Tevreden

"Godsamme zeg. Kon je geen lelijker mandjes vinden?"
"Nee," antwoord ik tevreden.

Herkenbaar?

Haagse beesten

"We zijn er bijijijnaaaa, we zijn er bijijijinaaaa," zong ik in mijn beste kind-van-drie-stem. Of mijn beste annemarie-die-met-de-katten-praat-stem. Ze zaten in hun reismandjes. De een op de vloermat voor de passagiersstoel, de ander op de passagiersstoel. Ze mauwden klaaglijk. En aanhoudend. Ze draaiden rondjes, alternerend met hun kont en hun kop tegen de tralies. En mauwden alsof ik ze martelde.

Zo ver is het niet, van mijn huis in Delft naar het nieuwe huis aan de Haagse Prinsegracht. Zo ver is het niet, hemelsbreed. Maar de katten vonden het een kwelling. Ik deed hun deurtjes open en roerde uitnodigend in de grindjes van de nieuwe kattenbak. Ze snuffelden hun weg achter de nieuwe kastjes, op het nieuwe aanrecht, over de nieuwe stoelen. Zo ver is het niet, hemelsbreed. Maar de katten betraden een nieuwe wereld. Met een bus deo en een vochtig doekje liep baasje achter ze aan. Stressdiarree in de twingo, die nu uitgesmeerd werd over de nieuwe eikenhouten Haagse vloer.

B. was er nog niet helemaal over uit: katten in zijn huis. Katten, die geen honden zijn. En dus niet guitig tegen je op springen, maar voor je wegvluchten als je ze aan wilt halen. En die - precies als je er genoeg van hebt, van al die vriendschapspogingen - klaaglijk mauwend aan de slaapkamerdeur krabben. De hele nacht. De godganse lange donkere nacht. Klaaglijk mauwend je uit je slaap houden. Want baasje is daarbinnen. En zij zijn daarbuiten. En dat is niet eerlijk.

Baasje woelde in haar bed en vond hen zielig. Voelde zich schuldig om het kattengekrakeel daar bij die slaapkamerdeur, om drie uur 's nachts. Baasje voelde zich schuldig om de geur van de kattenbak, die nu in de Haagse gang staat. Om de vieze vleesbrokjes die ze naast hun schoteltje op de Haagse eikenhouten vloer deponeren. Om het feit dat B. liever honden heeft, en elke zin begon met "Een hond zou dus nu wèl!" of "Een hond zou dit nooit!"

Baasje kwam thuis, gisteren. Thuis in het nieuwe Haagse huis. En zag twee kattenmandjes, gebroederlijk naast elkaar voor de haard. Vond diverse speelmuizen en -ballen, verspreid door de woonkamer. Trof een degelijk vastgeschroefde krabpaal aan naast de wc-deur.

B. doet zijn best, met de katten. Baasje was ontroerd. Dat katten nooit naast elkaar in kattenmandjes voor de haard willen, maar liever vèr van elkaar verwijderd òfwel op het aanrecht òfwel in de boekenkast willen slapen, dat heb ik hem vanmorgen pas verteld.

Oog om oog

Oscar is de held van de buurt. Op zijn witte sokjes maakt hij elke schutting en heg onveilig. Als er luid gekrakeeld wordt door de kattengemeenschap in onze achtertuinen kan ik gerust zijn in de wetenschap dat Oscar als winnaar uit de strijd komt. Ik vind dat wel stoer. De glorie van mijn kat straalt op mij af, dat idee.

De onderbuurvrouw belde. "Oscar loopt hier door onze tuin, en volgens mij is hij te grazen genomen. Het lijkt wel alsof hij iets aan zijn oog heeft." Gerust in de wetenschap dat Oscar de held van de buurt is en dat het dus allemaal wel mee zal vallen met dat te grazen nemen, opende ik het raam en liet de kat binnen. De kat druppelde. Hij liet een spoor van traanvocht achter op de planken vloer. Drup drup drup liep Oscar door de woonkamer. Drup drup drup ging hij op zijn stoel liggen en likte laconiek de voorpootjes. Drup drup drup keek hij me met één oog aan.

