weet ik veel. Jij doet dat toch altijd?"
"Maar niet omdat ik het leuk vind ofzo."
...
"En dan leg ik dus mijn spullen klaar in het halletje."
"In het halletje."
"Ja, in het halletje ja."
"Maar daar hebben we toch een stoel voor?"
"Mens! Ik doe het alleen zodat jij niet wakker word. Krijg ik weer dat gezeik over me heen."
"Zullen we nog een rondje wokken?"
"Laten we maar doen ja."
"Toch nog best gezond dit, of niet?"
"Beter dan wat jij kookt. Waarom denk je dat zo dichtgroei?"

Wij spitsten de oren. Zó moet dat dus: Valentijn vieren.

Bij Oni

"En toen moest ik dus met mijn slaapdronken hoofd de duiveningewanden van de keukenvloer krabben," vertelde ik vertederd verbolgen over de moordneigingen van Oscar.
"Ja, die katten van jou. Die katten moeten in de shredder," zei vriend P. "En wist je trouwens dat je van kattenhaar 50% minder vruchtbaar wordt?"
"Omdat 50% van de mannen het niet kan op een vrouw met katten?" sloeg ik kwink.
"Ja," zei vriend P. Met dodelijke ernst in zijn ogen.

Met vriend P aan de telefoon

"Er komt hier dus nu een kerel langs marcheren die een soort Hitlergroet brengt."
"Is het een gek?"
"Nee, het is een yup die zijn leasebak op slot wil zetten met zijn afstandbediening."

Captain Picard

"Ik krijg die rug niet goed."
"Hoezo?"
"Nou kijk, al die plooien. Het lukt me niet. Ze ziet eruit als een Michelinmannetje."
"Misschien moet je je nog niet concentreren op die plooien, maar gewoon de rug doen. En daar kan nog wel wat bij."
"Hmmm," zei ik, en keek nog eens naar de grote dikke naakte vrouw die op het plateautje stond.
"Ja, je hebt gelijk, daar kan nog wel wat bij."
"Gewoon klei erop kwakken. Dat is het mooie, je kan eindeloos blijven toevoegen."

Met het puntje van mijn tong tussen mijn tanden kwakte ik nog wat klei. Mijn werkstuk begon langzaam een bochel te krijgen. Naast mij vloekte vriendin M over de oogleden.
"Het lukt niet! Ze kijkt heel gemeen!"
"Ze moeten lager, volgens mij, die ogen. Wacht, als je nou even zó naar beneden drukt?"
"O ja! Ik doe haar gewoon met haar ogen dicht!"
"Bij mij luktie nog steeds niet. Ja, die borsten wel, soort van. Maar die rug! Ik denk dat ik gewoon een varkentje ga kleien. Of een boom ofzo."
"Gewoon nog een keer proberen! Misschien kan jij wel heel goed hoofden."

Ik begon met een bolletje. Plakte er een nek aan. Kneep er een neus in. Deed iets oor-achtigs. Jukbeenderen - of jeukbeenderen, zoals een mede-cursiste het noemde - en nog een kwak klei extra op het achterhoofd. Het begon ergens op te lijken. Niet op het model, maar wel op een hoofd. Een heel klein pietepeuterig mini-hoofd, met schoudertjes eronder.

Trots liet ik mijn hoofdje zien aan vriendin M.
"Hij doet me ergens aan denken," zei ze peinzend.
"Laat eens zien," zei jeukbeen.
"Ja, ik weet het! Het is die ene van Star Trek!"
"Huh?"
"Ja, die ene. God, hoe heetie nou?"
"Die kale! Captain Picard!"

Ik keek nog eens naar mijn hoofdje, en verdomd.
Er stond een grote naakte dikke dame voor mij op een plateautje.
En ik kleide Captain Picard.

W is weer beter

"Heb jij enig idee hoeveel effect dat blog van jou heeft?" belde W mij gisteravond.
"Huh? Hoezo? Heb je ineens veel hits op je site?"
"Nee man! Mijn moeder belde net of ze misschien sinaasappels voor me moest persen. Omdat ik ziek ben."
"En dat wist ze van mijn blog?"
"Nou ja, van mijn vader. Die had het gelezen en weer aan haar verteld. Dus ik sta hier in de kroeg met allemaal kroeggeluid op de achtergrond uit te leggen dat ik best zelf mijn sinaasappels kan persen. En te vertellen dat ik heus niet teveel drink."

Grinnikend hing ik op.
Ongelooflijk, hoeveel effect dat blog van mij heeft.

As-bak

W is zo slim geweest nooit te beginnen met roken. Hij heeft dan ook geen asbak. Hij heeft bakjes. Bakjes waar je heel precair je sigaret tegen de rand moet balanceren om te voorkomen dat hij erin valt.

Het huidige as-bakje stond ergens op zijn aanrecht. Verstopt achter een pan stoofvlees. Ik pakte een bakje uit de kast en doopte die tot as-bakje. Toen W dit zag ontsnapte hem een ontzagwekkende "Eeeeeuuuughghghg!! Jij ast in mijn bakje!"
"Ja. Maar. Dit is gewoon een bakje toch? Ik mag toch in je bakje?"
"Neehee. Je hebt een as-bakje. Hier is je as-bakje!"
"Ja. Maar. Als je dat bakje afwast heb je toch gewoon weer een bakje?"
"Nee! Dan is het een as-bakje!"
"Maar als hij schoon is kan je er toch gewoon weer yoghurt uit eten enzo? En soep?"
"Zou jij yoghurt eten uit een asbak?"
"Een afgewassen asbak?"

Ik dacht diep na. En denk eigenlijk van niet.

