Bij de Schlemmer
Het was 20:54. Vier minuten moest ik nog in de auto blijven zitten van mezelf. 'Een uur of negen?' hadden we gemaild. En ik was nerveus. Wat nu als ik binnen kwam lopen en ik zou hem niet herkennen. Wat nu als er geen tafeltje vrij was. Wat nu als hij überhaupt niet zou komen. Zou ik dan mijn glas wijn drinken en met hangende pootjes weer moeten vertrekken?
De deur van de parkeergarage sloeg achter me dicht. Een jongen kwam aanfietsen, stapte af, wilde zijn fiets op slot zetten. Ik zag het meteen. Het was hem. Tien jaar ouder. Een beetje dikker. Iets minder haar. Maar precies dezelfde B van vroeger. We lachten en kusten elkaar gedag, liepen naar de kroeg waar we afgesproken hadden. Het gesprek was nog wat stuntelig. Aftastend.
Sluitingstijd. Op tafel een bakje olijven, onze lege glazen. Onze ellebogen die allevier het gesprek inleunden. Ietsje dikker, ietsje kaler, maar nog precies dezelfde glimlach. Precies dezelfde gebaren, dezelfde anecdotische manier van vertellen. Tien jaren lagen tussen onze laatste ontmoeting en deze. Tien jaar die we wel aangeroerd hebben in het gesprek, maar Het Nu bleek voor ons allebei interessanter. In Het Nu raakten we niet uitgepraat.
Mijn vriendje van vroeger. Wàt een leuke man.
6 reactie(s):
Goh, dat klinkt als een goeie avond. Ik heb ook ooit een keer met een ex afgesproken en dat was verschrikkelijk. Een dikke arogante opgeblazen pad, was het...
Je doet aan recycling? ;)
vriendje van vroeger wordt weer vriendje van nu?
Of was het gewoon een keertje herinneringen ophalen.
Hou deze pagina in de gaten.. Ontwikkelingen zijn hoopvol ;)
Wat een mooie avond...!
Wow, wat te gek voor je! Je weet maar nooit wat de jaren met je kunnen doen...
Een reactie plaatsen