annemárie is bijna oud

Tevreden

2007-12-18T11:58:00.000+01:00

"Godsamme zeg. Kon je geen lelijker mandjes vinden?"
"Nee," antwoord ik tevreden.

Cultuurverschil

2007-12-18T11:06:00.000+01:00

"Gatver! Koude pannenkoeken?!" zei B, terwijl ik de aan elkaar gekoekte baksels van de vorige avond uit elkaar probeerde te plukken.
"Niets lekkerder dan koude pannenkoeken bij het ontbijt. Heb je dat serieus nog nooit gedaan?"
Zijn gezicht sprak gruwende boekdelen.

"Hè?! Hoe doe je dat nou, met je sokken? Op elkaar en dan samen rollen?"
Hij deed het voor. Het resultaat was een zeer compact bolletje sok. Veel mooier dan mijn sokworsten. Ik steek altijd mijn hand tot ergens bij de hiel in de ene sok, leg de andere sok er dwars overheen en trek het hele gebeuren vervolgens binnenstebuiten. Hij rolde vanaf de teen en sloeg het manchetje om. Veel mooier.

Met ferme hand rolde hij zijn ei aan gruzelementen op tafel. Eiercraquelé. Zijn vingertoppen pulkten delicaat de eierschaalsplinters van het ei. Vol verbazing keek ik toe. Ik tik het ei altijd met z'n koppie tegen de rand van de wasbak en pel het vervolgens onder de kraan; niets zo vies als eierschaalsplinters tussen je kiezen.

"Pastakliekjes opbakken? Echt?!" zei hij.
"Jaaaa! Macaroni met ham en kaas, en dan de volgende dag in de koekenpan zodat de elleboogjes lekker hard en bruinig worden. 'Bak', noemden we dat altijd. En daar vochten we om, thuis. Zoveel mogelijk Bak. Eigenlijk was Bak lekkerder dan de oorspronkelijke macaroni."
"Bizar," zei hij, hoofdschuddend.

Samenwonen. Een samensmelten van twee vrijwel gelijke doch enorm verschillende gezinsculturen.

Stoppen stopte gestopt

2007-12-05T18:24:00.000+01:00

B. stond voor de kast architectuurboeken terwijl ik op de tafel 'nieuwe uitgaven' zo links en rechts een kaftje lichtte om een paar zinnen te lezen. Ik grinnikte voor me uit, krabde eens aan mijn hoofd. En ineens: 'De hele wereld is tegen mij! Wat een ròtdag en wat een ròtboek en ik wil hier weg! Ik heb honger en die muren. Komen die muren niet op me af?' Voorzichtig tikte ik B. op zijn schouder en zei: "Uhm. Uh. Het gaat niet zo goed geloof ik. Ik denk dat ik even weg moet." Hij draaide zich om, zag mijn ogen en schoof direct het boek terug in de kast. "Kom. We gaan naar buiten. Moet je wat eten? Wil je iets drinken?"

"Ik kan geen beslissingen nemen!" snufte ik, de manchet van mijn mouwen stevig in mijn vuisten geklemd zodat het leek alsof ik geen handjes had. Mijn kin diep weggedoken in mijn sjaal. Ik wilde zo min mogelijk annemárie blootstellen aan de boze buitenwereld. "Doe maar iets met kaas ofzo. Volgens mij wil ik kaas. En dan ga ik nu even op dat bankje zitten."

Daar zat ik, op dat bankje buiten in de kou. Tegenover een eetcafé waar ze de tafels aan het dekken waren. Af en toe wierpen ze een blik naar buiten, en zagen mijn handen diep in mijn mouwen gestoken, mijn benen over elkaar. Ongedurig wipte ik met de bovenste voet. Bijtend op mijn onderlip.

Eigenlijk moest ik verschrikkelijk om mezelf lachen. Door mijn opwellende tranen heen zag ik mij daar zitten; kouwelijk, zelfmedelijdend, melodramatisch. Ik vond mezelf een vreselijke sukkel, en tegelijk moest ik ontzettend bijna-huilen. Want het was zowel ècht als niet-ècht, dat gevoel dat de hele wereld eventjes tegen me was. Het gevoel dat ik niets meer snapte, niets meer kon relativeren, mijn woorden niet kon vinden en geen beslissing kon zíen, laat staan nemen.

Ik ben gestopt met roken. Drie dagen was ik labiel en emotioneel wankel. Ik huilde om alles en om niets. B. hield wijselijk zijn mond en gaf de kaascroissantjes aan. Ik jeukte en vlekte en jankte en krabde en kotste en zweette en kon niet slapen.

Wankelen doe ik niet meer, maar die kaascroissantjes blijven lonken.
Ach. Liever een paar kilo's erbij dan een paar jaren minder.

Verslaafde vis

2007-11-27T23:00:00.000+01:00

Sterrenbeelden... altijd een dankbare inspiratie als je een cadeau moet kopen voor iemand die je wel kent maar niet kent. Zo kreeg ik vroeger ooit een mok: 'Vissen - their problem: to give themselves without losing themselves' Met een plaatje van een vissende koe. Wat die daar deed vraag ik me tien jaar na dato nog steeds af. En waarom de mokkenmakers kozen voor een rare amalgamatie van Engels en Nederlands, is en blijft een raadsel. Zo had een vriendin van mij vroeger op haar boekenkast een sticker geplakt met de tekst 'I love my hond'. Heel ergerlijk en geheel terzijde.

Vissen - their problem: to give themselves without losing themselves. Ik kan me er wel in vinden. Ook schijnen vissen vaak last te hebben van hun voetzolen als ze lange einden staan. Helemaal waar. Bovendien hebben wij vissen last van verslavingsgevoeligheid. Schijnt. Afgezien van het feit dat ik in het geheel niet geloof in sterrenbeeldduiding van karaktertrekken, slaan de boeken in dit geval de plank behoorlijk raak.

Verslaving. Drank: mwah. Sigaretten: nogal. Drugs: nee, want dat durf ik niet gezien uitwerking van drank en sigaretten. Werk: voor mij is het woord workaholic uitgevonden. Aandacht: altijd lekker. Schoenen: hoe meer, hoe gekker, hoe kleurrijker, hoe beter. Shoppen in het algemeen: volmondig ja. Poker: ja. Sinds B. mij argeloos uitlegde hoe het precies werkt met een flush en een straight en een full house, klap ik de pokerkoffer bij het minste gerucht van bezoek open. "Goh, gezellig, kom je eten? Kaartje leggen?!" Met trillende handen van voorpret en genot tel ik de fiches uit.

En wat blijkt? Poker speel je niet alleen met vrienden bij een wijntje en een kaasje. Poker kan je ook online spelen! Er zijn sites en sites met even zielige mensen als ik. Mensen die hijgend van de voorpret hun virtuele fiches uittellen en nonchalant op tafel gooien. Ik heb die sites ontdekt. Ik ben verslaafd.

Maar ik ben niet zo goed. Ik verlies vrijwel elke hand omdat ik onmogelijk vol te houden blufhanden bluf. Mijn saldo daalt en daalt en wanhopig roep ik over mijn schouder naar B: "Die klootzak had dus wèl een straight! Waarom bluffen die gasten niet gewoon óók!"

Godzijdank ben ik niet ook nog eens gokverslaafd.
Dit zou mijn creditcard bijzonder veel geld kosten.

Herkenbaar?

2007-11-27T08:10:00.001+01:00

Om de knikkers

2007-11-22T14:05:00.000+01:00

"Dan zullen we eens kijken hoe snel we die stapel weg kunnen spelen," grinnikte B, knikkend naar míjn stapel. Een printje van de kaartwaardes op de aluminium pokerkoffer. De koffer met speciale fluweelbeklede vakjes voor de fiches. Een beduimeld instructieboek ernaast, waarin tot op drie decimalen nauwkeurig de winkans van een specifieke hand werd uitgelegd. Een instructieboek dat B. hoogstpersoonlijk had beduimeld.

"Dus wacht even. Als jij nou raise doet. Moet ik dan betten? En mag ik dan ook nog re-raisen? En hoe zit dat dan met check? Is dat nu gratis?" Ik snapte er niets van. Wierp vertwijfelde blikken op het printje dat exact uitlegde hoe two pair zich verhouden tot een flush. Met een harten drie en een schoppen vier ging ik de strijd aan. Nog nooit had ik een fiche aangeraakt, maar nu legde ik achteloos een raise neer. Of heet het dan toch een bet?

Ik ging de strijd aan. En won op een straight. Met een harten drie en een schoppen vier veegde ik B. van tafel. Mijn stapel fiches groeide. En slonk. En groeide. En groeide. "Beginners zijn altijd moeilijk in te schatten," verdedigde B. zich. "Omdat ze gewoon maar wat doen." Ik knikte, fronste, keek naar mijn kaarten. Won weer een hand.

Ik had dat printje oprecht nodig. Keek voortdurend naar mijn kaarten om te checken of die ruiten vrouw ècht in de tussentijd geen schoppen boer was geworden. Ik blufte onvoorspelbaar op onmogelijk te winnen handen. Maar ik won. Kon het niet nalaten "En wiens stapel moest nou precies slinken, volgens jou?" te vragen, met triomfantelijke blik.

Hij verloor. En dat is maar goed ook. Hij kan namelijk tegen zijn verlies. En ik? Ik helemaal niet.

no title

2007-11-21T19:03:00.000+01:00

in de
baas van mijn

buurtsuper schuilt
een stiekeme

poëet

Ik ben er zo een

2007-11-21T17:23:00.000+01:00

Ik ben zo'n vrouw. Ik ben zo'n vrouw die een nieuwe vent heeft. Ik ben zo'n vrouw die een nieuwe vent heeft en zich volledig in het nieuwe relatiewezen stort. Hoewel ik na mijn eerste samenwoonperikelen had gezworen dat nooit meer te doen. Zes jaar geleden ging vriendlief het huis uit en bleef ik achter zonder boekenplanken, wasmachine, televisie en vooral - o vooral - zonder sociaal leven. "Nooit meer!" zwaaide ik met mijn vuist in de lucht. "Nooit meer!" bezwoer ik mijn hervonden vrienden met de hand op het hart.

Ik ben zo'n vrouw die zich zes jaar later weer vol overgave in een samenwoonactie stort. Ditmaal iets ouder en iets wijzer en dus soort van met behoud van sociale contacten. Maar o o o wat vind ik het allemaal lastig. Relatie, werk, vrienden. En dan ook nog elke dag iets tikken. Ja. Volstrekt kansloos.

Maar het kriebelt. Toen ik laatst twee gebatikte getiedyede behennahaarde veertigers met sandalen hoorde praten over 'het Wezen van de Vrouw', met hoofdletters. Onder het genot van een kleffe McBacon. Het kriebelt. Toen ik gisteren een meisje van circa vijftien in iets te strakke kleren tegen haar vriendinnetje hoorde zeggen "Jaaa... en toen had hij dus die naaktfoto's van me gemaakt..." terwijl ze verveeld een sliert in haar haar draaide.

Het kriebelt. Wie weet gaat het ook weer tikken. Je weet maar nooit.

Haagse beesten

2007-09-21T21:18:00.000+02:00

"We zijn er bijijijnaaaa, we zijn er bijijijinaaaa," zong ik in mijn beste kind-van-drie-stem. Of mijn beste annemarie-die-met-de-katten-praat-stem. Ze zaten in hun reismandjes. De een op de vloermat voor de passagiersstoel, de ander op de passagiersstoel. Ze mauwden klaaglijk. En aanhoudend. Ze draaiden rondjes, alternerend met hun kont en hun kop tegen de tralies. En mauwden alsof ik ze martelde.

Zo ver is het niet, van mijn huis in Delft naar het nieuwe huis aan de Haagse Prinsegracht. Zo ver is het niet, hemelsbreed. Maar de katten vonden het een kwelling. Ik deed hun deurtjes open en roerde uitnodigend in de grindjes van de nieuwe kattenbak. Ze snuffelden hun weg achter de nieuwe kastjes, op het nieuwe aanrecht, over de nieuwe stoelen. Zo ver is het niet, hemelsbreed. Maar de katten betraden een nieuwe wereld. Met een bus deo en een vochtig doekje liep baasje achter ze aan. Stressdiarree in de twingo, die nu uitgesmeerd werd over de nieuwe eikenhouten Haagse vloer.

B. was er nog niet helemaal over uit: katten in zijn huis. Katten, die geen honden zijn. En dus niet guitig tegen je op springen, maar voor je wegvluchten als je ze aan wilt halen. En die - precies als je er genoeg van hebt, van al die vriendschapspogingen - klaaglijk mauwend aan de slaapkamerdeur krabben. De hele nacht. De godganse lange donkere nacht. Klaaglijk mauwend je uit je slaap houden. Want baasje is daarbinnen. En zij zijn daarbuiten. En dat is niet eerlijk.

Baasje woelde in haar bed en vond hen zielig. Voelde zich schuldig om het kattengekrakeel daar bij die slaapkamerdeur, om drie uur 's nachts. Baasje voelde zich schuldig om de geur van de kattenbak, die nu in de Haagse gang staat. Om de vieze vleesbrokjes die ze naast hun schoteltje op de Haagse eikenhouten vloer deponeren. Om het feit dat B. liever honden heeft, en elke zin begon met "Een hond zou dus nu wèl!" of "Een hond zou dit nooit!"

Baasje kwam thuis, gisteren. Thuis in het nieuwe Haagse huis. En zag twee kattenmandjes, gebroederlijk naast elkaar voor de haard. Vond diverse speelmuizen en -ballen, verspreid door de woonkamer. Trof een degelijk vastgeschroefde krabpaal aan naast de wc-deur.

B. doet zijn best, met de katten. Baasje was ontroerd. Dat katten nooit naast elkaar in kattenmandjes voor de haard willen, maar liever vèr van elkaar verwijderd òfwel op het aanrecht òfwel in de boekenkast willen slapen, dat heb ik hem vanmorgen pas verteld.

Bij de kassa van de Appie

2007-08-26T20:02:00.000+02:00

Hij keek me aan, zag mijn ongewassen haar. Zijn blik reisde naar beneden en bleef hangen bij mijn broek. Ik zag hem kijken en peinzen. Mijn broek die niet past, die veel te lang is en afzakt. Mijn slippers eronder. Mijn halfgelakte teennagels. De verfspatten op mijn wreef. "Lekker aan het klussen?" zei hij. Ik knikte en liet mijn verfvingers zien. Hij lachte en keerde zich weer naar zijn boodschappen.

Niet voor lang. Zijn blik raakte mijn buik, ontbloot in het iets te korte verfshirtje in combinatie met afzakkende verfbroek.
"Nieuwe kamer aan het opknappen?"
"Nee, daar ben ik inmiddels iets te oud voor. Gewoon lekker huisje opknappen."
"Ah! Nou, het is er wel mooi weer voor. Succes ermee hè!"
"Ja, dankuwel."

"Pàhap! Mòest dat nou?" zei zijn circa vijftienjarige dochter, nadat ze hadden afgerekend.

Oog om oog

2007-08-21T09:41:00.000+02:00

Oscar is de held van de buurt. Op zijn witte sokjes maakt hij elke schutting en heg onveilig. Als er luid gekrakeeld wordt door de kattengemeenschap in onze achtertuinen kan ik gerust zijn in de wetenschap dat Oscar als winnaar uit de strijd komt. Ik vind dat wel stoer. De glorie van mijn kat straalt op mij af, dat idee.