In een achterafkamertje bij de dierenarts zat ik naast Oscar te wachten tot de narcose effect had. Zijn koppie zakte, zijn oogjes sloten zich. Ongerust voelde ik of hij nog wel ademde. Slap als een vaatdoek lag hij op de behandeltafel. Toen de dierenarts met een pincet zijn ooglid ongeveer uít zijn kas trok, gromde hij zachtjes. Trots keek ik toe. Mijn Oscar is er niet zomaar onder te krijgen met een huis- tuin- en keukennarcose.

Het nieuws blijkt slecht. Nagel in zijn oog, infectie in de oogbol. Zo stoned als een aap keek hij me aan; één pupil het normale formaat, één geslonken tot een messcherp spleetje. "Kijk, dat betekent dat hij pijn heeft," zei de dierenarts. Mijn hart bloedde. "Het zou kunnen zijn dat zijn pupil in die stand vergroeit," zei de dierenarts. "Kan hij zijn oog kwijtraken?" "Nou, daar gaan we vooralsnog niet vanuit," was het bemoedigende antwoord.

Een antibioticaprik. Vier keer per dag een zalfje in zijn oog. Anders zou het wel eens mis kunnen gaan. Het lijkt Oscar niet te deren. Prinsheerlijk ligt hij in zijn stoel en gromt naar Sam als die het waagt in de buurt te komen. Als ik het dopje van de zalf draai, spitst hij de oren en neemt hij een gevechtshouding aan. Ik bereid me voor op opengereten onderarmen. Oscar is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Mijn eenogige bandiet.

Killer

Een grommende bal vechtende kat kwam mijn kamer binnen rollen. Dit ben ik wel gewend; Sam en Oscar vinden elkaar lang niet altijd gezellig en lief. Deze keer was de bal echter overwegend grijs in plaats van grijs-wit. "Oscar! Wat heb je daar!" Een luide wwrrriiiaoaoaoorrr was het antwoord, maar door de tijdelijke afleiding zag de spreeuw zijn kans schoon. Het beestje hipte onder de bank. De kat er direct achteraan. "Oscar!! Nee!!" Mijn hart klopte in mijn keel. Ik ben niet zo goed met bloed en zielige beestjes.

Oscar liet zich grommend en blazend en niet geheel van harte verwijderen. De deur dicht, een boze kat aan de andere kant, annemárie hijgend van schrik op de bank, een halfdode spreeuw eronder. Gekrabbel en geritsel en mijn paniekerige hartslag. Zoals altijd in geval van nood bel ik vriendin M. Ik herinnerde me dat ik haar eens dezelfde dienst had bewezen toen haar kat een halfdode duif binnen sleepte. "Oeh! Oeh! Een duif! O bah Tobi! Gatver, wat moet ik ermee. Van het balkon gooien? Hij leeft nog! Aaahh! Hij beweegt!" Helaas nam ze niet op. Ik moest de klus zelf klaren.

Ik opende het grote schuifraam en ging op veilige afstand van de bank staan. De spreeuw hipte tevoorschijn, spinrag om zijn snavel. Hij probeerde de bank op te fladderen, maar één vleugel wilde niet meewerken. Koppig probeerde hij het nog eens. En nog eens. Ik keek met een hand voor de mond en grote schrikogen toe. Hij bereikte de zitting, probeerde de leuning. Kwam terecht in de vensterbank. "Het raam! Het raam staat open! Ga door het raam!" moedigde ik hem aan. Zijn kraaloogjes spraken van doffe angst en pure ellende. Hij hipte naar buiten. Ik deed met trillende handen een halfslachtig 'Sjoe! Weg jij!'-gebaar. In een gevederde spiraal stortte hij zich naar beneden.

"Ja, een vogel die uit de lucht is komen vallen, denk ik," hoorde ik de buurvrouw later zeggen. "Ik probeerde hem te pakken maar toen had hij allemaal bloed. Hij zit nu onder die struik daar."

Oscar loopt inmiddels zoekend rondjes door de kamer. Snuffelt onder de bank, achter de verwarming. Miauwt klaaglijk. Kijkt mij verwijtend aan.