Bij de ABN

"Lukt het, mevrouw?"
"Ik kan het niet zien!"
"Ja, dat is dan lastig, hè."
"Kunt u mij misschien helpen?"
"Ja, maar dan moet u mij uw pincode geven. En dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling!"
"Maar ik vertrouw u wel hoor!"
De man achter haar zou van mij niet direct het stempel 'vertrouwenwekkend' krijgen als ik hem tegen zou komen in een donker steegje. Maar vooruit, je moet toch wat als hulpeloos dametje bij de pinautomaat.
"U wilt mij dus uw pincode geven?"
"Smoessmiespelfluistersmoes."
"Ah, kijkt u eens. Eén. Vier. Zeven. Zes," schreeuwde de vertrouwenwekkende man over straat.
"Wilt u uw saldo bekijken of geld pinnen?"
"Fluistersaldofluister."
Het vrouwtje boog zich ongeveer ìn de geldautomaat.
"Kunt u het zien, mevrouw?"
"Nee."
"U heeft nul euro mevrouw. Uw saldo is nul komma nul nul. U kunt niet meer pinnen." riep hij.
"O."

Dokument

Dokument. Gisteren op tv. Een tip van Walter: "Zo wel tv kijken: een documentaire over mensen die via internet daten."

Anja en Perry zaten aan tafel. Perry had de camera van tevoren toevertrouwd dat Anja een warme vrouw was. Slim ook. En dat ze er 'best goed' uit zag. Maar je zag de twijfel in zijn ogen. Hij wilde wel, maar hij wilde niet. Hij wilde het vooral willen. En hij moest het verlies van eenmalige date Miranda nog verwerken. Miranda was het helemaal. Tot hij haar aantrof op een andere datingsite, alsof er niets gebeurd was. Alsof zij nooit die avond, weken daarvoor, samen hadden geproost en geglimlacht.

Anja stak een sigaret op en leunde richting Perry. Perry leunde achteruit. Het was een mooi staaltje lichaamstaal. Anja gebaarde met haar sigaret en keek Perry in de ogen. Ze probeerde hem ervan te overtuigen dat hij nu had gevonden wat hij zocht. Anja deed haar best. Zwoegde en zweette. Rukte aan een dood paard. Waarom Anja Perry wilde was me een raadsel. Maar goed; ieder zijn meug.

Anja en Perry zaten op een trapje, aan het strand. Ze keken naar de ondergaande zon. Het hàd allemaal fantastisch romantisch kunnen zijn.
"Maar dit is dus dicussiëren," zei Anja.
"Hmmmm"
"En dan krijg je echt wel uit mij wat ik voel en denk en wil."
"Hmmmm"
"En dat is echt niet aanvallend bedoeld."
"Hmmmm"
Anja dolf het onderspit. Zij klopte het zand uit haar kleren en ging.

Perry kroop weer achter zijn computer; eenzaam maar hoopvol. Want de perfecte vrouw is misschien slechts één muisklik verwijderd.
Slechts één muisklik.
Misschien.

De V van Vian

Eerder schreef ik dat de voorstelling over Vian me fantastisch leek. Ik neem alles terug. Alles. ALLES!

Na vijf minuten leunde W richting mijn oor en fluisterde "Ooo... wanneer kunnen we weg?"
Ik knikte geestdriftig maar durfde niet. We hadden als guerillastrijders bukkend langs de voorste rij moeten rennen om het zicht van het publiek niet te verstoren. Dat was me net een brug te ver. Achteraf op de dames-wc bleek dat we het zicht prima hadden kunnen verstoren. Dat iedereen ons waarschijnlijk beapplaudisseerd had. En ons gevolgd was, al dan niet bukkend. Het hek van de dam met de schaapjes erover: de hele zaal was binnen een mum van tijd leeg geweest.

"Wat een dráák van een voorstelling! Ik had medelijden met de acteurs dat ze dàt moesten spelen!"
"Sja, de muziek was wel mooi."
"Ja, dat was dan ook het enige!"
Ze wachtten op de nog bezette wc's en tikten ongeduldig met de voet. Ik schaterlachte en zei: "Wat een drama dit!"
"Sja, ik heb er niet zoveel verstand van..."
"Maar het kon je niet boeien dus!"
"Neuh... niet echt nee."
"De verlichting was ook slecht trouwens," mengde Vrouw Vier zich in het gesprek.
"En dat die man dan dat gebitje in deed! En die botjes in hun neus!" kwam er een stem uit wc-hokje linksachter.
"Jaaaaa!! Dat was ècht heel slecht!" zeiden wij wachtende vrouwen in koor.
"Ik heb er natuurlijk niet zoveel verstand van.." zei Vrouw Twee
"Maar vond je het goed? Of niet?" zei wc-hokje rechtsvoor.
"Mwah..."
"Dan heb je er toch genoeg verstand van? Als je weet of je het goed vindt of niet?" klapte Vrouw Vijf haar wc-deurtje open. Wc-hokje rechtsvoor uhuh'de instemmend.

"Het was gewoon een kutvoorstelling!" zeiden wij wachtende vrouwen in koor, "En nu moet ik plassen!"

Hoor je dat?

"Hoor je dat geluid?"
"Welk geluid?"
"Dat geluid, hoor je?"
"Huh?"
"Het is een soort muis die een helicopter nadoet."
"Haha! Hoor je wel wat je zegt? Een muis die een helicopter nadoet?!!"
"Heel duidelijk, toch?"
"Dus je bedoelt niet WHOESJWHOESJ, maar whiepsjwhiepsj?"
"Ja, dat!"
"Shit zeg, nu ik het nadoe snap ik ineens precies wat je bedoelt! Echt!"
"Zie je wel. Ik ben heel duidelijk."