De onderbuurvrouw belde. "Oscar loopt hier door onze tuin, en volgens mij is hij te grazen genomen. Het lijkt wel alsof hij iets aan zijn oog heeft." Gerust in de wetenschap dat Oscar de held van de buurt is en dat het dus allemaal wel mee zal vallen met dat te grazen nemen, opende ik het raam en liet de kat binnen. De kat druppelde. Hij liet een spoor van traanvocht achter op de planken vloer. Drup drup drup liep Oscar door de woonkamer. Drup drup drup ging hij op zijn stoel liggen en likte laconiek de voorpootjes. Drup drup drup keek hij me met één oog aan.

In een achterafkamertje bij de dierenarts zat ik naast Oscar te wachten tot de narcose effect had. Zijn koppie zakte, zijn oogjes sloten zich. Ongerust voelde ik of hij nog wel ademde. Slap als een vaatdoek lag hij op de behandeltafel. Toen de dierenarts met een pincet zijn ooglid ongeveer uít zijn kas trok, gromde hij zachtjes. Trots keek ik toe. Mijn Oscar is er niet zomaar onder te krijgen met een huis- tuin- en keukennarcose.

Het nieuws blijkt slecht. Nagel in zijn oog, infectie in de oogbol. Zo stoned als een aap keek hij me aan; één pupil het normale formaat, één geslonken tot een messcherp spleetje. "Kijk, dat betekent dat hij pijn heeft," zei de dierenarts. Mijn hart bloedde. "Het zou kunnen zijn dat zijn pupil in die stand vergroeit," zei de dierenarts. "Kan hij zijn oog kwijtraken?" "Nou, daar gaan we vooralsnog niet vanuit," was het bemoedigende antwoord.

Een antibioticaprik. Vier keer per dag een zalfje in zijn oog. Anders zou het wel eens mis kunnen gaan. Het lijkt Oscar niet te deren. Prinsheerlijk ligt hij in zijn stoel en gromt naar Sam als die het waagt in de buurt te komen. Als ik het dopje van de zalf draai, spitst hij de oren en neemt hij een gevechtshouding aan. Ik bereid me voor op opengereten onderarmen. Oscar is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Mijn eenogige bandiet.

Parklife

2007-08-13T10:16:00.000+02:00

We lagen in Kensington Gardens, in de zon. Ik had dorst en krukte naar de newsagent's op de hoek voor chips en mineraalwater. Van een afstandje zag ik hem liggen, grinnikend om zijn boek. Zijn voorhoofd neigend naar roze door de zon. Schoenen en sokken uit. We lachten samen om een grote sportschoolmeneer die push-ups deed in het gras, pakten ons boek weer. Treffende paragrafen las hij voor. Als we opkeken vonden onze ogen elkaar en glimlachten we.

We troffen Rik na veel bellen 'bij welke boom lig jij precies?' en haalden flessen wijn bij het winkeltje om de hoek van zijn tijdelijke appartement aan het park. Ik maakte me zorgen of dat wel mocht, maar Rik bezwoer me dat Engelsen altijd en overal drinken, dus dat ik niet moest miepen. Ik leunde op mijn ellebogen, speelde met een grasspriet en aanschouwde de twee mannen; voor vandaag onbekenden van elkaar, nu verwoed in gesprek over marketing, studie, film, economie, stedenbouw. En over mij, zo af en toe. De zon blakerde, soms voelden we een windvlaag vuil maar verkoelend water van de fontein. De flessen raakten leeg en de zon ging onder. Aangeschoten wandelden we gedrieën door het park naar een goeie Indiër.

Weekendje Londen. Niets gezien. Niets gedaan. Puur genieten.

Wat moet ik aan?

2007-08-02T15:52:00.000+02:00

"Kom je vanavond barbecuen?" hoorde ik de stem van zijn moeder door de telefoon. Een betekenisvolle stilte volgde.
"Twee seconden mam," zei hij, en fluisterde "Barbecue bij mijn ouders. Heb je zin om mee te gaan?" Ik knikte zwijgend, en beefde van binnen.
"Ja, we komen met zijn tweeën. Maar dat was ook je bedoeling, of niet?" lachte hij. Zijn telefoon gaf kleine kreetjes van enthousiasme.

Even later probeerde ik me in een shirtje te wurmen waar ik strikt genomen niet direct meer in pas. Hij zat op de rand van het bed en zei "Ik zou nu ZO'N slechte grap kunnen maken. En die zou ook niet gemeend zijn. Maar ZO'N slechte grap brandt op mijn lippen."
"Kom maar," stak ik uitdagend de handen in mijn zij.
"Mag ik eerst een kus?"
"Dit zou best eens je laatste kunnen zijn."
"Ja, daarom zei ik het ook," grinnikte hij.
"Kom maar."
"Doe je dàt aan naar mijn ouders??!!"

Ik lachte, maar het zaadje van twijfel was gezaaid. Hij is nu weg en haalt me later vanavond op.

Ik heb al vier verschillende outfits gepast.

Us mem

2007-08-01T17:15:00.000+02:00

Us Heit
dy't yn de himelen is
Jinnes namme wurde hillige
Jinnes keninkryk komme
Jinnes wollen barre allyk yn 'e himel
sa ek op ierde
Jou ús hjoed ús deistich brea
En ferjou ús ús skulden
allyk ek wy ferjouwe ús skuldners
En lied ús net yn fersiking
mar ferlos ús fan 'e kweade
Want Jowes is it keninkryk en de krêft
en de hearlikheid oant yn ivichheid.
Amen.

Zo afstandelijk als mijn opa vroeger met rollende stem bij het middagmaal "Het koninkrrijk, de krracht en de heerrlijkheid. Amen," bad, zo teder en verstild prevelde de gemeente vandaag het Onze Vader voor zich uit. Op het grasveld van de begraafplaats bij de dorpskerk. De zon scheen, de klokken beierden. Het verdriet van mijn moeder en haar broer en zussen was geëtst op hun gezicht. Maar ook de opluchting was tastbaar. Us mem hoeft niet meer. Van haar bed naar de stoel naar het toilet terug naar de stoel.

Mijn oma. Twaalf mooie vrolijke en volle jaren later begraven naast opa. Zoals mijn tante zei: "Mam had het een mooie dienst gevonden." En dat was het.

Bij de publieksbalie

2007-07-23T11:10:00.000+02:00

"Heee! Jij hier?"
"Ja, ik kom even mijn paspoort ophalen. Ik ga volgende week op vakantie."
"Joh, wat goed van je. Dat zal niet makkelijk zijn."
"Valt mee hoor."
"Gaat het allemaal een beetje dan? Heb je het al een beetje verwerkt?"
"Ja. Gaat best goed. Sja, afgelopen februari was het een jaar geleden, en dan denk je er wel even aan natuurlijk."
"Natuurlijk! Mis je hem?"
"Nou, ja en nee. Ik bedoel; we deden natuurlijk altijd alles samen. Dus als ik een eindje ga fietsen dan mis ik hem wel ja."
"Ja, jullie deden altijd alles samen ja. Vijfendertig jaar, toch?"
"Ja, zesendertig ja. Zesendertig jaar samen."
"En hoe snel is het gegaan?"
"Binnen drie maanden was het bekeken."
"Ja, darmkanker gaat altijd hard hè."
"Ja. Dat ging hard ja. Maar goed. Het leven gaat door."
"Ja. Het leven gaat door. En nu op vakantie?"
"Met Ted. We gaan naar Marbella."
"Ted?"
"Ja, van de schaakclub van Frans, weet je wel?"
"O ja! Maar lekker zeg. Marbella."
"Ja, ik ben wel toe aan een beetje zon."
"Ja zeg. Het weer is hier echt huilen met de pet deze zomer."

B.

2007-07-22T16:53:00.000+02:00

En ineens zit hij daar, op mijn bank, op zondagochtend. Een man die me aan het lachen maakt, een man die boeiend kan vertellen. Een man die niet bang is voor gevoel, maar wel vlees eet, geen wierook brandt en voor zover ik weet geen sandalen draagt. Een man die misschien wel van me zou kunnen winnen met Triviant. Een man die ik ken van vroeger, maar vooral van nu.

Hij zit daar, op mijn bank, op zondagochtend. De man die ik een week heb moeten missen en ook daadwerkelijk miste. Een man die mij mijn nachtrust afpakt, wegens het urenlang praten en wijn drinken en zoenen en nog meer praten. Een man die geen enkele moeite heeft mijn leven binnen te wandelen. Ik gooi de deuren wagenwijd open.

Hij zit daar op mijn bank, inmiddels zondagmiddag, en ik denk aan mijn boek dat uitnodigend open op het tafeltje ligt, het wasje dat ik nog moet draaien. De plantjes die ik water wil geven en even wil aaien. Lavendel. Heerlijk om te aaien. Ik denk aan voetjes op de poef en een plaatje draaien, hoofd achterover op de rugleuning. Ik denk aan zalig weer alleen zijn.

Hij gaat weg en ik denk 'Het is goed zo.' Ik gooi mijn voeten op de poef, zucht diep en sla mijn boek open. En kan geen regel lezen. Mijn hoofd dwaalt af naar zijn verhalen en zijn lach en zijn arm om me heen. Ik glimlach zachtjes voor me uit bij de gedachte aan hem, volgende keer op mijn bank. Ik kan het niet laten en stuur een sms; dat ik de Prosecco die ik strijdlustig zei alleen te gaan drinken voor volgende keer bewaar.

Verliefd zijn en tegelijk mij zijn, met al mijn hang naar vrijheid en alleenheid; wàt een lastig maar heerlijk ding.

Grote Belangrijke Klant

2007-07-11T21:00:00.000+02:00

Nimmer draag ik een mantelpak. Ik ben niet mantelpakkig. Ik ben van de rare jurkjes met roze laarzen. Ik hou mezelf voor dat mijn klanten dat op prijs stellen. Als je iets van jezelf laat zien heb je immers sneller een band, denk ik zo. Maar nu heb ik Een Grote Belangrijke Klant. Een klant waar ik al drie weken tegenop zie. Een Klant die eisen kan stellen, omdat ze Groot en Belangrijk is en veel geld heeft.

Ik wurmde mij in mijn enige mantelpak. Keurig. Grijze krijtstreep. Knalgele laarzen eronder; zoveel concessies wil ik nou ook weer niet doen. Tijdens de intake was ik afstandelijker dan normaal. Professioneler dan gewoonlijk. Geloofwaardig en verstandig, terwijl mijn gele neuzen nerveus tikten tegen de poot van het bureau. Ik eiste een technisch meneer. Twee minuten later stond er een technisch meneer voor me, die zich aan me voorstelde en zijn collega's vroeg of ik het nieuwe hoofd van de afdeling was. Het mantelpak deed haar werk.

Mijn Groot Belangrijk Contactpersoon zat tegenover me bij de lunch. Hij vertelde over zijn gezin. Vroeg of ik 'vrijgezellig' was. Ik antwoordde lachend dat dit wel een geestig moment was om het te vragen. Omdat ik het niet zo goed weet. Hij vertelde hoe hij zijn vrouw had ontmoet. En dat hij eerst geen kinderen wilde, maar nu blij is met de verrijking van zijn leven. Hij vertelde dat je in een relatie met kinderen elkaar niet uit het oog moet verliezen. Dat je af en toe de kinderen naar oma moet schoppen en met zijn twee uit eten moet. Om weer eens te praten over iets anders dan de koters. "Neem deze wijze les aan van papa," zei hij lachend. Ik prakte mijn kroket op mijn boterham en lachte mee.

's Middags trok ik mijn jasje uit en hing het over de rugleuning van mijn stoel. Mijn Groot Belangrijk Contactpersoon heette Erwin. Ik heette annemárie. Eensgezind gingen we aan het werk.
Het mantelpak vergeten.

Hennescrisis

2007-07-10T15:22:00.000+02:00

Ken je die spiegels bij de Hennes? Die spiegels die je zó kan draaien dat je kunt bekijken of je van achteren geen olietanker lijkt? Prima spiegels, als je wilt checken of de broek het leuk doet om de billen. Prima spiegels, als je wilt checken of die rits van achteren niet bobbelt. Maar in je slipje en je bh, met je witte harige bovenbeentjes. Met die hobbel net boven/onder/op de heupen. Met die kuiltjes waar je geen kuiltjes wilt zien. In mijn ondergoed is die spiegel mijn vijand.

Ik probeer er omheen te kijken, maar kan het niet nalaten. Het is als een auto-ongeluk op de andere rijbaan. Het is als praten met iemand met een ontzettende wijnvlek in het gezicht. Het is als als die dode kat op de vluchtstrook. Je wilt niet kijken, maar kan het niet laten.

Ik zie een ander lichaam dan ik vroeger had. Die magische 60 kilo-grens heb ik het laatste jaar overschreden. Ik denk niet dat ik haar ooit terug ga zien, behalve in mijn binnenspiegel. Gekleed zie ik er piekfijn uit. In mijn ondergoed, onder de tl-verlichting, de spiegel op de billen gericht, zie ik een ander lichaam dan vroeger. Een lichaam dat past bij mijn leeftijd. Een lichaam dat recent een paar weken in een rolstoel zat. Eén been dunner dan het andere. Grote rode littekens op mijn dijen.

Vanavond ga ik even eten met vriend E. Waarschijnlijk neem ik een groot stuk vlees met frieten. Die ik wellustig in de mayonaise doop. Waarschijnlijk drink ik een biertje. Waarschijnlijk prik ik lusteloos in mijn salade. Ik ben nu eenmaal geen joggend volkorenbrood-etend salade-lievend meisje. Ik hou van frieten. Ik hou van een biertje. Ik hou van kaasjes en toastjes en grote stukken vlees. Ik hou van avonden lang borrelen met fijne mensen, bitterballen bij de hand.

Soms, bij de spiegel van de Hennes, moet ik even zuchten. Denk ik weemoedig aan het moment dat een jongen tegen mij zei "Je hebt mooie benen. Andere meisjes hebben soms van die putjes." En dat ik dacht "Putjes? Huh? Wat bedoel je?" Dat moment is inmiddels vijftien jaar geleden.

Maar mijn lijf is mijn lijf. Mijn lijf kan lopen, praten, lachen, nadenken, verliefd zijn, verdrietig zijn, dansen en zingen. Hoewel ik dat zingen beter kan laten. Ik hou nou eenmaal van frieten en biertjes en bitterballen. Soms een tomaat, maar laten we het vooral niet overdrijven. 61 kilo pure annemárie. 61 kilo pure levenslust.

Bij de Schlemmer

2007-07-07T11:40:00.000+02:00

Het was 20:54. Vier minuten moest ik nog in de auto blijven zitten van mezelf. 'Een uur of negen?' hadden we gemaild. En ik was nerveus. Wat nu als ik binnen kwam lopen en ik zou hem niet herkennen. Wat nu als er geen tafeltje vrij was. Wat nu als hij überhaupt niet zou komen. Zou ik dan mijn glas wijn drinken en met hangende pootjes weer moeten vertrekken?

De deur van de parkeergarage sloeg achter me dicht. Een jongen kwam aanfietsen, stapte af, wilde zijn fiets op slot zetten. Ik zag het meteen. Het was hem. Tien jaar ouder. Een beetje dikker. Iets minder haar. Maar precies dezelfde B van vroeger. We lachten en kusten elkaar gedag, liepen naar de kroeg waar we afgesproken hadden. Het gesprek was nog wat stuntelig. Aftastend.

Sluitingstijd. Op tafel een bakje olijven, onze lege glazen. Onze ellebogen die allevier het gesprek inleunden. Ietsje dikker, ietsje kaler, maar nog precies dezelfde glimlach. Precies dezelfde gebaren, dezelfde anecdotische manier van vertellen. Tien jaren lagen tussen onze laatste ontmoeting en deze. Tien jaar die we wel aangeroerd hebben in het gesprek, maar Het Nu bleek voor ons allebei interessanter. In Het Nu raakten we niet uitgepraat.