Rotbeest.

Single vrouw met katten

"Je hebt alles bij elkaar gelogen!" roept W. "Er klopt helemaal niks van dat hele profiel van jou! Koken kan je niet. En je lult alléén máár over die katten van je! Ik dacht 'eindelijk een vrouw die wel katten heeft maar die weet hoe ontzettend irritant het is als ze erover praat'. Ik dacht 'eindelijk een vrouw die het snapt, ook al heeft ze katten'. Ik snap er helemaal niks van dat al die single vrouwen allemaal maar katten moeten hebben, maar ik dacht dat jij het in ieder geval begreep! Dat het stomme beesten zijn om over te praten! En harig! En irritant!"

W en ik vonden elkaar via internet, met dank aan mijn wervende tekst waarin iets stond over het hebben van katten. En het niet over katten praten tenzij ze ècht iets intens geestigs doen. En nu wil het geval dat ik eigenlijk heel veel praat over mijn katten. Maar dat is omdat ze in mijn ogen in een permanente staat van extreme grappigheid hun leven met mij delen.

Het is een feit dat single vrouwen vaak katten hebben. Zó gezellig als je thuiskomt, namelijk. En iets om voor te zorgen. Al je moederinstincten op los te laten. Het enige probleem van single vrouwen met katten is dat ze op een gegeven moment niet meer single zijn. Dat er Een Man op het toneel is. Een Man met Een Mening, over katten. Maar de katten waren eerst. De man zal dus zonder morren kattenharen uit zijn thee moeten vissen en er genoegen mee nemen dat katlief na het kattenbakkrabben op zijn hoofdkussen wil slapen.

En hij zal zich ernaar moeten schikken dat de voormalig-single vrouw heel vaak vertelt over de katten. Ze zijn namelijk continu enòrm grappig. Echt waar.

Speels

Mijn oma heeft mij leren haken, breien en barbiejurkjes naaien. Al gauw werden barbiejurkjes annemáriejurkjes en ging ik in de meest exotische creaties naar school. Creaties met stiekeme rafels, dat wel. Ik ben namelijk net zo slordig als oma, op de naaimachien. Jarenlang heb ik mijn krakkemikkige onbetrouwbare naaimachine ergens onder mijn bureau laten verstoffen, met uitzondering van die keren dat ik gordijnen moest maken voor vriendinnen. Ik kan namelijk erg goed rap lange einden soort van recht naaien. Als mijn naaimachine de draad niet opvrat tenminste.

Maar nu heb ik de naaimachine van oma geërfd. Boordevol goede voornemens toog ik naar de stoffenzaak. Boordevol prachtige ideeën voor exotische creaties zette ik mijn schaar in de stofjes. Mijn speldenkussen ben ik inmiddels kwijt, dus het ging allemaal heel erg ongeveer, op hoop van zegen. Met het puntje van mijn tong tussen mijn tanden rimpelde ik mouwen in, zette ik coupenaden en paste ik mijn voorlopige creatie. Het resultaat was dat ik a) geen borsten meer leek te hebben en b) bovenarmen kreeg als oerhammen. Gedesillusioneerd zocht ik mijn tornmes. Wat let mijn verbazing: kat Oscar was preciés op dat moment mijn tornmes aan het doodbijten terwijl kat Sam bijna stikte in een onderspoeltje. Levensgevaarlijk, die hervonden hobby van mij. Voor katten althans.

Ik bespeurde in hun passie voor de garenklosjes een schreeuw om aandacht. Een schreeuw om nu-eindelijk-eens-een-keer-èchte-kattenspeeltjes, in plaats van wat er toevallig op mijn vloer rondslingert. Hetgeen overigens een zeer gevarieerd arsenaal aan pseudospeeltjes oplevert: van horloges tot flesjes nagellak-om-nog-even-snel-die-ladder-in-mijn-panty-te-fixen, kurken en stukken verdroogde pizza.