Mijn vriendje van vroeger. Wàt een leuke man.

De geit van dokter Sanders

2007-07-02T20:49:00.000+02:00

Ze heeft een aanstekelijke giechel. Ze lacht haar tanden regelmatig bloot. Ze is rustig en professioneel en verzint slimme dingen voor onze klanten. Ze houdt van de H&M en de Zara en kan de dag niet doorkomen zonder koffie. Ze draagt stiletto's en verft haar haar rood.

Onderweg terug van onze klant in België verzuchtte ik "En dan zometeen met een wijntje op de bank! En spareribs bestellen! Man, daar heb ik zin in."
Ze giechelde en zei "Ik zou het niet weten, dat mag ik niet."
"Is dat vanwege je geloof?"
"Ja."
"Dus je bent praktizerend moslim? Hoe uit zich dat dan?"
"Nou ja, ik drink geen alcohol. En ik eet geen varkensvlees. En ik bid vijf keer per dag."
"Maar we zijn net de hele dag samen bij de klant geweest! Hoe doe je dat dan met bidden?"
"Ik heb vanmorgen gebeden, voor ik wegging. Daarom stond mijn wekker ook om kwart voor zes. Dat ik nog even tijd had om te bidden. En dan spaar ik het op, want ik vind het bij de klant niet kunnen. Dus vanavond haal ik het in."
"Echt? En hoe voelt dat dan? Als je bidt? Doet dat iets voor je?"
Ze keek bedachtzaam; een hele verandering na haar gewoonlijke brede lach. "Nou. Ja. Dat is een moment voor mezelf, soort van. Als ik bid ben ik heel even alleen met mezelf en word ik stil van binnen. Het is gewoon even. Ja. Hoe zeg je dat. Rust. Ofzo?"

Hoewel ik mijn glas wijn niet wil vergelijken met welke god dan ook, denk ik dat mijn moment op de bank, mijn moment met mijn glas wijn, mijn moment dat ik de dag van me af laat glijden en mijn benen omhoog gooi. Mijn moment dat ik even helemaal mij ben. Alleen en tevreden. Op de bank. Ik denk dat mijn moment in mijn hoofd precies hetzelfde voelt als haar gebed in het hare.

Ken je dat rijmpje van Annie MG Schmidt?
"De geit van dokter Sanders
is anders, is anders,
is anders van model
dan de geit van dokter Snel
dan de geit van dokter Snel
dan de geit van dokter Snellebellebel."

We zijn anders, maar slechts anders van model.
Dan de geit van dokter Snel.

Ode aan Google

2007-07-01T10:06:00.000+02:00

291 stukjes schreef ik hier tot nu toe. 291 keer een heleboel woorden die op de pagina kwakte. Woorden die ik combineerde tot zinnen, maar die door Google als aparte entiteiten gezien worden. Als puzzelstukjes binnen het geheel van dit webadres. Ik schreef over mijn familie, schreef over een expositie met veel naakte dames. Over het effect van deze combinatie heb ik me al eerder verwonderd.

Maar bezoekers worden niet alleen door lust naar deze pagina gedreven. Er zijn mensen die diep in de nacht achter hun computer kruipen en Google gebruiken als vraagbaak, therapeut, arts of beste vriend.

Ik heb behoefte aan menselijk contact en ik ben verlieft op de buurvrouw maar dat is volgens mij zo'n geemancipeerde trut. Ze had ineens een baby en ik had altijd geleerd dat als een meisje ongesteld word, is er niks aan hand want dan is ze niet zwanger maar met bindingsangst zwanger raken is voor haar geen probleem want Negeren Bindingsangst staat hoog in haar vaandel.

Ik ben verliefd op de buurvouw maar ik voel me niet thuis in mijn eigen huis. Ik ben chagrijnig labiel en verdrietig want mijn poes loopt weg om te sterven en ik heb ook al ruzie met mijn kutzus en ik dacht dat ik een kutbaan had maar nu kan ik helemaal niet meer werken want ik heb pas een dwarslaesie 2007 en is het leven niet leuk meer met dwarslaesie? Nou, inderdaad. Ik werk graag met mijn ellebogen maar nu kan ik niet meer werken. Ik zit thuis en ga dood van verveling. Hoog eq maakt dat ik alle tv-programma's stom vind. Ik heb een deeltijdstudie geprobeerd maar chagrijnige oude mannetjes op school zijn irritant dus dat was geen succes. Hoe doorbreek je patronen? Ik zal moeten leren leven met het apert syndroom want liefdesverdriet binnen een relatie wil ik nooit meer voelen.

Welk geluid hoor ik? Ik hoor een geritsel in mijn achterhoofd! Nu kan ik me natuurlijk niet concentreren op die speech voor bruid die ik voor zaterdag moet schrijven. Maar die bruiloft wordt vast leuk. Mijn zus komt niet. De buurvrouw komt niet, want die zit met haar baby thuis. Er zijn vast een heleboel andere leuke mensen.

Ik had behoefte aan menselijk contact en voel me ineens een tikkie beter. Ik denk dat ik even ga werken aan mijn collectie stickers voor paardenhoeven.

Stress

2007-06-30T10:15:00.000+02:00

"Sorry jongens, het gaat gewoon te goed," zei de Grote Baas. "De verkopen gaan door het dak, en dat is vaker gebeurd, maar zoals nu hebben we nog nooit meegemaakt. We zijn er nog niet helemaal op berekend. Dus ja, jullie agenda´s zitten vol tot oktober, november. Planning heeft er stress van, misschien hebben jullie er stress van. Maar we hebben besloten dat we geen rare dingen gaan doen als 'alle verloven intrekken'. Dus jullie admindagen, vakanties, kennisdagen, ontwikkeldagen blijven gewoon bestaan. Want het moet wel een beetje leuk blijven natuurlijk."

De Grote Baas ijsbeerde rondjes in de arena, aangekeken door circa 70 consultantsogen. We mochten vragen stellen. We mochten ideeën aandragen. Onze agenda's zitten inderdaad vol. Ervaren consultants zijn ingepland tot februari volgend jaar. Minder ervaren consultants - zoals ik - tot oktober. Het was wennen, in het begin. Ik was niet meer de baas over mijn eigen agenda. Als ik een klant in wil plannen moet dat in overleg en kan dat pas over een paar maanden. Je wordt een tikkie claustrofobisch van het idee dat je niet zomaar ineens een dagje vrij kan nemen om een lang weekend weg te gaan. Je agenda zit vol en ligt vast. Maar het moet ook een beetje leuk blijven.

Vandaar dat we gisteren uit eten waren met een man of twintig. Om met pijn in het hart afscheid te nemen van collega M. Na de koffie kwamen er flessen wijn op tafel en ontstond een gepassioneerd gesprek over het hoe en het wat en het hoe nu verder van ons bedrijf. Ook al hebben we allemaal stress, er is een onbedwingbare hunkering om ons te verbeteren en te ontwikkelen. Als individu, maar ook als radertje binnen de machine. Er werd met de vuist op tafel geslagen, er vielen gepassioneerde woorden. Mooie ideeën en initiatieven ontstonden. We werden verschrikkelijk dronken, tot de bediening ons de tent uit veegde.

We hebben stress ja, want het gaat te goed. Maar met zulke mensen - mensen die tot diep in de nacht samen wijn drinken en zich als een rottweiler vastbijten in een probleem en weigeren het als iets anders dan een uitdaging te zien - met zulke mensen om je heen is stress puur genieten.

Nieuwe badkamer

2007-06-27T17:21:00.000+02:00

"Haak in en loop mee!" zei de badkamerverkoper, met uitgestoken elleboog. Hij liet me een enorme regendouche zien. Een enorm mooie enorme regendouche. Ik testte de hoogte, want we moesten rekening houden met een tegelmaat van 60x60. Hij kantelde de douchekop en checkte of ik ook zònder mijn haar nat te maken eronder paste.
"Kijk, die kranen vind ik nou mooi!" zei ik.
"Ha! Wat gaat dit soepel. Dat was precies wat ik voor je in gedachten had, maar dan met een rechthoekige achterplaat. Volgens mij hou jij niet zo van rond."
"Inderdaad! Dat rond is niks, maar van een rechthoekige achterplaat ga ik wel blij worden, denk ik."
"En dan zou ik het raam híer plaatsen, zodat je als je in bad ligt zo naar de sterrenhemel kan kijken. En dan maken we hier een plateautje waar je je kaasjes en je wijntje neer kan zetten. En misschien een boek neer kan leggen."
"Je snapt me helemaal!"
"Ach. Ik zeg gewoon wat ik zelf leuk vind. En dat zitje in je douche. Als we daar nou eens verwarming installeren? Anders zit je met heel koude billen onder die warme douche."
"Wat een briljant idee!"
"En dan doen we ook vloerverwarming, ok? Anders loop je zo rottig naar binnen vanaf je overloop. Wil je die deur houden?"
"Nee, die deur mag weg. Ik woon toch alleen, dus het maakt niet uit of er een deur in de badkamer zit."
"Maar misschien moeten we wel twee wastafelkranen doen, want je weet nooit of er een tweede tandenborstel op de wastafel komt te staan." Hij lachte me guitig toe. "Ik woon ook alleen trouwens. Best lekker om alleen voor jezelf beslissingen te hoeven nemen. Maar die tweede kraan lijkt me een goed idee."

Ik flirtte met de badkamerverkoper. De badkamerverkoper flirtte met mij. Hij betichtte me van goeie smaak. Ik betichtte hem van ontzettend goed met me meedenken.

"Maar je weet mijn budget, toch?"
"Ja, ik weet je budget. Dat komt goed."

Hopelijk heb ik mijn budget fictief een tikkie omhoog geflirt. Want die winkel is dúúr!

Vierde Nacht

2007-06-25T17:01:00.000+02:00

Bij het opruimen van mijn laptop kwam ik een raadselachtig bestand tegen: 'vierde nacht.doc'. Na openen herinnerde ik het me weer. In het holst van mijn vierde nacht in het ziekenhuis tikte ik dat stukje. Omdat ik het eigenlijk niet meer trok, allemaal. Omdat de nachten in het ziekenhuis lawaaierig, slapeloos en vooral làng zijn. Omdat ik geen einde zag nog, aan de heupellende.

Inmiddels is de hele wereld anders. De 'mankepoot' en 'ziekenhuis' berichten nemen af in frequentie. Mijn herintredingsplan is vandaag naar ArboNED gestuurd. Alles gaat soepeltjes. Ik dans weer, ik rij weer, ik geniet weer. De trap huppel ik weer af. Bij deze beloof ik plechtig dat dit mijn laatst ziekenhuisstukje wordt.
Geschreven op de Vierde Nacht. Lang lang lang geleden.

Ik word wakker van een hand op mijn bovenbeen. Een hand die daar met kracht is neergezet. Het is twee uur ’s nachts.
“Au verdomme! Wat doet u hier? Dit is mijn bed! Dit is niet uw bed!”
Ietwat verdwaasd kijkt het oude mannetje achterom. Hij is bezig zichzelf over de reling van mijn bed te hijsen en verwacht duidelijk niet dat ik daar al lig. Met ogen die hem woedend tegemoet fonkelen.

Eerder vandaag, en gisteren, en eergisteren, pantoffelde hetzelfde oude mannetje onze kamer binnen. Keer op keer legde mijn buurman hem uit dat dit niet zijn zaal was. Dat hij naar links moest de gang op en dan de laatste deur rechts. Ook nu springt mijn buurman weer bij. “Links de gang op en laatste deur rechts,” legt hij met engelengeduld uit.

Het is diep in de nacht. In de ziekenhuisnacht. Ik moet eraan wennen. Aan de piepjes van infuuspompen, het gehoest, het gedraai, het gesnurk. Allemaal geluiden van vreemden die nu ineens mijn vierkante meters delen. Met veel lawaai.

Mevrouw Van de Poel van de overkant voert nachtelijke oorlog met mevrouw De Jong. Ze zijn allebei hartstikke dement. Iedere keer als mevrouw De Jong hoest - en dat is váák – roept mevrouw Van de Poel “Hand voor je mond! Ik wil toch niet ziek worden!” De zuster komt langs en probeert mevrouw Van de Poel uit te leggen dat ze af en toe even voor mevrouw De Jong moet zorgen. Mevrouw Van de Poel antwoordt verontwaardigd dat zij toch verdomme eerst was en dat zíj ziek is. En dat ze het niet snapt dat anderen altijd voorgaan. En dat we toch maar rare mensen zijn met zijn allen. Dat we het geld van haar moeder gepikt hebben. En dat buurman geen gentleman is. Mevrouw De Jong hoest weer. "Hand voor je mond!" schalt door de zaal.

Ziekenhuizen. Het domein van de ouden van dagen en de zwakken van geest en gestel. Ik zou me in de handen moeten wrijven om de stukjes die ik kan schrijven. Over mevrouw Van de Poel. En de nachtelijke bezoeker aan mijn bed. En de bouwvakkers laatst bij de röntgenafdeling. En de koffiecorner bij de ingang.

Maar ik heb teveel pijn. Mijn recent verbrijzelde heup ontneemt me vrijwel elke interesse in mijn medemens. Ik wil mevrouw Van de Poel smoren met haar kussen, maar ik kan niet zelfstandig mijn bed uit.

Dat is de tragiek van mijn situatie. Om twee uur. Diep in de ziekenhuisnacht.

Ongelooflijk

2007-06-23T12:13:00.000+02:00

"Pubers nu hebben het zwaarder dan wij vroeger," was de boekenclub het over eens. "Ze krijgen veel meer sex aangeboden in de media dan wij, toen. En op internet is natuurlijk alles bij de hand. Ook al klikken ze er maar per ongeluk op. Het is moeilijker voor ze om juiste keuzes te maken."
"Maar zo extreem als in het boek zal het niet zijn toch? Met die lolliepopparties enzo? Ik bedoel, je hoort wel eens wat, maar dit gaat wel erg ver."

Wat schetst mijn verbazing: nu.nl vandaag. Het lijkt te bestaan. Brugklassers die sex ruilen voor drugs. In de brugklas was mijn grootste zorg of mijn haar wel goed zat en of ik wel een tien zou halen voor de schriftelijke overhoring Engels. In de tweede was er één jongen die wel eens had geblowd. Het was een zittenblijver. We smokkelden een fles Passoa binnen bij het schoolfeest en namen om de beurt een klein slokje. Niet teveel, want stiekem vonden we het best vies. Onze ouders kwamen ons om twaalf uur halen bij het hek en wij vielen met een glimlach in slaap omdat die-ene-leuke-jongen-uit-de-derde de hele avond in de buurt had gedanst.

Wat een verschil kan twintig jaar maken. Ongelooflijk.

Mysterie

2007-06-21T23:03:00.000+02:00

Ze zaten op hun hurken, voelden aan de wielkast. Krabden eens met een pen achter hun oor. Op het zijportier zat een lange deuk. Na overleg en veel geflapper met opschrijfboekjes maten zij de lengte van de deuk. Ze belden aan bij de overburen. Vanuit mijn keuken bekeek ik het gebeuren. Politie in de straat. Politie bij de overburen. Politie met opschrijfboekjes en holsters om de heup geslingerd.

Dit was een goed moment om het vuilnis naar buiten te brengen, verzon ik. Op straat trof ik de buurman die recent aan zijn knieën is geopereerd. Hij vroeg me hoe het ging met de heup, ik vroeg hem hoe het ging met de knieën. Frommelend aan mijn vuilniszak, in mijn ooghoek de twee politiemannen.

Overbuurman deed niet open. Kniebuurman praatte en praatte. Politiemannen krabden achter hun oor. Nòg een buurman kwam naar buiten. "Dat is de auto!" riep hij. Politieman nam hem even apart. "Weet u zeker dat dit de auto is die.." "En ja, ik heb dus ook een ontsteking in mijn schouder, en er zit een zenuw klem," zei kniebuurman, precies op dat moment. Ik verbeet mijn frustratie. Kniebuurman is namelijk erg aardig. Dat hij precies nu een slecht gevoel van timing aan de dag legde, moest ik hem vergeven.

Mijn vuilnis stortte in de bak. Mijn oren wapperden nog steeds, maar ik pikte geen greintje informatie meer op. Ik hàd natuurlijk nieuwsgierig buiten kunnen blijven staan. Ik had natuurlijk kunnen vragen of ik ze ergens mee kon helpen. Maar nee, ik kon niet helpen. Ik had die Laguna nooit eerder gezien.

Een half uur later zaten ze nog steeds op hun hurken naast de wielkast. Ze leken een conclusie te trekken, stonden op. De zijspiegel werd nog even bekrabbeld met een vingernagel. De deuk betikt. Ze staken hun opschrijfboekjes in de borstzak en stapten in hun auto.

De Laguna staat er nog steeds. Ik bedwing mijn neiging de wielkast te inspecteren op bloedsporen. Te checken in hoeverre de zijdeuk overeen komt met het achterhoofd van een argeloze fietser. Spannend man.

Macho Twingo

2007-06-19T19:27:00.000+02:00

Op de bank oefende ik. Rechterbeen naar voren, tenen strekken, enkel strekken. Been tikkie naar links verplaatsen, tenen strekken, enkel strekken. Knie een beetje heffen. Druk zetten. In het niets, dat wel. Ik zat per slot van rekening op de bank. Maar deed een auto na. Drukte mijn voeten op denkbeeldige gas- en rempedalen.

Op de bank oefende ik. Weer autorijden was het streven. Ik plaatste de denkbeeldige pedalen ver uit elkaar en pedaalde uit alle macht in het luchtledige. Ik maakte me zorgen of ik het überhaupt nog zou kùnnen. Eén van de eerste mannen die een gemotoriseerde koets bouwde had bedacht dat maar 64.000 mensen op de hele wereld zouden kunnen autorijden. Het vergde volgens hem teveel moeilijke acties tegelijk: sturen, gas geven, koppelen, ontkoppelen, schakelen, geen paarden of loslopende landarbeiders neermaaien. Allemaal heel lastig. Sowieso niet voorbehouden aan vrouwen, maar ook was slechts de elite onder de mannen ertoe in staat. Dacht hij.

Ik oefende en oefende. Maakte me zorgen over het hoe en het wat en vooral over hoe ik het alles tegelijk ook alweer moest doen. Het was alweer twee maanden geleden dat ik een auto had bestuurd. Ik mimede opschakelen en neerschakelen. Het ging niet vlekkeloos.

Nu rij ik weer. In de stralende zon met alle raampjes open en de radio hard aan. Vandaag terug uit Utrecht. File? Geen probleem. Ik snap het spelen met de koppeling en het gaspedaal volkomen. Althans; mijn benen snappen het volkomen. Autorijden is net fietsen. Als je erover na gaat denken beland je in de sloot.

Niet alleen autorijden kan ik weer. Ook de bijbehorende arrogantie sluipt er weer in. Niet voor niets denkt 80% van de Nederlanders dat ze beter rijden dan gemiddeld. Je auto is je territorium. En iedereen die in de weg zit mag vervloekt worden. Iedereen die nèt even niet doorrijdt. Te lang op de linkerbaan blijft hangen. Niet snel genoeg optrekt bij het stoplicht. Vloekend en tierend begeef ik me binnen mijn mini-territorium weer op het Hollandsch asfalt. Wee je gebeente als je me dwars zit. Ik sta niet per definitie negatief tegenover een beetje opdrukken. Een beetje kleven. Een beetje snijden. Maar alleen als je het verdient. In je Opel Astra.

Ik ben weer zelfstandig. Kan gaan en staan waar ik wil. Op wielen in elk geval. Als ik parkeer, met veel theatraal op-het-laatste-moment-op-de-rem-trappen. En zo mogelijk met-één-handje-het-stuur-zwenken. En als voetgangers zich afvragen waarom dat mens toch zo raar doet. Dan kan ik hen vertellen: dat is omdat dat mens vervolgens een ergonomische elleboogkruk uit de achterbak moet pakken. En het lekker vindt dat ze zich even mag laten gelden. Op wielen ben ik heel even een onuitstaanbare macho. Sorry. Het is verklaarbaar.

Waarop ik me direct afvraag: waarom zouden andere macho's zo macho rijden? Zit er waarheid in het gerucht van hun handicap?

AMC

2007-06-10T20:57:00.000+02:00

Haar hoofdje was ziekenhuisbleek tegen het kussen. Haar buik in het felroze shirt enorm. Na vierhonderd kilometer ambulancerit en een dikke week Duits ziekenhuisbed is ze nu weer binnen handbereik. Mijn dappere nichtje. Wrijvend over haar buik fulmineerde ze tegen het AMC. De artsen komen aan haar bed en bekijken haar als een medisch stuntproject. Studenten staan ernaast en maken aantekeningen. Als de arts om zich heen kijkt en zegt "Zijn er nog vragen?" heeft hij het niet tegen mijn nichtje.

Elke dag een andere arts, die haar dossier niet heeft doorgenomen. Stagiaires die haar naar huis willen sturen als het goed blijft gaan. Maar mijn nichtje gaat nergens heen. Mijn nichtje is nu op de Goede Plek, en gaat daar niet weg tot het ook Goed is. Ondanks de moordende verveling van de hele dag op bed liggen. Ondanks het feit dat ze de komende weken een LAT-relatie heeft met haar vriend. Ondanks het feit dat ze elke avond smacht naar ècht eten.

"En vanmorgen was er dus een arts, die heel even aan mijn bed was. Hij was al bij de deur toen ik nog een vraag had. En weet je wat die man zei? 'Wéér zo'n deurklinkvraag!' Dus ik zei tegen hem 'Als u zoveel deurklinkvragen krijgt, is het misschien een teken dat u te snel wegloopt!' Dat geloof je toch niet?"

Mijn nichtje, met haar bleke ziekenhuisgezichtje en haar vechtlust.
Ik ben trots, en een beetje bang. Maar ze is op de Goede Plek.
Dus het komt Goed.
Dat kàn gewoon niet anders.

Lekker!

2007-06-08T15:47:00.001+02:00

Mijn favoriete Grappige Man met een van mijn favoriete Nummers aller tijden.

Uitslag

2007-06-08T13:35:00.000+02:00

Er waren drie kinderen, die op kousevoeten krijsend rondjes renden. Ze gooiden elkaar hun schoenen naar het hoofd. Hun moeders grepen niet in. Er was een fotolaborante die het vak nog moest leren en mij op bijzonder handhardige manier in de juiste positie legde. Er was een jongen met een zeer opdringerige bilspleet, die naast mij op een trapje aan het plafond aan het rommelen was. Er was een klok, die de minuten wegtikte. De urenlange minuten dat ik zat te wachten. En te wachten. En nog meer te wachten. En me te ergeren aan de kinderen, aan de bilspleet, aan het ruzieënde echtpaar naast me.

Anderhalf uur lang zat ik te wachten op mijn foto's. De foto's die mee moesten naar de arts, die ze zou bekijken. Maar die foto's waren voor mij bijzaak: de arts ging mij vertellen wat de uitslag was van mijn botscan. De klok tikte en tikte. Tikte het tijdstip van mijn afspraak met de arts voorbij. De zenuwen sloegen toe. Ik had mij er blijkbaar onbewust op ingesteld dat ik twaalf uur zou horen hoe het nu verder moet met me. Half één was onacceptabel.

Gelukkig was er vriendin E, die me gezelschap hield aan de telefoon. Die me vele harten onder de riem stak. Die grapjes maakte over ellendige kinderen, vertelde wat ze net had gegeten. Die me toestemming gaf de eerste de beste passant neer te slaan om mijn frustratie te uiten. Die mij hielp mijn nerveuze tranen terug te dringen.

De arts opende zijn deur. Ik was een half uur te laat en vloekte mijn excuses, maar lang kon ik niet boos blijven. De arts was niet degene met wie ik een afspraak had, maar mijn voormalige ziekenhuisarts. Hij deed me toen reikhalzend uitkijken naar zijn rondje zaal. Mijn Knappe Dokter. Hoogtepunt van de ziekenhuisdag.

Hij trok de envelop open, ik probeerde ondersteboven te lezen wat er stond, maar hij was me voor. "Laag voor je leeftijd, maar binnen de marge. Je botdichtheid is niet afwijkend." We keken nog even naar de foto's en babbelden wat; over zijn werk, over mijn werk, over calciumtabletjes. De grijns was niet van mijn gezicht te slaan. Mijn Knappe Dokter vertelde me dat ik niet afwijkend ben!

Nu ga ik even buiten een vreugdedansje doen.
Lichaamsbeweging en veel zonlicht.
Moest van de dokter.

Lieve mensen..

2007-06-06T20:30:00.000+02:00

W vroeg mij vandaag "Maak je nog wat mee verder, behalve dat je verhalen over baren tikt?" Waarop ik vreselijk moest grinniken; ik dacht al dat het woord 'baren' grote gillende alarmsirenes bij hem af zou laten gaan.

De waarheid is: ik maak van alles mee. Mijn nieuwe werkplek is geïnstalleerd. Tegenwoordig zit ik op een Ikea-bank in het verdomhoekje van mijn werkverdieping te laptoppen en probeer ik de delicate balans tussen pijn-in-het-been-wegens-recht-zitten en pijn-in-de-nek-wegens-been-rust-geven te vinden. Tijdens de lunch kruk ik met dierbare collega's naar beneden om broodjes te halen, die we in een vriendschappelijk kringetje verorberen op de nabij gelegen speelplaats.

Vanuit mijn verdomhoekje werk ik aan mooie projecten en zwaai ik mijn collega's om drie uur 's middags gedag. Dan is het tijd om op het dakterras te gaan genieten van mijn ziektewet-uren, een biertje bij de hand. De aanblik van welig tierend gloednieuw groen in de even gloednieuwe plantenbakken. Af en toe knabbelen de katten aan mijn blote tenen.

Soms word ik op mijn dakterras vergezeld door fijne mensen, die een biertje mee drinken. Een praatje maken. Bewonderend naar mijn nieuwe vooralsnog groene plantjes kijken. Het niet erg vinden dat de Catalaanse worsten eerder gecremeerd dan gebarbecued zijn.

Mijn anobii-account heeft de laatste weken vele nieuwe boeken voor haar kiezen gekregen, hoewel ik Echt Sexy van Renate Dorrestein nog steeds niet heb durven openslaan. De boekenclub heeft het boek op het programma gezet, maar gezien de moordende recensies en het feit dat het een hommage is aan één van mijn favoriete boeken aller tijden (de hoofdpersoon heet Fiebie Koolveld, nu vraag ik je) durf ik nog niet. Ik ben bang dat het boek tegenvalt.

Mijn leven is boordevol. Mijn leven is lente-achtig. Mijn leven is één grote werk-extase. Mijn leven is genieten met volle teugen. Van werk, collega's, vrienden, boeken, gesprekken, drank en verkoolde worst.

Ik maak alleen niets, maar dan ook niets logwaardigs mee.

Mijn excuses.

BBQ met Frank en Max

2007-06-03T09:32:00.000+02:00

"Die is heet papa!"
"Ja."
"Waarom?"
"Die komt net van de barbecue."
"Waar is poesje?"
"Poesje ligt op bed denk ik. Ga maar aaien."
"Samen?"
"Nee, ga jij poesje maar zelf aaien."
"Papa!"
"Ja?"
"Poesje ligt op bed! Kom je kijken?"
"Papa is even met annemarie aan het praten. Ik geloof je."
"Papa! Kom nou kijken!"
"Zometeen."
"Waarom?"
...
"Papa, ik wil drinken."
"Heb je dorst?"
"Ja."
"Wil je water?"
"Nee, die!"
"En als je die niet krijgt, wil je dan water?"
"Nee."
"Dus je hebt geen dorst."
"Nee."
"Je vindt die gewoon lekker."
"Ja."
"Nou, dat wilde ik alleen even weten. Zullen we hem samen openmaken?"
...
"Frank, volgens mij past hij daar door het balkonhek."
"O, dat zou best kunnen ja. Max? Steek je hoofd daar eens door?"
"Lukt niet!"
"En je been?"
"Lukt wel."
"Dat is mooi. Dan kan ik je nog altijd aan je oren er tussenuit pulken."
...
"Papa, mag ik die omgooien?"
"Waarom wil je dat?"
"Dat is leuk."
"Ok dan."
"Boing!"
"En? Was het leuk?"
"Ja."
"Mooi zo. Zet je hem dan nu weer recht?"
...
"Wat is dat?"
"Maïs."
"O. Waarom?"
"Shit, wat stel jij moeilijke vragen."

Ik steunde met mijn achterhoofd tegen de schutting, armen gespreid langs de leuning van het tuinbankje en zei "Frank, ik wil baren!"

Zijn schaterlach weergalmde nog uren door de avondlucht.

Spannend

2007-06-02T10:14:00.000+02:00

Ik verkeer op een grote roze werkwolk. Na negen weken op mijn kont zitten, eindeloos Dr. Phil kijken, me maatschappelijk van absoluut onnut wanen, ben ik weer aan het werk. Mijn ziekteverzuim over het afgelopen jaar bedraagt 33%. Dit vind ik schaamtevol, maar helaas ben ik dit jaar nu eenmaal breekbaar gebleken. En de verhoogde ziektekostenpremie heb ik er in ieder geval uit.

Ik heb mij er weer in gestort. Laat me horen op vergaderingen, zetel mij met één bil op het bureau van collega's om bij te praten, geniet van mijn langzaam weer volstromende agenda.

Vlak voor ik van de trap viel, was mij Een Groot Project beloofd. Ik had er zin in, voelde me gevleid dat ze het mij toevertrouwden. De zondag na mijn operatie belde ik vanuit het ziekenhuisbed mijn coach en kreunde "en die grote verzekeringsmaatschappij wier naam ik niet mag noemen.. dat gaat nu ook niet door natuurlijk!" Hij zegde toe er een mouw aan te passen.

De mouw is gepast. Mijn Grote Project gaat door. Sterker nog: ik krijg nòg een groot project, en nog één. Projecten die inhoudelijk boeiend zijn en waarmee ik mezelf kan bewijzen. Leuke mensen binnen interessante organisaties die ik mag helpen met hun bedrijfsvoering. Die ik zachtjes en immer charmant duwtjes in de goeie richting mag geven. Ik vind het fijn dat het allemaal mag. Dat het allemaal kan. Dat ik ertoe in staat geacht word.

Laat ik in godsnaam komend jaar heel blijven!

De Grote Donorshow

2007-06-02T02:06:00.000+02:00

Ik wist het ik wist het ik wist het! Hoewel mijn instinct het nogal eens af laat weten - flippo's vond ik bijvoorbeeld een uiterst stom concept en ik dacht dat niemand ze zou willen hebben.. Dit kòn niet anders dan nep zijn, maar O Zo Goed! Ben benieuwd wat CNN er morgen over te zeggen heeft.

top geld managers

2007-05-31T19:51:00.000+02:00

Op telegraaf.nl een ingezonden brief over de ergernis als automobilist te moeten wachten op bruggen die openen voor de pleziervaart. Gezien het feit dat ik zelf ook wel eens voor een brug heb zitten k*tten met het strijken van de mast, las ik met interesse de reacties. Daaronder deze:

"Ja ja de elite zorgd wel voor zich ondanks de vrije tijd kunnen ze niet wachten het bootje kost al zoveel geld dat is luxe laat dat maar wachten wij hebben geld maar de burger kan die weg betalen voor hun maak een wet voor boten van plezierboten niet groter dan zo groot zodat de bruggen niet open hoeven Het is juist voor die grote boten het geld waar het voor moet altijd de top geld managers dat alles naar hun hand zet"

Wie weet wat hier staat? Volgens mij lees ik vooral verbittering.