Vandaag kocht ik dus vier rammelende speelmuizen. Ik vond ze zo enorm schattig dat ik elke collega die ook maar enigszins in de buurt kwam ermee heb berammeld. De vraag was of de muizen bij Sam en Oscar net zo'n hit zouden zijn als bij mijn collega's. Te oordelen naar het rammeldebammeldebengbengpatsrammel dat nu oorverdovend weerklinkt in de gang gaat dat best goed.

Sam en Oscar zijn tevreden. Nu ik nog, met mijn oerhammen.

Bij Oni

"En toen moest ik dus met mijn slaapdronken hoofd de duiveningewanden van de keukenvloer krabben," vertelde ik vertederd verbolgen over de moordneigingen van Oscar.
"Ja, die katten van jou. Die katten moeten in de shredder," zei vriend P. "En wist je trouwens dat je van kattenhaar 50% minder vruchtbaar wordt?"
"Omdat 50% van de mannen het niet kan op een vrouw met katten?" sloeg ik kwink.
"Ja," zei vriend P. Met dodelijke ernst in zijn ogen.

Perfect match

Ik weet zeker dat ik bij het asiel de juiste katten heb uitgezocht.



















Sam en Oscar houden evenveel van schoenendozen als baasje van nieuwe schoenen houdt.

Gevonden! !

Grijs / witte Poes of Kater. (Laat Oscar het niet horen. Hij laat zich ondanks zijn gebrek aan testikels nogal voorstaan op zijn mannelijkheid.)

Het doet me deugd te zien dat de haat-liefde verhouding tussen Sam en Oscar weer in ere is hersteld.

Oscar sloopt de kattenstoel terwijl Sam de resten gorgonzolasaus van mijn bord likt. Alles is wel in huize annemárie. Behalve de winden van Sam, vannacht.

'Gevonden!! Grijs / witte Poes of Kater'

Met veel dank aan Robert Dekker van nummer 34, die ik morgen een fles wijn en een doos kattensnoepjes ga brengen. Ter compensatie van het feit dat Oscar hun eigen kat de bezemkast in heeft gevochten. En hem daar niet meer uit wilde laten.

Oscar rules. Zelfs op andermans territorium. En daar ben ik stiekem dan wel weer een beetje trots op.

U bent verbonden met Oscar

Het is alweer een tijd terug dat ik melding maakte van mijn katten. Dat komt: mijn katten hebben niks geks gedaan de afgelopen tijd. Zij waren volmaakt in hun katheid. Sloopten niets, liepen niet weg, hadden geen rare ontstekingen en ook geen vlooien.

Maar je voelt het al: er Is Iets. Oscar is namelijk in de puberteit, vrees ik. Oscar vindt het niet gezellig als baasje een nacht wegblijft. Oscar straft baasje daarvoor. Oscar is weer spoorloos. Met als gevolg dat ik mij de gloednieuwe extensions uit het hoofd trek van stress en nu thuis de laptop aanslinger in plaats van op kantoor. Zodat ik elke vijf minuten het raam open kan doen en kan roepen. In de hoop dat Oscar uitgemokt is en weer naar huis wil komen. In de hoop dat Oscar zometeen geeuwend binnen komt trippelen en immuun voor alle "Waar was je nou, poeziewoezie?!!!" plaatsneemt op zijn kussen.

Ik dacht dat Sam en Oscar elkaar stiekem haatten. Zij trekken elkaar met enige regelmaat plukken haar uit en kunnen heel koddig voor elkaar in hinderlaag liggen. Achter de stoel, kont wiebelend omhoog. Klaar om te springen. Na het springen escaleert het steevast. Geblaas, nagels, tanden. Maar nu wil Sam al een etmaal niet eten. Hij loopt klaaglijk mauwend te zoeken door het huis. Loopt me continu voor de voeten. Wil niet eens een kattensnoepje. Kijkt me verwijtend aan. Ja. Ik ben een slechte moeder. Mijn ene kind is zoek en zit vast ergens klem in een schoorsteen en mijn andere kind sterft een langzame hongerdood.

De ironie van het verhaal is dat mijn Wifi ook Oscar heet. Zodra ik mijn laptop thuis aanslingerde zei hij trots: "Oscar gevonden. U bent verbonden met Oscar."