Bah

2007-05-31T08:24:00.000+02:00

Een beest met veel teveel poten in je drie-na-laatste framboos.

Het equivalent van een halve worm in je appel.

Girl Power

2007-05-30T18:07:00.000+02:00

Vriend P en ik waren bij de Japanner. Zoals gebruikelijk zat hij op zijn praatstoel. En die praatstoel doet niet aan koetjes en kalfjes. Het is wereldproblematiek, -verbetering, -reizen, -milieu of -politiek. Niets dan dat. Ik genoot ervan, terwijl ik mijn sushi bewasabide. Hoewel vriend P mij in den beginne intimideerde met zijn schier onuitputtelijke voorraad Wijsheid, ben ik er inmiddels achter dat het gewoon een man is met veel kennis over palingen en een stevige mening over Brussel.

Vriend P klaagde dat vrouwen alleen over winkelen en nagellak en hun kapsel kunnen praten. Ik vond dat hij zijn energie stak in de verkeerde vrouwen, als hij dat dacht. "Ja, maar jij! Jij bent anders! Ik ken maar twee vrouwen zoals jij, en daar ben jij er één van." Hij bekende dat hij een andere vrouw als ik had leren kennen. Een vrouw met een mening en mantelpakjes en veertig paar schoenen, een paar reserve-panty's in haar handtas. Ze deed iets belangrijks in Brussel. En ze hadden gezoend.

Ettelijke maanden later belde vriend P mij in de file. Ik vroeg hem wat voor ballonnen hij boven zijn hoofd had hangen. Welke kleur? Wat staat erop? Vriend P en ik houden ervan om te praten in metaforen, dus bizar als het lijkt was dit een valide vraag. "De meest belangrijke ballon van allemaal is een Heel Grote Roze. En daar staat M op," zei hij. M, de vrouw uit Brussel. Ik was een beetje trots op P, wegens het volhouden van een relatie met een Vrouw Als Ik, en razend benieuwd naar M.

Ik hoefde niet lang te wachten. Na een week was het moment daar. M zat op de achterbank. Vriend P jaagde met ware doodsverachting de auto van M door de straten van Den Haag om mij naar huis te brengen. "Ik ben volgens mij mannelijker dan P," zei M. "Ik bedoel. Ik moet nu een nieuwe auto uitzoeken, en denk maar niet dat hij daar iets vanaf weet." "Ha! Ik weet alles van auto's, probeer mij eens," blufte ik.

En zo komen vrouwen nader tot elkaar. Bij het bespreken van een Audi A4 versus een Saab 93. De Seat Ibiza was binnen één minuut afgeserveerd. Het meisje wist waar ze het over had, autogewijs. Ik geloof dat ik wist waar ik het over had, autogewijs. P chauffeerde en wij lachten. Het is een leuke vrouw, de vrouw van P.
Ook al weet hij niets van auto's, volgens mij gaat dit goed komen.

Afscheid: deel 3

2007-05-29T15:29:00.000+02:00

Die woede-fase, dat is best een lekkere fase. Je slaat wat met je vuist op tafel. Je stompt eens tegen je kussen. Je stampt eens lekker met je voet. Je vervloekt W en je vrienden vloeken mee. Daar zijn het per slot van rekening loyale vrienden voor. Ik weet ook wel dat niets zwart-wit is en de waarheid altijd in het midden ligt, maar het versimpelen tot roetzwart (W) en lelieblank (mijzelf) en alle oprechte toorn die daarmee gepaard gaat, is heel prettig.

Normaal gesproken smeer ik deze fases uit over een iets langer traject, maar op het moment doorloop ik liefdesverdriet, de 45 toeren versie. Het is nu tijd voor stille contemplatie. Een weemoedige glimlach. Gedoseerde boosheid. Gedoseerd verdriet. Zoals vriendin S van W zei: "Je bent geen onzettende trut dat je voor de charmes van W viel. De charmes van W zijn charmant, maar helaas niet deelbaar."

Het is tijd voor contemplatie. Nagenieten van de leuke dingen bij de aanblik van mijn twee vechtende katten. Bij het drinken van een glaasje wijn. De charmes van W zijn inderdaad niet deelbaar. Dat is eerder zijn verlies dan het mijne.

Ik overdenk het varen met de boot en hoe ik verbrandde. Ik overdenk de vele goeie biertjes in de kroeg. Ik overdenk zijn opwinding bij de opening van zijn expositie en hoe vertederend dat was. Ik overdenk zijn luide 'Ja!' als hij de telefoon opnam, en hoe dat me in den beginne deed smelten. Ik overdenk het feit dat ik met een afscheid van W helaas ook afscheid neem van zijn vrienden. Stuk voor stuk leuke mensen.

Tijd voor contemplatie, maar helaas maar kort. Ik moet namelijk vreselijk hard studeren voor mijn Prince2 examen. Misschien was het anders gelopen als ik met W een Project Initiatie Document had opgesteld. Dan was al in de fase 'Opstarten Project' duidelijk geworden dat wij samen geen Business Case hadden, dat de Stakeholders van mening verschilden over de Acceptatiecriteria, en dat de Afsluiting van het Project voortijdig zou plaatsvinden.

Helaas had ik in november nog nooit van een PID gehoord.

Afscheid: deel 2

2007-05-28T17:33:00.000+02:00

Inmiddels ben ik aangeland in de woedende fase. Na verdriet kwam de woede op kousenvoeten binnensluipen. Ik vertelde vriendin M dat ik serviesgoed op zijn hoofd wilde stukslaan. "Als hij nu naast me zit doe ik zo PATS! Hoppa!" Ze moest lachen en vroeg waarom. Toen ik het vertelde was het even stil, aan de andere kant van de telefoon. "Mijn mond deed dus nu letterlijk van openvallen. Serviesgoed? Een honkbalknuppel!"

Waarom is het toch dat vrouwen vaak denken dat ze een man kunnen veranderen? Dat de man in kwestie het al lastig vindt om samen een ijsje te kopen, laat staan samen wónen, dat zullen ze hem wel afleren. Zij zal degene zijn met wie het wel lukt! Ongeacht de staat van dienst van de man in kwestie. Ongeacht je eigen grenzen, die je wel degelijk kent, maar waaraan continu geknabbeld wordt door een opmerking hier, een daad daar. Tot ze een miniscule hoelahoep rond je middel vormen. Een riem, als het ware.

Vriendin E zei het mooi. "Je koopt ook geen flat in de hoop dat het een villa wordt. Steeds maar poetsen en poetsen en hoopvol uit dat raam blijven kijken of het zwembad er al ligt. Als ik nou genoeg poets verdien ik toch godverdomme een zwembad! En maar blijven hopen. En maar blijven poetsen. Maar het blijft altijd een kutflatje op drie hoog achter."

Ik ben in de woedende fase aangeland. Mijn kussen heeft het zwaar moeten ontgelden vannacht. Woest stompte ik hem keer op keer in vorm. Woest draaide ik me nog eens om. Met fonkelende ogen staarde ik naar het plafond. "Botte klootzak! Ontzettende lul!"

Maar eigenlijk ben ik natuurlijk vooral kwaad op mezelf. Dat ik zo'n vrouw ben. Een vrouw die haar grenzen kent maar ze rekbaar acht. "Ach.. hij bedoelt het niet zo. Ach.. zo is hij nu eenmaal."

Ontzettend stomme trut. Volgende keer ga ik voor de villa.
Met zwembad.

Afscheid

2007-05-27T18:49:00.000+02:00

Met een knoop in mijn buik stapte ik in de auto. Ik had hem niet gemist, die maand. Hoewel we het verschrikkelijk leuk hadden vlak voordat hij wegging en ik ervan baalde dat ik hem voor een maand gedag moest zeggen, nam mijn gewone leventje alweer snel de overhand. En ik miste hem niet. Ik meende aan de dingen die hij zei en schreef te merken dat hij mij ook niet miste, en stiekem had ik dat al verwacht.

Met een knoop in mijn buik stond ik voor zijn deur te wachten. Een knoop die ik door moest hakken. Hij deed zijn rare dansje voordat hij opendeed. Het rare dansje waar ik zo gek op ben. Het deed mij wankelen in de overtuiging die ik de afgelopen weken geleidelijk had opgebouwd.

"Ik twijfel of ik de plek heb in jouw hoofd die ik wìl binnen een relatie." Aan zijn blik zag ik direct dat het klopte. Dat de plek die ik wil en die ik verdien niet voor mij gemaakt was in zijn hoofd. Dat het pad dat ik wil bewandelen niet zijn pad is. In ieder geval niet een pad voor ons samen. Woest veegde ik mijn mascara opzij en haalde ik adem om nog meer te zeggen, maar het was niet meer nodig. We waren het erover eens. Wij gaan samen niet verder. Wij samen stopt hier.

Het is een goede beslissing. Nadat hij was gevallen hebben we gelachen, en gezoend, en elkaar lief genoemd. En leuk. En gezellig. Wij hebben het goed gehad, even. Onze paden kruisten en moeten nu weer scheiden. Het kleine stukje dat we hand in hand hebben gewandeld was een leuk stukje. Veel te zien, veel te ontdekken.

De beslissing is ongetwijfeld goed. Voor ons beiden.

Door een waas van tranen reed ik naar huis.

Mijn rat

2007-05-27T12:03:00.000+02:00

De Nederlandse Kunstkoopregeling: uniek in de wereld. Kort gezegd houdt het in dat je - mits kredietwaardig bevonden - een renteloze lening aan kunt gaan om Kunst te kopen. Bij NPS Arena laatst een item over kunstverzamelaars. Men beschreef de kick van het aankopen. De kick die je krijgt als je iets moois ziet en je voorstelt dat je het zomaar mee naar huis mag nemen.

Ik ken die kick. Ben gek op kunst en gek op hebben-hebben-hebben. Laats bij Galerie Lutz een expo van Les Deux Garçons. Fantasievolle bizarre objecten. Ik liep naar binnen en werd patsboem verliefd. Zomaar ineens verschrikkelijk verliefd. Op een dode rat. Een dode rat in een kastje. Hij hangt nu met behulp van de Kunstkoop aan zijn strop in zijn kastje aan mijn muur.

Die omgevallen naaldhakjes! Die afscheidsbrief! Dat geheven voorpootje! Ga je niet dood van vertedering?!

Killer

2007-05-26T13:39:00.000+02:00

Een grommende bal vechtende kat kwam mijn kamer binnen rollen. Dit ben ik wel gewend; Sam en Oscar vinden elkaar lang niet altijd gezellig en lief. Deze keer was de bal echter overwegend grijs in plaats van grijs-wit. "Oscar! Wat heb je daar!" Een luide wwrrriiiaoaoaoorrr was het antwoord, maar door de tijdelijke afleiding zag de spreeuw zijn kans schoon. Het beestje hipte onder de bank. De kat er direct achteraan. "Oscar!! Nee!!" Mijn hart klopte in mijn keel. Ik ben niet zo goed met bloed en zielige beestjes.

Oscar liet zich grommend en blazend en niet geheel van harte verwijderen. De deur dicht, een boze kat aan de andere kant, annemárie hijgend van schrik op de bank, een halfdode spreeuw eronder. Gekrabbel en geritsel en mijn paniekerige hartslag. Zoals altijd in geval van nood bel ik vriendin M. Ik herinnerde me dat ik haar eens dezelfde dienst had bewezen toen haar kat een halfdode duif binnen sleepte. "Oeh! Oeh! Een duif! O bah Tobi! Gatver, wat moet ik ermee. Van het balkon gooien? Hij leeft nog! Aaahh! Hij beweegt!" Helaas nam ze niet op. Ik moest de klus zelf klaren.

Ik opende het grote schuifraam en ging op veilige afstand van de bank staan. De spreeuw hipte tevoorschijn, spinrag om zijn snavel. Hij probeerde de bank op te fladderen, maar één vleugel wilde niet meewerken. Koppig probeerde hij het nog eens. En nog eens. Ik keek met een hand voor de mond en grote schrikogen toe. Hij bereikte de zitting, probeerde de leuning. Kwam terecht in de vensterbank. "Het raam! Het raam staat open! Ga door het raam!" moedigde ik hem aan. Zijn kraaloogjes spraken van doffe angst en pure ellende. Hij hipte naar buiten. Ik deed met trillende handen een halfslachtig 'Sjoe! Weg jij!'-gebaar. In een gevederde spiraal stortte hij zich naar beneden.

"Ja, een vogel die uit de lucht is komen vallen, denk ik," hoorde ik de buurvrouw later zeggen. "Ik probeerde hem te pakken maar toen had hij allemaal bloed. Hij zit nu onder die struik daar."

Oscar loopt inmiddels zoekend rondjes door de kamer. Snuffelt onder de bank, achter de verwarming. Miauwt klaaglijk. Kijkt mij verwijtend aan.

Rotbeest.

Apies kijken?

2007-05-23T19:11:00.000+02:00

Bokito is een merk.
Bokito moet weg uit Blijdorp, of toch niet?
Bokito werd geprovoceerd.
Bokito is wereldnieuws, althans in ons kleine landje.
Maar of ik apies wil kijken, zoals het WNF me vandaag per nieuwsbrief aanraadde?

Ik denk het niet..

Bij de Bebop

2007-05-23T09:04:00.000+02:00

Het geluid zong rond. "Kan je nog even hoog? Ja, ja. Ja, zo issie goed. En laag?" Vriend B soundcheckte in het vrijwel lege jazzcafé. Aan de bar zat een kale man in trainingspak met een biertje voor zijn neus. Hij vroeg of ze ook blazers hadden, dan zou hij een stukje naar achteren gaan. Ik antwoordde geen idee te hebben, want vriend B en zijn jazzvrienden had ik nog nooit zien spelen.

De jongens - inderdaad blazers, een drummer, een bas en pianist B - waren tevreden met het geluid. Ze trokken zich terug aan de bar.
"Wat is het verschil tussen een jazzmuzikant en een kingsize pizza? Een kingsize pizza kan een familie van vier voeden."
"Er komt een jazzmuzikant bij de dokter, en de dokter zegt: Dat ziet er niet goed uit meneer! U heeft nog een maand te leven. Vraagt de jazzmuzikant: ja maar waarvan dan?!"
Ik grinnikte en nipte aan mijn bier.

Ze waren het erover eens dat ze pas gingen spelen als er tien man publiek was. De setlist werd op een bierviltje geschreven. De trompettist deed een riedeltje. Vriend B rookte een laatste sigaret. Er was discussie over Stella by Starlight. Wel doen of niet doen? Ze knakten de knokkels en bewogen zich langzaam richting de hoek die voor podium doorging. Inmiddels was de vriendin van de bassist aan de bar komen zitten. Ze keek hunkerend op, elke keer als de deur open klapte. Iedere keer vals alarm. We zaten gedrieën aan de bar. "Wat een jonge gassies hè," zei de barman. "Het zal me benieuwen."