Ik pink een traantje weg en denk aan gelukkiger tijden. Toen Oscar nog niet ergens klem zat in een schoorsteen, maar gewoon thuis de platenspeler besloop.

Gezamenlijke gekte

Soms denk ik dat ik gek ben. Ik kijk mijn katten aan, en ik zweer je; ze hebben mensengezichtjes. Net als de vogelheksen in Ronja de Roversdochter dat hebben. Zo’n hoofd waarvan je denkt: het is een beest, maar het is ook een mens. Alleen dan hariger.

Ik toetste mijn gekte bij vriendin M: "Vriendin M, heb jij ook wel eens dat je naar je kat kijkt en dat je denkt dat het beest een mensengezicht heeft?"
"Jaaaaaa!!" zei vriendin M, en proestte haar wijn over tafel.

Kortom: als ik gek ben, is vriendin M dat ook. Mochten we ooit opgenomen worden, kunnen we gezellig samen keuvelen over onze medicatie.

Het gevaar van de Hennes

Eerder vertelde ik al dat ik genetisch helaas een zeer ongerust mens ben. Koppel dat aan het moederschap van twee katten en je hebt een meisje wier hart vele malen per week een paar slagen mist van stress.

Sam en Oscar zijn er, altijd. Als ik thuiskom; ze zijn er. Of ze komen als ik ze lok met voedsel. De laatste tijd zijn ze er echter ècht altijd omdat ze het veul te koud vinden buiten. Te koud en te nat. Ze dommelen de dagen door op her en der verspreide kattenkussens en af en toe wijst een stuk aangevreten kaas of een grote pluk uitgerukt kattenhaar op activiteit hunnerzijds tijdens mijn afwezigheid. Als ik thuiskom; Oscar kijkt me bijdehand aan door het traphekje, Sam blijft wat meer op de achtergrond. Ze zijn er.

Vanavond grote leegte bij het traphekje. Mijn hart sloeg over. Ik riep. Geen katten. Ik kirde. Geen katten. Ik rammelde met bakjes. Geen katten. In de woonkamer trof ik de resten van mijn verder vernielde extreem dure mooie chique designlamp. Hij telde eerst 12 flessen, inmiddels 8. Vannacht sneuvelde er 1, en vandaag overdag blijkbaar nog een fles stuk. De stukke fles lag in vervaarlijk scherpe glasscherven op de grond.

'Mijn god!' dacht ik, 'Katten kruipen altijd in een hoekje om zielig alleen te sterven! Ik moet nu het bloedspoor volgen!' Geen bloedspoor. 'Misschien begon het pas te bloeden toen ze de glasscherf in hun halsslagader probeerden eruit te krabben!' dacht ik, 'Ik moet zoeken naar arterial spray op de muur!' En ja, ik kijk teveel CSI, dat ik weet wat arterial spray is.

Mijn hart miste vele vele slagen terwijl ik alle rampscenario's doordacht. Mijn rokken bijeen graaiend holde ik ademloos de trap op, zoals heldinnen in kasteelromans dat plegen te doen. Oscar kwam geeuwend uit de werkkamer. 'Wat loop je te stressen, muts. Ik had gewoon nog geen honger, want ik heb vandaag een hele homp geitenbrie gegeten,' las ik in zijn oogjes. In de slaapkamer hoorde ik iets ritselen. Angstig stak ik mijn hoofd om de deur, bedacht op arterial spray. In plaats daarvan scharrelde Sam tevoorschijn. Sam, met een plastic tasje van de Hennes om zijn nek en voorpoot geknoopt. Die tasjes hebben van die fijne plastic linthandvatten, als je snapt wat ik bedoel. Dat handvat zat - inmiddels half doorgekauwd - om zijn nek en onder zijn linker voorpoot door, als de messengerbag van een modische homo.

Wellicht is Sam homo, zou zomaar kunnen. Van modischheid kan ik hem echter niet betichten. Het arme beest heeft zich waarschijnlijk de hele dag uit zijn modische val geprobeerd te knagen.