Twee uur later was de kroeg stampend vol. Iedereen luisterde aandachtig. Er werd geklapt voor solo's. De muzikanten wisselden elkaar af. Tikten met hun voeten en knikten goedkeurend naar de verrichtingen van hun collega's. Namen af en toe een slok. Het was onmogelijk stil te blijven zitten. Aan de overvolle bar tikte mijn voet met hen mee. Vriend B hamerde op de piano en trok een getergd muzikantenhoofd. Op afstand grapte ik met de drummer. Hij ging staan en riep "Deze is voor jou, annemárie!" Ik lachte en bloosde en Padadaaa-Papadada-Dadadapowow-Padadade voor me uit. Ook vriend B droeg een nummer aan me op. Ik glunderde en voelde me een beetje bijzonder. Ook al had ik hem moeten omkopen.

Mijn voet tikte het dekbed heen en weer. Ik deed stilletjes Padadaaa-Papadada-Piedeliedepapa tegen mijn kussen. Jonge gassies, vette jazz, rokerig café en vooroorlogse bierprijzen.
Wàt een heerlijke avond.

APK

2007-05-21T09:05:00.000+02:00

De werkplaatsjongen friemelde met mijn sleutelbos.
"Wacht! Dat is.. O, je doet er alleen maar een labeltje aan," wilde ik hem corrigeren. "Nee, sorry. Ik dacht even dat je die sleutel eraf ging halen, en dat is de sleutel van mijn oude auto. Sentiment, soort van."
"Ik heb ook ooit een keer een auto naar de sloop gebracht. Dat is best heftig hè. Dan merk je pas hoe gehecht je bent aan dat barrel," zei hij.

Ik weet het zeker. Mijn auto is in goede handen.

De Grote Markt

2007-05-18T15:01:00.000+02:00

"Hey," zei ik, en tikte hem op zijn schouder. We gaven elkaar wat onhandig een hand, zo van 1-2-3-raak, en kusten elkaar driemaal. Hij kwam half overeind, maar werd daarin gehinderd door de picknickbank, waaraan hij met al zijn vrienden zat, zoals hij telefonisch had aangekondigd. Mijn glas wijn stond al klaar. Ik schoof aan en legde mijn kruk onder tafel. Vroeg me af of ik de vrienden een hand moest geven. De vrienden waren namelijk verschrikkelijk hard aan het bellen, allemaal. Ik besloot tot een luchtige zwaai. Hij duwde me de flyer in handen.
"Kijk! Dit wordt tof vanavond. Allemaal jazzbandjes."
"Te gek, leuk," zei ik, en bladerde verstrooid.

"Dus. Ik vind dit wel een beetje gek hoor. Ik bedoel, ik ken je van tv. En dan zit ik hier ineens."
"Niks mis mee toch? Gezellige mensen kan je overal ontmoeten. Of het nou in de kroeg is of via Hyves."
Ik beaamde en nam een slok. Intussen waren twee van de zes vrienden niet meer aan het bellen, dus ik gaf handjes.
"Hoe ken je hem dan?" vroeg vriendin B.
"Nou, haha. Dat is wel grappig. Ik zag hem bij Wie wordt de man van.. En toen vond ik hem op Hyves. En ik had gewoon even een mailtje gestuurd. Dus hij mailde terug. En ik mailde weer terug. En toen zaten we te msn-en. En wisselden we nummers uit. En nu zit ik dus hier."
"Ha! Dus jij hebt serieus gereageerd via dat programma?"
"Nou, neuh. Niet echt. Meer dat ik hem tegenkwam en hem kènde van het programma, zeg maar."
"Wat lachen zeg!"
Dat vond ik ook, en ik hief mijn glas.

Intussen was de man die niet de man van Froukje werd naar het toilet. Ik schoof een stukje door aan de picknicktafel en raakte in geanimeerd gesprek met vriendin B. We bleken beiden academie gedaan te hebben en deelden enige diepgewortelde trauma's. De man die niet de man van Froukje werd, keek intussen peinzend in zijn glas. Hij zweeg. Trommelde met de vingertoppen op tafel. Ik vroeg me af of ik een poging tot Gesprek moest doen. We hadden elkaar digitaal per slot van rekening honderduit verteld en verschrikkelijk gelachen. Ik schoof weer naast hem. Stelde een vraag. Hij antwoordde. Hij stelde een vraag. Ik antwoordde. Ik kreeg een onaanvechtbare neiging "Dusss...." te zeggen. Peinzend keken wij beiden in ons glas. We trommelden eens met de vingertoppen op tafel. Het wilde allemaal niet zo vlotten. Ik schoof weer terug naar vriendin B.

"Hey! Vanavond jazzbandjes op de Grote Markt. Ik zit er met een paar vrienden. Doe je al wat vanavond?"
"Nou. Nu wel, denk ik?"
Hij wist immers dat ik een vriendje heb. Maar ook dat ik van jazz hou. En we raakten digitaal en telefonisch niet uitgepraat. Hij leek me Een Leuke Man. Gewoon, voor een avondje jazz in Den Haag.

In de tram onderweg belde ik vriendin M.
"Wat nou als hij heel stom is?"
"Ach. Je kan nog altijd naar huis. En misschien zijn die vrienden wel heel leuk."

De vrienden waren heel leuk. En ja. Ik kon weer naar huis. Gelukkig.

W zit in de Alpen

2007-05-18T14:20:00.000+02:00

Of zijn het toch Alluppen?

Eerste werkdag

2007-05-18T10:10:00.000+02:00

Ik zag er tegenop, tegen werken. Ik zag op tegen al die mensen om me heen. Tegen een hele dag op een stoel zitten. Ik zou vast aanlopen tegen dingen die ik héél erg vergeten was. De baan had ik per slot van rekening nog maar een maand. Een maand waarin ik als een flipperballetje het bedrijf door ben geslingerd om links en rechts en door het midden nieuwe kennis op te doen. Kennis die nog niet ingebed was in mijn door narcose gefrituurde brein.

"Dit is M, een nieuwe Duitse consultant. Misschien dat jij hem een beetje kan inwerken?"
"Prima," zei ik geestdriftig. En knikte daar ook nog eens heel geestdriftig bij. En dacht bij mezelf 'Wat moet ik die man vertellen? In godsnaam?'
Gelukkig had hij een opleidingsboekje. Als ik heel snel las, kon ik hem voorblijven. Mijn hersencellen werden langzaam wakker. Leken dingen te herkennen en verbanden te kunnen leggen. Ze dansten een vreugdedansje in mijn hoofd. Het is lekker om na twee maanden zonder prikkeling weer aan het werk gezet te worden, als eenvoudige hersencel.

Ik bracht het er niet slecht vanaf, dacht ik. Ik zei best slimme dingen, dacht ik. Ik verschafte nieuwe inzichten, dacht ik. Tot we het boek en zijn laptop dichtklapten en M me geïnteresseerd aankeek.

"So.. What do you actually DO here? Are you a consultant?"

Gemis

2007-05-14T09:37:00.000+02:00

"Ik ga je niet missen, denk ik," zei W, terwijl hij in zijn risotto prikte.
"Ik ben niet zo van het missen. Ik denk - en dat is niet vervelend bedoeld - dat ik misschien mijn werkplaats een beetje ga missen. Maar jou niet."
Ik voelde dat ik woede had moeten voelen. Of teleurstelling. Of verdriet. Maar de realiteit was dat ik hem snapte. W zal zijn werkplaats missen, om lekker te klooien en mooie dingen te maken. W zal zijn gereedschap missen om 'te schetsen met de lastoorts en te gummen met de haakse slijper', zoals hij dat noemt. Maar W is niet van het missen van mensen. Dus ook niet van mij.

Ik vroeg me af hoe ik dat zou beleven, die maand zonder W. We zijn nu halverwege de maand, en nee. Ik mis W niet. Omdat ik weet dat hij vandaag de Alpe d'Huez gaat doen. Omdat ik weet dat hij het ontzettend naar zijn zin heeft. Omdat ik foto's heb gezien van fantastische wildkampeerplekken en verhalen heb gelezen over suicidale naaktslakken die zich en massa voor hun wielen storten. Omdat ik hem heb geholpen de tent test-op-te-zetten en dus weet hoe hij erbij ligt, 's nachts. En vooral omdat ik weet dat hij terugkomt. Hij is nu duizenden kilometers van mij verwijderd, maar ik voel geen gemis.

Ik ben alleen godvergeten jaloers!

Vloerkleed

2007-05-11T15:15:00.000+02:00

Ik ben niet zo textielerig en accessoirderig. Leg een kussentje op mijn bank en ik kijk je nooit meer aan. Kaarsen, nee! Over het algemeen bestaan mijn accessoires uit tumbleweeds van kattenhaar en verdwaalde speelmuizen. Gordijnen kunnen nog nèt, maar vloerkleden.. Ho maar! Nu ben ik echter, met enige zachte dwang van mijn moeder, de trotse eigenaar van een vloerkleed. Een wit vloerkleed. Mijn levensstijl laat geen wit vloerkleed toe, ben ik na twee dagen achter. Mijn witte vloerkleed is niet wit meer. Er prijken grote zwarte voetstappen op mijn witte vloerkleed, die precies mijn looproutes aanduiden.

Ik pakte de stofzuiger om de voetstappen weg te poetsen. Maar zuigen zat er niet in. Het was meer ááien, wat de stofzuiger deed. Liefdevol aaide ik de voetstappen tot amorfe zwarte vlekken. Geen verbetering, kan ik je zeggen. Daadkrachtig als altijd ging ik op zoek naar de oorzaak van het probleem. De stofzuigerzak was vol, zei het rode pieletje. "Aha! Dit is makkelijk op te lossen!" dacht ik nog.

Fronsend keek ik naar de stofzuiger. Ik tilde hem op, draaide hem rond, zette hem op zijn zij. Probeerde mijn nagels in kieren te wurmen en trok aan het handvat. Er moest toch ergens een luikje zitten om de zak te verwisselen, leek mij. Ik drukte op de bovenkant, loerde naar de onderkant. Alle stukjes plastic die los leken te zitten van de omringende stukjes plastic hebben mijn volledige aandacht gehad. Ze zijn beurtelings bevoeld, bedrukt, besmeekt en bevloekt. Eén stukje plastic - ergens diep achterondertussen het handvat verstopt - bleek na scherpe en volhardende analyse te bewegen. En het luikje te openen.

Nu ga ik op zoek naar mijn stofzuigerzakken.

Eigen haard

2007-05-10T21:56:00.000+02:00

Vijf weken lag ik in ziekenhuizen en revalidatiecentra. Drie weken ben ik nu thuis. Ik zal eerlijk zijn; eerst voelde thuis niet als thuis. Elke keer als ik voorzichtig over de vierde tree stapte, zag ik een fantoom-annemárie met versgebroken heup daar zitten. Een hyperventilerende fantoom-annemárie, die nog vijf weken ziekenhuis en revalidatiecentrum voor de boeg had. Elke keer als ik mijn voordeur opende, moest ik even wrikken en hop-een-stukje-omhoog duwen, vanwege de schade die de politie heeft aangericht toen ze mij bevrijdden van die vierde tree. Ik wilde geen trappen meer, dacht ik. Maar eigenlijk hield ik mezelf voor de gek. Ik wilde vooral mijn eigen trap niet meer.

Enthousiast keek ik naar nieuwe huizen. Nieuwe huizen met andere trappen. Net zo gevaarlijk, maar zonder nare bijsmaak. Ik wilde mijn huis achterlaten, omdat ik vooral de herinnering wilde achterlaten. De herinnering en het besef van het feit dat je lijf stuk kan. Als je maar hard genoeg valt, ga je stuk. Punt. Je bent niet onaantastbaar en onoverwinnelijk.

Vandaag was ik in het ziekenhuis voor een dexascan. Deze gaat mij vertellen of er iets mis is met mij, dat ik binnen een half jaar twee keer stuk ga. Ik ben een beetje bang voor de uitslag. Ook al betekent het waarschijnlijk alleen maar dat ik de rest van mijn leven meer melk moet drinken en soms pilletjes moet slikken, het zou wel gek zijn als ik ineens inderdaad osteoporose heb, waardoor ik links en rechts enkels en heupen breek. Als ik inderdaad ineens ècht oud ben, en niet meer bijna. Botgewijs dan.

Mama en ik liepen terug naar de auto na mijn scan. Een zoemend apparaat over mijn onderlichaam. Niet eng. En ik besefte en sprak uit dat eigenlijk niks eng is. Ik heb veel geleerd over mezelf de afgelopen tijd. Vanaf dat moment dat ik op de trap zat. Ik heb geleerd dat pijn altijd overgaat. Pijn blijft niet. Pijn lijkt soms ondraaglijk, maar pijn is morgen altijd beter dan vandaag. "Pijn heeft geen geheugen," zei mijn buurman in het ziekenhuis. En daar heeft hij gelijk in.

En weet je wat fijn is? Ik ben erachter gekomen dat ik onder elke omstandigheid het vermogen heb om er het beste van te maken en de positieve kant te zien. En dat is geen verdienste, dat is domweg een karaktertrek. Die wel eens handig kan zijn. Ik was zielsblij dat ik het ziekenhuis uit mocht en zèlf mijn rolstoel kon rollen. En nu ben ik zielsblij dat ik me weer goed genoeg voel om aan het werk te gaan.

Mijn lijf kent nu grenzen. Ik loop mank, en blijf dat voorlopig waarschijnlijk doen. Ik heb soms pijn, en zal dat voorlopig blijven hebben. Als ik iemand een trap op zie rennen ben ik een tikkie jaloers. Jaloers op de vanzelfsprekendheid waarmee die iemand dat doet. Maar binnenkort kan ik weer autorijden. Zwemmen kan ik al. De winkels om de hoek red ik. Ik ga de stad in en de kroeg in. Barkrukken lukken nog niet, maar een stoel aan een tafel is een eitje.

En wat ik vooral kan: mijn eigen huis heroveren. Mijn eigen huis, dat vijandig geworden was. Mijn eigen huis, waarin de stormram van de politie weerklonk. Waarin mijn pijngehijg nog weerkaatste van de muren. Mijn eigen huis begint weer langzaam van mij te worden. Een plek waar ik mijn stempel op druk, door middel van verfkwast, marktplaats en Ikea. Een plek waar fantoom-annemárie begint te vervagen.

Ook al zijn keukentrapjes nog niet ideaal, ik bestijg ze. Met behulp van krukken. Om gevels te witten, gaten te boren, lampen op te hangen.

Het heroveren van eigen haard is goud waard.

Verjaardag

2007-05-10T07:58:00.000+02:00

"Welk talent zou jij willen hebben?" vroeg ik ooit aan vriendin E.
"Ik zou heel mooi willen zingen!" antwoordde zij meteen, zonder aarzeling.
"Ja! Dat zei ik ook toen iemand het mij vroeg!" riep ik.

Vroeger was ik ervan overtuigd dat ik prachtig kon zingen. Op mijn nonnenschool, jaren terug, hadden wij muziekles. Een klein mevrouwtje met een keyboard nam plaats voor de klas. "Hymn 175, everyone!" En het bizarre is: ik weet nog steeds welke hymne als 175 te boek stond:

Follow me, follow me. Leave your home and family.
Leave your fishing nets and boats upon the shore.
Leave the seeds that you have sown.
Leave the crops that you have grown.
Leave the people you have known and follow me.

Ik weet nog goed dat ik God een beetje gek vond. Dat het me helemaal niet gezellig leek om iedereen te verlaten. Maar zingen.. wow. Zingen was geweldig. En dat kòn ik toch goed! Toen het kleine mevrouwtje vroeg wie er een solo wilde zingen, stak ik dan ook gretig mijn vinger op. "Morning has broooooooken, like the first mohohooorniiing," trilde ik er lustig op los. Met trotse blik keek ik om mij heen. "Yes. Well. That came out nicely," zei de grauw weggetrokken muzieklerares.