Ik voel me een ontaarde moeder. Wèl een goedgeklede, getuige het feit dat het tasje niet van de Etam was.

De katten zijn niet boos, ze zijn teleurgesteld

Bij thuiskomst tel ik:

- 1 omgevallen stoel
- 1 gymp in de boekenkast
- 1 gymp onder de bank
- 1 boekenplank zonder inhoud
- 83 boeken in verschillende staat van vervouwdheid op de vloer
- 1 uit elkaar gerukt kussen
- 1 omgevallen poef
- diverse sokken op de trap, op het aanrecht, op de eettafel
- 1 behaard dekbed half in de gootsteen
- 1 gebroken fles

Het is duidelijk: de katten zijn zeer teleurgesteld.
Baasje heeft niet op de Partij voor de Dieren gestemd.

Slachtoffer van mijn genen

Gisteren Sanne Wallis de Vries, waarover later meer. Er is nu een veel prangender onderwerp: ik ben een kat kwijt.

Ik kom uit een heel ongeruste familie. Vroeger, toen mijn moeder nog een moedertje was, werden zij en haar broers en zussen 's nachts uit bed gehaald als het onweerde. Dan zat de hele familie beneden in een angstige kring met het geldkistje op tafel. Jas aan, schoenen aan. Klaar om te vluchten als de bliksem in zou slaan.

Vroeger, toen mijn moeder nog een moedertje was, mocht zij niet fietsen van haar vader; dat was veel te gevaarlijk. Als de klas zwemles has moest mijn moeder naar het zwembad lopen, met haar handdoekje onder de arm. Tegen de tijd dat ze aankwam bij het zwembad was de zwemles alweer afgelopen en kon ze rechtsomkeert maken, om te laat op school te komen voor de volgende les.

Mijn moeder heeft geprobeerd mij 's nachts nìet uit bed te halen als het onweerde. Dat is redelijk gelukt. Het is wèl zo dat als ik naar Maastricht moet op dinsdag, zij op dinsdag de hele dag de fileberichten in de gaten houdt of er misschien een ongeluk is gebeurd. Ze doet dit stiekem, dus ik heb er niet al te veel last van.

Tot voor kort dacht ik dat ik de tik van de molen was ontlopen. Dat ik net op tijd gebukt had. Maar dat was voor ik moeder werd. Moeder van twee katten.

Lafkat Sam levert geen problemen op. Hij durft niet eens op het aanrecht te springen. Hij zal zich dus ook niet wagen aan daken en achtertuinen. Dat durft hij niet. Als ik thuis kom werpt hij zich trillend van geluk tegen mijn onderbenen. Hij ìs er altijd als ik thuis kom.

Stoerkat Oscar is een lastiger geval. Zodra ik het kattenluikje open zette om de beesten te laten wennen aan de buitenlucht en aan mijn dakterras, was Oscar verdwenen. Zo Hops! het dak op. Om niet meer terug te komen tot het eten geserveerd werd. Oscar is de Held van de Buurt. Hij maakt elke achtertuin, schutting en heg onveilig en is verwikkeld in brute territoriumveldslagen met die-dikke-zwarte-van-de-buren. Oscar redt zich wel. Baasje niet.

Als ik thuis kom en Oscar is er niet, hang ik mijn hoofd uit het raam en roep ik hem. Heel luid en vals kwelend roep ik Oooooosssssscar!! Ozziewossie!! Eeeeeeeeeten!! Meestal hoor ik dan Mriaaaaoooorrr!! en komt Oscar als een hordenloper soepeltjes via dakgoten, regenpijpen, schuttingen en schuurtjes aangesneld. Eeeeeeeeeeten!! kan hij namelijk niet weerstaan.

Gisteravond kwam ik laat thuis. Sanne Wallis de Vries was erg leuk, maar Sanne Wallis de Vries was in Eindhoven. Laat thuis dus. Oscar niet thuis. Baasje roepen. Zo zachtjes mogelijk om geen aanstoot te geven aan slapende buren, maar met oplopende hysterie in mijn stem. Geen vertrouwde Mriaaaaoooorrr!! Ook geen RinkeldekinkeldepatsboemHUMPFF als hij op de serre van de buren springt om door het raam te klimmen. Geen Oscar.

Tot nu toe nog steeds geen Oscar.
Als hij er om 10 uur nog niet is, ga ik op internet zoeken naar meldingen van gewonde grijswitte katten die door de dakgoot van de buren zijn gezakt.
Als hij er om 11 uur nog niet is, ga ik mijn mooiste foto van Oscar uitzoeken en posters printen.
Als hij er om 12 uur nog niet is, ga ik posters plakken en bij alle buren aanbellen om in hun schuurtjes te kijken.
Als hij er om 1 uur nog niet is ga ik de politie bellen om melding te maken van een kattenvergiftiger hier in de straat.

Ik ben helemáál niet ontsnapt aan die molen. De molenwiek heeft mij VOL in het voorhoofd getroffen.

Wéér een verhaaltje over katten??

Ja! Maar om je te sparen doe ik het even in steekwoorden, net als belangrijke mensen die een speech moeten houden en af en toe slinks op de kaartjes in hun hand gluren.

* Hagelbui, dakterras
* Duiveneieren, struisvogeleieren misschien wel
* Motorisch niet-gezegende kat
* Motorisch apert onhandige kat
* Kat twee verdiepingen lager, zomaar ineens, op schutting
* Als kat nog ballen had, dan nu geen ballen meer
* Hoofd uit raam eerste verdieping en 'Poezewoesje!! Kom maar skatje!!'
* Miaaaaaaaaauuuuwwww!!
* Schuin golfplatendakje met hagelstenen
* Krabbel krabbel KRABbel KRABBEL Wrroooaaaaarrrhhhh!!
* Nogmaals angstig moment voor de ex-ballen van apert onhandige kat
* Baasje spijkerbroek aanschieten, aanbellen bij onderburen
* Buurvrouw slaaphaar en badjas
* Schuldgevoel
* Kat van schutting vissen
* Baasje wenend van opluchting brokkies inschenken, kat droogwrijven met aanrechtdoekje
* Eind goed al goed

Stripverhaaltje met veel gebroken glas

In de poezelige hoofdjes van Kat Oscar en Kat Sam vertonen mijn lamp en jaren '80 bureauspeeltjes duidelijke overeenkomsten:













Dus vannacht...













*zucht*

'Ze voelen het aan hè, die beesten...'

Kat Sam en Kat Oscar staan elkaar met enige regelmaat naar het leven. Toen ik ze uit het asiel haalde had ik verzonnen dat ik niet één maar twee katten nam! Twee katten! Gezellig! Kunnen ze samen spelen als ik aan het werk ben! ‘Ik wou dat ik twee katten was..’
Dat idee.

De enige momenten dat Sam en Oscar elkaar binnen een straal van één meter dulden is als de een de ander in een wurggreep houdt en de ander probeert de buik van de een open te krabben met zijn achterpoten.

Maar heel soms... Heel soms begraven ze de strijdbijl. Als baasje in nood is bijvoorbeeld. Vannacht schrok ik wakker uit een afschuwelijke nachtmerrie met bommen en granaten en vervelende Argentijnen met grote snorren. Tot overmaat van ramp had ik ook nog de auto van mijn vader in puin gereden. Dàt was voornamelijk de reden dat ik badend in het zweet wakker werd. De auto van mijn vader in puin rijden moet ik in het èchte leven niet proberen.

Kat Oscar nestelde zich onder mijn linkeroksel en Kat Sam lag met zijn voorpootjes in mijn nek zachtjes aan mijn voorhoofd te knabbelen. Samen sponnen ze me weer in slaap.

Vanmorgen was de liefde weer bekoeld. Met een luide ‘Wraaaoooowwwhhh!!’ besprongen ze elkaar. Ik zat tegen het plafond want ze hadden als strijdtoneel mijn zieke enkel uitgekozen. En wat ik dan doe, met mijn clichématige katlievende instelling:
‘Niet doen hè poezekindjes. Neeee... Baasje au! Niet meer doen skatjes! Jaaa... Lief doen nu!!’