De waarheid is: ik klink als een stervende gnoe. Als ik zing raken kippen van de leg en zoeken pissebedden dekking. Koeien stoppen de hoeven in de oren en wolven huilen klaaglijk mee. Ik zou de hele Ark van Noach kunnen vullen door op de steiger te staan en dreigend mijn mond te openen.

Vriendin E en ik vergeten al jaren elkaars verjaardag. Tot vandaag. Ik belde haar om de klassieker 'Lang zal ze leven' ten gehore te brengen. Giechelend en vals bezong ik haar verjaren. Moedig hoorde ze het aan, het arme kind.

Ach. Ik heb weer andere talenten. Volgend jaar stuur ik een kaart. Postzegels likken kan ik namelijk als de beste.

Meubelschuifmoment

2007-05-08T15:17:00.000+02:00

Ik heb een moment van opperste innigste tevredenste tevredenheid. Vriendin M bracht gisteren de van mij geleende boor terug. Ik boorde dus vandaag daadkrachtig twee gaten. Twee Heel Belangrijke Gaten.

1. Een gat om mijn nieuwe kunstuitleenschilderij op te hangen
2. Een gat om mijn opnieuw gepositioneerde boekenkast te zekeren, zodat de katten hem niet omver rennen.

Verrukt aanschouw ik mijn nieuwe woonkamer. Vanaf de bank, dat wel. Want dat stoeltje.. daar is dus NIET op te zitten.

Mooi hè?

Zucht.

Marktplaats

2007-05-07T17:09:00.000+02:00

De hele ochtend had ik al stress. Ik heb moeite met Dingen Vragen aan mensen. Met niet zelfstandig zijn. "Zouden jullie iets voor me kunnen doen?" oefende ik. "Ik heb een kastje dat naar beneden moet. Enneh. Dat lukt mij dus niet alleen met mijn gebroken been. Zouden jullie misschien.." Ik ademde diep in en uit. Pfff... "Ik kan dit! Ik kan dit! Ik kan aan volkomen onbekenden die mijn tv-kastje komen kopen vragen of ze een ander kastje naar beneden tillen. Dat moet lukken. Ik kan dit. Maar wat nou als het heel stomme mensen.. Nee annemárie! Dat soort dingen kan je gewoon vragen!" sprak ik mijzelf streng toe.

Ze klopten op de deur. Ik deed open. En moest mijn blik een halve meter naar beneden bijstellen. Ze waren héél klein! Mini-mensjes! Oempaloempa's! Een héél kleine papa en een héél kleine dochter stonden voor mijn deur. Opgewekt nodigde ik ze binnen, maar inwendig beefde ik.
"Ik wilde jullie eigenlijk iets vragen," begon ik voorzichtig.
"Ik euhm heb een kast boven, en die moet dus naar beneden. Op de plek van jullie nieuwe kast. Haha. Ja. Dus. Hij is niet heel zwaar, maar wel een beetje onhandig. Ik durf het eigenlijk niet zo goed te vragen. Ha. Dus."
"Tuurlijk! Geen probleem! Doen we even!" zei mini-dochter. Visoenen van verpletterde mini-mensjes dansten voor mijn ogen. Ze pasten allebei ìn mijn kast. Tegelijk. Ik voorzag rampspoed.

"Nee pap! Even naar links. Ja ho! Weer even stukje omhoog."
"Heb jij hem, meis?"
"Ja, ik heb hem, zo gaatie goed!"

En inderdaad. Zo gingie goed. Ze stroopten de mini-mouwtjes op en zakten door de mini-knietjes. Zuchtend en steunend en met het zweet op het mini-voorhoofd klaarden ze de klus.
Zomaar. Omdat ik het vroeg.

Gevangen!

2007-05-04T19:06:00.000+02:00

Op eigen initiatief, naar aanleiding van een 'stukje' van Stoere Schrijfster. En omdat ik een ongelooflijke exhibitionist ben, natuurlijk.

De zeven feiten van annemárie:
1. Ik kan enorm goed schilderen en schep daar verschrikkelijk veel genoegen in. Het omtoveren van iets vies grenens in iets hoogglanzend fuchsiaas is puur genieten. Geef mij een kwast en ik raak in extase.
2. Ik houd niet van fruit. Hoe vaak vriend E me ook een mango aanbiedt.. laat maar. Doe mij een stronk broccoli.
3. Ik vind fietsen eng. Heb het al jaren niet gedaan. Alleen op een hometrainer voel ik me blij. Daar kan ik tenminste niet vanaf vallen.
4. In den beginne ben ik enthousiast. En dan ben ik halverwege. En nou ja. Dan gaat het dus mis. Getuige mijn half-fuchsia grenen kastje. Maar tot zeven ga ik redden!
5. Vandaag ben ik Marktplaats-ontmaagd. Maar alleen om iets te verkopen. Niet om te kopen. Spullen van anderen vind ik vies.
6. Het eerste dat ik doe als ik wakker word is mijn computer aanslingeren. Erg hè.
7. Ik kan lang niet zo goed koken als ik pretendeer te kunnen koken. Maar wee je gebeente als je daar iets over zegt!

Vang!

De postbode

2007-05-04T17:56:00.000+02:00

Tussen het in-de-zon-zitten-en-boeken-lezen door, wierp ik binnen een blik op mijn computerscherm.
Wout zegt:
Hee schatje!
Wout zegt:
Hee!
Wout zegt:
O jammer, je bent er niet
Nee. Ik was er niet. Ik was namelijk heel druk met in de zon zitten en boeken lezen, terwijl W in een internetcafé in Luxemburg contact probeerde te zoeken.

Vloekend sloeg ik op mijn toetsenbord. Meteen heb ik een mailtje gestuurd. 'Schatje! Wat jammer dat ik je heb gemist! Alles leuk?' Om vervolgens zijn blog te checken en te zien dat ja, inderdaad, alles leuk is. Dat de bakbrommer in het stof van vriend Kliko bijt, want veel minder vermogen. En me te ergeren aan zijn tikfouten. Zo ben ik dan ook wel weer.

Maar hee maar ho maar wacht eens even... W is een maand weg. En mijn brievenbus, laat maar. In die brievenbus gaat geen ansichtkaart vallen. Geen kaart waar zijn hand overheen gegleden is. Waar ik misschien nog een spoor van motorolie op zou bespeuren. Waar een snufje karakteristieke W-geur aan hangt.

Waar is de romantiek gebleven? De romantiek van de voetstappen van de postbode. Het geklepper van je bus. Het als een aangeschoten hinde (in mijn geval) de trap af hobbelen en de kaart van de mat rapen. Het kussen van de langverwachte kaart. Het met gelukszalige glimlach de kaart aan het bonzende hart drukken. Niet dat ik dat ooit zo doen, maar het gaat om het idee.

Elke dag krijg ik een smsje. Elk internetcafé zal hij ongetwijfeld zijn mail checken en zijn blog bijwerken. Waardoor niet alleen ik, maar ook zijn ouders en zijn vrienden en kennissen en bakbrommerpeeps de vorderingen volgen. Het had weinig gescheeld of ik had hem zelfs bij Hart van Nederland kunnen zien.

W, ergens op een bakbrommer in de Alpen. Met zo ongelooflijk veel digitale lijntjes naar huis. Met mail, msn, sms, blogpostjes. Wildkamperen en bakbrommeren en intussen elke paar dagen internet en een mobiele telefoon die op te laden is aan de accu van de bak.

Ik wil een ansichtkaart! Een ansichtkaart die naar W geurt! Ik wil de romantiek van het verlangen naar de postbode. Maar ik vrees dat mijn verlangen onbevredigd blijft. Hij heeft alleen mijn e-mailadres. Niet mijn èchte.

Ik neem gewoon mijn speelgoed mee

2007-05-03T18:50:00.000+02:00

Remy is vier als hij uit huis geplaatst wordt. Zijn moeder kan hem niet meer aan. Hij is lastig; gilt, krijst, gehoorzaamt niet. Remy is verstandelijk gehandicapt, maar nèt niet erg genoeg om het reguliere circuit in te gaan. Hem wacht een toekomst van pleeggezinnen, dagopvang, ZMOK-scholen. Remy is gedurende vier jaar gevolgd door filmmaakster Mercedes Stalenhoef. Vanaf het moment dat hij uit huis geplaatst wordt tot - ja, tot. Tot hij wéér in een nieuw pleeggezin zit. Deze keer met hoop op beter.

De woorden van zijn vader vatten het samen.
"Wat vind je van je kamer hiero, Remy? Wel een mooie kamer weer hè?"

Een mooie kamer weer. Hartverscheurend. Kijken. De moeite en je verloren uur waard.

Hyves

2007-05-03T16:05:00.000+02:00

Laatstelijk ben ik 'into Hyves'. Aan huis gekluisterd zijn doet wonderen voor je internetvaardigheden. Wanhopig graai ik om me heen naar digitale Hyvesvriendjes. Publiekelijk je vrienden tellen en erachter komen dat het bestand karig is, doet wanhopig graaien. In mijn geval althans. Er zijn vast mensen die denken 'Pah! Vrienden! Tssss... wie heeft ze nodig.' Nou, ik. Ik dus. Vooral als je populariteit levensgroot op scherm staat.

Op zoek naar nieuwe contacten surfte ik naar mijn middelbare school. Willemijn, zag ik. Willemijn, begonnen in 1999. 286 vrienden. Ik bekeek Willemijn. Dacht 'Goh, die ken ik niet. Moet toch van mijn jaar zijn.' Ik vond een Frank. Begonnen in 1999. Die kende ik ook al niet. Toen kwam de mokerslag. Ik verrekende mij. Verrekende mij een heel decennium. Tien jaar, had ik van mijn eigen leeftijd en levenswijsheid afgeknabbeld.

Ik zocht verder. Ditmaal in het juiste decennium. Vond Mijn Grote Liefde van vroeger. Immer platonisch, maar in mijn hoofd o zo passioneel en intens. Ik mailde hem enthousiast. We haalden herinneringen op aan vroeger. Shaggies roken in het park. Shaggies roken onder het scheikundelokaal. Shaggies roken en zwaaien naar Mandela, die in een grote limousine langs kwam rijden. Mijn middelbare school was tegenover het Catshuis. Wij hebben menig wereldpoliticus bezwaaid in de pauze.

"Samenwonen? Getrouwd? Kinderen?" vroeg hij. "Haha. Nee joh. Ik ben zo'n trut van dertig met twee katten. Je kent ze wel", antwoordde ik. Tot op heden geen bericht terug. Intussen staat hij in mijn vriendenlijst te pronken, maar bericht terug, ho maar. Vrouwen van dertig zonder huwelijken en kinderen zijn de lepralijders van de 21e eeuw, krijg ik het idee. Dat idee wordt bevestigd door de overige Hyvesklasgenootjes. Men pronkt met baby's. Men pronkt met mij onbekende achternamen. Men heeft een brede 'ik ben succesvol'-glimlach. Dat de gelaatskleur wellicht doet denken aan stopverf en men kleren draagt waar je vroeger nog niet dood in gevonden wilde worden, daar gaan we even aan voorbij. Of klink ik nu bitter?

Ik ben een vrouw van dertig met twee katten en een Hyvesverslaving. Ik bekende mijn recent ontloken verslaving aan Rik.
"Hyves ja. Hmm... Ben je daar niet wat te oud voor?" zei hij.

Ja. Ik ben er te oud voor. Godzijdank zijn er velen met mij. Veel te oud voor Hyves, maar met een decennium extra in de binnenzak. Een decennium waarin geleefd en geleden en liefgehad is. Waarin een Hyvesprofieltje is aangemaakt met een bescheiden aantal èchte vrienden. En dat is dan best wel weer prettig.

Op het dakterras

2007-05-03T09:31:00.000+02:00

"Hee schoonheid," zei hij. We omhelsden elkaar gedag. Ergens tussendoor werd een fles wijn geöverhandigfriemeld. We luisterden een muziekje, aten een chipje, dronken een glaasje. Knepen de ogen dicht tegen de ondergaande zon.

"Hoe is het nu met de plannen voor je eigen bedrijf?" vroeg ik, nippend aan mijn wijn.
"Hoe is het nu met je vriendje?" vroeg hij. Naar voren geleund, ellebogen op zijn knieën.
"Deze pianist MOET je horen!" en hij kaapte mijn computer en zette het volume vol open.
"Die ene eerste keer dat wij elkaar spraken," zei hij, "Die ene eerste keer was leuk. Waarom hebben we er toen jaren overheen laten gaan?"
"En nu heb ik je ook alweer maanden niet gezien," lachte ik, "We hebben ons eigen ritme. We komen elkaar af en toe tegen, en dan is het leuk."
"Wij gaan elkaar vaker zien," zei hij vastbesloten.

Ja. Wij gaan elkaar vaker zien. Omdat het heerlijk is met B de zon te zien ondergaan en te filosoferen over het inslaan van nieuwe wegen. Te praten over familiebanden, over werk en leven. Te proosten op de liefde en Het Grote Genieten.

Te proosten op een voorzichtige nieuwe vriendschap.

W gaat op reis

2007-05-01T11:36:00.000+02:00

W en ik hebben het soort relatie van "Hee! Leuk dat ik je weer zie!" En nooit "Wanneer zie ik je weer schat? Zeg me wanneer!! NU!" Ik heb daar geen moeite mee. Voel me daar goed bij. Maar de laatste weken heeft W zich ongemerkt de positie van Rots In De Branding veroverd. Nog steeds zeggen wij niet "Wanneer zie ik je weer?" maar het is vanzelfsprekend geworden dat hij me ophaalt als er leuke dingen te doen zijn. Dat hij me voor gaat op trappetjes om mijn val te breken. Dat hij tegen Jan en Alleman zegt dat ik mijn heup verbrijzeld heb en mijn littekens beschrijft en vertelt dat het echt heftig was. Zodat ik bescheiden op de achtergrond kan glimlachen en zeggen "Maar het gaat echt goed met me hoor, nu. Echt super."

De laatste weken zijn W en ik wat - sja, hoe zal ik het zeggen - relatieïger geworden, zo samen. We genieten binnen de grenzen van mijn mankelarij erg van elkaar. We lachen samen. Doen leuke dingen, voornamelijk zittend. Hij beschermt me. Baant mijn weg door de massa. Zo ook gisteren, op de vrijmarkt.

En ineens.. ineens kreeg ik het spaans benauwd. Al die mensen die me omver konden lopen. Al die mensen op wie ik verschrikkelijk jaloers ben omdat ze überhaupt kùnnen lopen zonder erbij na te hoeven denken. Ik was moe, had honger, voelde me ingesloten en bedreigd. Tranen vloeiden achter mijn zonnebril.
"Ik wil hier niet zijn. Ik wil weg hier. Ik wil. Ik wil. Ik kan dit niet. Zet me ergens neer en geef me te eten. Maakt niet uit wat. Ik wil weg van hier en van al die mensen." Als ik had gekund, was ik erbij gaan stampvoeten. Labiel tot en met, was ik. De tranen stonden mij de hele dag hoog achter de ogen. Soms sijpelde er een van achter mijn zonnebril over mijn wang.

Vandaag namen wij afscheid. Voor een maand. W gaat een maand met zijn bakbrommer naar de Alpen. En plots realiseerde ik me waar die tranen vandaan kwamen. Waarom ik zo gruwelijk labiel en chagrijnig was, onze laatste dag samen.

Ik ga hem missen. Verdomd zeg. Niks voor mij.

Herkenbaar

2007-04-25T18:38:00.000+02:00

"Even kijken of de eerste foto's gelukt zijn."
Pomtiediepom lag ik op tafel. Tralala te kijken naar het röntgenapparaat. Een beetje te wiebelen met mijn tenen. Te frommelen aan mijn papieren onderlegger. Gepikeerd te zijn dat de leuke fotolaborant me niet meer herkende. En dat terwijl we nog gegrapt hadden, vorige keer.