Ze lopen over me heen. Letterlijk en figuurlijk.

Ze hollen de kazen!

Gisteravond kwam Baas G van mijn bijbeunbaan een beterschapswijntje drinken. Dit was een uitmuntende gelegenheid om weer eens stapels kaasjes en toastjes in te slaan en dan net te doen alsof dat wel degelijk een deugdelijke avondmaaltijd vormt. We aten wat, we dronken wat, we praatten wat. Hij ging weg en ik had een bord met heeeeeeel veel kaasjes over. Lekkere kaasjes, vet lekkere kaasjes. Nu heb ik met mijn stomme hoofd dat bord met al die lekkere kaasjes op tafel laten staan. En ik heb dus katten hè.. Vreetkatten. Jatkatten. Rotkatten, bij tijd en wijle.

Vanmorgen stommelde ik uit bed naar beneden, mijzelf vermannend voor wat me ongetwijfeld te wachten stond: kaas in de gordijnen, kaas in de boekenkast, kaas tussen de kussens op de bank, kaas overal behalve op het bord.

Maar nee! Kaas lag op het bord. Kaas zweette een beetje en korstte een beetje maar leek onaangetast. Tot ik kaas omdraaide.. Perfect uitgehold.

Volgens mij heb ik nog steeds Vreetkatten, Jatkatten en Rotkatten, maar SLIM dat ze zijn!

Jannie

Over het algemeen kom ik best frisgewassen en vlekkeloos mijn voordeur uit. Hoe ik dat doe is me een raadsel. Het besnuffelen van shirtjes-die-op-de-grond-lagen (mwah, kan nog best een dag) en het opdiepen van dagcremetjes uit mijn tas-van-gisteren of van onder mijn stapel post is eerder een dagelijks dan een zeldzaam ritueel. Ik ben niet zo opruimerig. Ook niet zo schoonmakerig. Ik ben eerder van het op zondagochtend zuchtend mijn stofzuiger uit mijn berghok trekken, erover struikelen (ook weer een vast ritueel) en een vriendin bellen om in de stad te lunchen. Schoonmaken moet namelijk koste wat het kost vermeden worden.

Nu is het vermijden van schoonmaken niet echt een optie met twee katten. Niet alleen vanwege de hoeveelheden haar die die beesten achterlaten (ik zweer je, ik kan wel 8 katten kneden van de stofbollen die in alle hoeken en gaten liggen), maar ook omdat ze de onhebbelijke gewoonte hebben kipnuggets van mijn bord te jatten en ze vervolgens onder de kast te voetballen. De laatste tijd hebben ze ook een voorliefde voor broccoli die dan àchter de stereo moet. Vraag me niet waarom.

Ik heb dus een besluit genomen. Ik wil een werkster. Ik wil een opgeruimde vrouw met enorme borsten en bloemetjesjurken en een kordate glimlach die met liefde mijn wc poetst. Ze mag Jannie heten. Of Truus. Of Coby. Ik speur dus elk Appie-ophangbord met hoopvolle blik af. Ik wil een Jannie die nooit ziek is, niet stiekem mijn schoenen past en die af en toe een zelfgebakken appeltaart meeneemt. Elke week liefst. Helaas staat dat er nooit bij, van die appeltaart. Ze heten ook nooit Jannie. Noch Truus. Noch Coby.

Nu heb ik echter een Fatsoenlijke Betrouwbare Interieurverzorgster gevonden. Op papier althans. Ik moet haar nog bellen. Zij weet nog niet wat voor hemelhoge hoop ik koester dat zij mijn huishouden structureert, controleert en managet (managedt? managt? beheert!). En daarmee mijn quality of life verhoogt. Dat ze deze stiekeme viezerik verandert in een niet-meer-door-de-wekker-heenslapende, nooit-meer-haar-neus-onder-de-douche-snuitende, zelden-haar-tanden-in-de-auto-poetsende, compleet-in-control-zijnde Volwassen Vrouw.

Alleen ik durf niet.

Mijn huis is te vies.