"Ah! Jij was het! Nu ik de foto zie weet ik het weer! Met die héél lange pen! Goh zeg ja, we hebben ons vorige keer nog verbaasd over die pen ja. Je paste niet op één plaat. En je was zo vrolijk toen! Ja, nu ik die foto zie weet ik het weer!"

Mijn bovenbeen is memorabeler dan ik ben. Damn.

Niet mijn been overigens! Niet mijn been! Maar wel mijn pen, even voor het idee. Groot hè?!

Seksist

2007-04-24T17:22:00.000+02:00

Laatst bekeek ik een huis. Met mijn vriendje. Hetgeen niet betekent dat ik dat huis met W ga kopen. Geëmancipeerde vrouw als ik ben, ben ik zeer goed in staat zelf een huis te kopen. Behalve dat het wel handig is als W slimme dingen kan zeggen over de bedrading. Ik was zelfs een tikkie geaffronteerd toen de makelaar vroeg of het huis voor ons samen was of voor mij alleen. Natuurlijk voor mij alleen! Wat denk je wel! Zelfstandige vrouw! Blabla!

Op de stoep wachtten wij tot we naar binnen mochten. Door het raam zag ik een meisje, mijn leeftijd. Ze inspecteerde de vensterbanken. "O, kijk. Een jong stel," zei ik. Om mij meteen daarna de verslikken in mijn eigen seksisme. "Ooohooo!! Hoor je dat?! Ik zei een jong stel, terwijl ik alleen het meisje zag! Misschien is het wel een meisje alleen, net als ik! Wat stom dat ik er vanuit ga dat het wel een stel zal zijn. Alsof een vrouw alleen geen huis koopt. Duh! Jeetje! Ik schrik een beetje van mezelf!"

Gisteren ontmoette ik mijn nieuwe buurvrouw. Zij zat op het dakterras. Ik zat op het dakterras. We keken tegelijk op en schudden handje, langs de schutting.
"Hoe lang wonen jullie hier nu al?" vroeg ik.
"Uuuhm. Ik woon alleen."

Ik schrik heel erg van mezelf!

Pardon?!

2007-04-23T11:32:00.000+02:00

Niets dan lof voor de NS. Echt waar. Maar die reizigers! De op-tijd-rijdende-en-correct-aansluitende-trein vervoerde mij naar huis, na een dagje varen en Verschrikkelijk Verbranden op de Schie. Mijmerend glimlachte ik voor me uit, op mijn klapstoeltje. Wat is varen fijn. Wat is varen in de zon fijn. Wat is varen in de zon en zomaar ergens aanleggen bij bekenden die een koelkast vol kaasjes en rosé en zelfgemaakte kruidenboter hebben fijn. Wat is roseetjes drinken aan het water met om je heen dartelende kindertjes die bloemen voor je plukken fijn. Alles fijn.

Ik ontrukte mij aan het grote nagenieten om uit te stappen. Vooralsnog was er in het geheel niets mis met mijn humeur. Strategisch positioneerde ik mij naast de deur, zodat ik mij als een aapje langs de stang naar beneden kon slingeren. De nuffige juf naast mij keek boos. Waarschijnlijk ergerde ze zich aan mijn verregaande blijheid. De zenuwachtige student naast mij keek voornamelijk heel zenuwachtig. Met zijn maquette in de hand en zweetdruppels op het voorhoofd ging hij vast richting een beoordeling. De grote man achter mij zuchtte diep en hees zijn broek op. Dat was ook nodig. De deuren deden Psssshht. Ik stond klaar om te slingeren, met behulp van kruk.

En toen werd ik onder de voet gelopen. Compleet onder de voet gelopen. Zelfs zenuwachtige student deed mee. Hulpeloos zwaaiend met mijn kruk lag ik op het perron, met voetstappen op mijn rug. Nou ja, bij wijze van. Er was in ieder geval niets van respect voor mijn semi-invalide staat te bespeuren. Niets! Men duwde en trok en was heel gemeen.
"Die kruk is niet voor de show!" riep ik.
"Ik sta hier op een verbrijzelde heup! Wil je misschien mijn littekens zien?!" en ik trok mijn rokje op om de grote vurig rode striemen te tonen.

Maar dan niet echt, want ik ben een beetje een mietje in die dingen.
"Pardon?!" zei ik, maar ik keek er wel héél boos bij!

Een leerzame ervaring

2007-04-22T09:59:00.000+02:00

Zojuist heb ik mijn boeken gealfabetiseerd.

* Ik ben erachter gekomen dat auteurs van A t/m M ongeveer driekwart van mijn boekenkast beslaan. Nu vraag ik mij af of dat betekent dat er ook daadwerkelijk meer auteurs van A t/m M zíjn, of dat ik gewoon een heel luie boekhandelwandelaar ben.
* Auteurs met een W schrijven heel kleine dunne boekjes, met vaak afwijkende formaten. Ik heb vooralsnog geen verklaring voor dit fenomeen, maar het maakt mijn W-plank in ieder geval heel gezellig en druk.
* Ik heb best veel boeken die ik nog niet heb gelezen. De meesten daarvan geschreven door kerels. Ik ben op boekgebied een onbewust mannenhater, vermoed ik.
* O'Connor. O of C? Hier kan ik me dus druk om maken.
* Boeken die ik niet heb uitgelezen wegens verregaande weerzin duld ik eigenlijk ook niet op mijn planken. The Grapes of Wrath; quelle horreur. One Hundred Years of Solitude; wàt een drama. Vooralsnog gedoog ik ze. Het staat namelijk wel interessant. (Allebei weer kerels trouwens! Mijn theorie houdt steek.)

* Ik ben een nerd. Alfabetiseren van je boekenkast is namelijk LEKKER man!

Verliefd: Part II

2007-04-20T18:00:00.000+02:00

"O ja, shit. Hier is het allemaal opgebroken," zei W terwijl we in zijn Fiatje richting mijn droomhuis reden. Ik stelde nog voor de Fiat over de fietsbrug te knallen, maar dat was geen optie. Gezien de leuningen van de fietsbrug, niet gezien het verkeersethos van W. In de mini-fiat krijg je namelijk de neiging heel gekke illegale verkeersdingen te doen. Ik snap dat volledig. Die auto is per slot van rekening niet veel groter dan een fiets.

"Hmmm.. Het uitzicht is matig," vonden W en ik beiden, terwijl we op de makelaar stonden te wachten. Het uitzicht was voornamelijk op een groot quasi-retro lelijk schoolgebouw. Wel een schoolgebouw waar ik zaken mee doe, dus ik stelde me al voor dat ik mijn voordeur uit zou rollen en bij de klant naar binnen zou rollen. Het leek me vooralsnog best een leuk idee.

"Oooo! Het is wel een heel mooi stoepje!" zei ik.
"Schat, die stoepjes hebben ze overal in Rotterdam. Je moet geen huis kopen voor het stoepje."
Ik zuchtte eens en tikte met mijn ergonomische elleboogkruk op het mooie authentieke granito-achtige gebeuren dat zich stoepje noemde. W had gelijk, maar ik bleef hoopvol. We wierpen een blik naar boven en zagen afgebladderde kozijnen en afgebrokkelde dakranden.
"Maar niet rot! Kijk, het is wel droog volgens mij!" hield ik op hoopvolle toon vol.

"Ja, ze is op zoek naar een huis zonder trappen," zei W smalend tegen het veel te gladde makelaarsjong.
"O, ja. Ja, haha. Dan moet u deze eigenlijk niet hebben. Lukt dat wel, zo?"
"Het lukt PRIMA!" zei ik boos. Maar dacht dat het wel een beetje steil was. En krap.

We tikten op kozijnen, trokken behang van de wand, bekeken of muren neer te halen waren of dragend. De 'keuken in oorspronkelijke staat' was zeer oorspronkelijk ja. Oorspronkelijk gebouwd voor mensen van 1.60m. Het balkonhek was in orde, maar de bevestiging aan het balkon zodanig sleets dat je met één klein onverhoeds leunbeweginkje het diepe in zou storten.
"Linnen nog zeker, die bedrading?" vroeg W aan het makeljong. Die moest het antwoord schuldig blijven maar was het met ons eens dat die kans best groot was. En alle leidingen lood ja. Ja, waarschijnlijk wel.

In de badkamer bleek dat je met de buren de Sixtijnse kapel kon naspelen door de scheuren in de muren. Heel gezellig vingertop aan vingertop badderen. De trap naar boven was zo mogelijk nog halsbrekender dan mijn huidige trap; die weliswaar zijn halsbrekendheid nog niet heeft bewezen, maar zich qua heupbrekendheid met de besten kan meten. Het dak was als enige dak in het hele rijtje nog in 'oorspronkelijke staat'. Met als gevolg grote pisgele vlekken op het plafond.
"Je kan misschien met een vochtmeter kijken of het oude of nieuwe lekkage is," zei het makeljong hoopvol. Maar ik zag de treurnis in zijn ogen.

"Ja. Mooi huis ja. Goeie ruimte," zeiden W en ik, "Moet wel veel aan gebeuren."
"Ja, het is echt een opknappertje ja. Maar als je handig bent.." liet de makelaar een betekenisvolle stilte vallen. Betekenisvol en ook een tikkie bedroefd. Het was verkopen tegen de bierkaai, voelde hij al.

We sloegen de deuren van de Fiat dicht. Keken elkaar aan.
"Jezus! Wat een kuthuis!" zei W.
"Maar toch, die hal.." probeerde ik nog.
"Dan koop je dus een hal. En een stoepje. En een paar heel mooie deurklinken."
W was onvermurwbaar. En hij had gelijk. Het huis was een oud lijk. Oud en der dagen zat. Met looien leidingen, linnen bedrading en intiem contact met de buren. Een hopeloos duur karkas met levensgevaarlijke balkonhekken.

Maar toch. Die hal!

Cho

2007-04-19T11:49:00.000+02:00

Weet je wat ik nou zo gek vind? Dat je al die kogels zo neerzet, in keurige rijtjes. En er vervolgens best een mooie foto van maakt. Die foto laad je op je computer. Je geeft hem een naampje; laten we zeggen bullets.jpg. Je opent een Word-document en doet Insert > File. Misschien dat je nog een beetje met de foto heen en weer moet schuiven om hem netjes uitgelijnd te krijgen. Je tikt een heel document, met nog meer foto's. Die je allemaal uit het menuutje van Insert > File moet kiezen. Mewithgun1.jpg, mewithgun2.jpg, lookingangry.jpg, meincombatgear.jpg. Je slaat het document op en print het naar pdf. Je stopt een schijf in je laatje en brandt je bestand op cd. Diemotherfuckers.pdf. Ofzo. Je schiet twee mensen dood. Dan lever je de cd in op het postkantoor.

En nergens, nergens gedurende dit hele methodische rationele proces is er ruimte voor de gedachte dat je misschien volkomen volslagen krankjorum bent.

Verliefd

2007-04-18T16:35:00.000+02:00

Ik ben verliefd. Ik ben vreselijk verschrikkelijk ontzettend verliefd. Ik ben zo verliefd dat ik er niet van kan slapen. Woelend en draaiend in mijn bedje kon ik alleen maar aan hem denken. Zou hij op me wachten? Zou ik veel tijd en moeite in hem moeten investeren? Zouden we bij elkaar passen? Zou hij opleven, van al die tedere aandacht die ik hem zou geven? Van de zachte streling van mijn verfkwast? Zouden we samen hand in hand naar de horizon? Ik in een schattig bloemig jurkje en hij met nieuwe hoogglans gelakte deurkozijnen?

Het is wonderlijk, wat de aanblik van een verwaarloosd jaren '30 huis met mij kan doen. Ik verlies de realiteit volkomen uit het oog. Waar ik op zoek ging naar een traploos huis, droom ik nu van een huis met veel trap. Maar O zulke mooie deurklinken! En O zo'n mooie lichtinval! En zo vreselijk veel mogelijkheden! En zoveel ruimte!

O vreselijk mooi huis.. Werp je bladderende afzichtelijke donkergroene verf af en kom tot mij. Laat ons lang en gelukkig leven.

Een mens mag dromen, toch?

MSN met vriendin E*

2007-04-17T19:14:00.000+02:00

E: Echt. Mijn lijf gaat naar de haaien.
A: Je wordt nooit meer de oude. Je tieten gaan hangen. Je buik lubbert.
E: En weet je? Ik zie dus serieus dat ik meer cellulitis heb.
A: Volgens mijn moeder is het een complot. Van moeders tegenover niet-moeders. Moeders zijn jaloers op de vrijheden van niet-moeders. En vinden dat iedereen hangtieten moet hebben. Dus ze zeggen er van tevoren niets over.
E: Het is waar. Ik weet het zeker. En ik kan niet meer terug!
A: Maar weet je wat het fijne is? Als mama ben je gewoon nog even mooi. Alleen wat minder strak enzo.
E: Ik ben bang voor spataderen. En cellulitis.
A: En cellulitis gaat nooit meer over, las ik gisteren in de Marie-Claire.
E: Dat wordt plastic surgery.
A: Weet je waar ik achter ben? Mannen zién cellulitis niet eens.
E: Das waar.
A: Bizar hè?! Als ze maar iets hebben om te kneden. Kan hen die cellulitis schelen.
E: Dat is ècht waar!
A: Ze zijn blind.
E: Maar weet je wat dan gek is? Binnen deze theorie?
A: ?
E: Dat ze het wèl zien als er een mooi strak exemplaar langskomt.
A: Verdomd. Ja.
E: Dat klopt dan weer niet hè.
A: Misschien zijn ze wel blind van liefde. Misschien gaat het stiekem wel dégelijk om onze persoonlijkheid.
E: Zou het?
A: Ik denk het wel. Persoonlijkheid en kneedbaarheid.
E: Desalniettemin alert blijven op strakkere exemplaren. Gewoon uit de buurt houwen.
A: Je hebt een punt.

* Ik heb mijzelf enige artistieke vrijheden gepermitteerd. Vooral omdat ik het MSN-gesprek in kwestie niet heb bewaard. Alle onuitstaanbaar generaliserende uitspraken komen dus uit mijn pen. Of het zou kunnen dat vriendin E ze daadwerkelijk heeft gedaan, die uitspraken. Wij zijn namelijk vaak onuitstaanbaar generaliserend, samen.

Makkelijk

2007-04-16T09:16:00.000+02:00

Ex E flikte mij onlangs iets. Nadat ik zijn voicemail had uitgelegd dat ik toch graag wilde dat hij me belde omdat we - met dreigende stem - 'iets te bespreken' hadden, kreeg ik een smsje van de strekking
"Ja, sorry. Hufterig van me, weet ik. Enneh... Beterschap trouwens."

En weet je wat mijn probleem is? Dat ik hem dan vergeef. Acuut. Per direct. Alles is weer goed met de wereld als iemand tegen mij toegeeft dat hij/zij een schoft was. Dan hoef ik alleen nog maar volmondig "Ja!! Dat was je, verdomme!" te roepen en alles is over. Mits ik er misschien ook een beetje bij mag stampvoeten en er nog een paar dagen grapjes over mag maken.

Volgens mij begint W dit door te krijgen. Afgelopen weekend nam hij tot twee keer toe de telefoon op met "Wat een klootzak ben ik hè?" En weet je wat ik dan zeg? "Ja! Dat was klootzakkig ja! En trouwens, ben je nog aan je projectje toe gekomen? En zit je fijn op het terras?"

Hij komt overal mee weg. Ik ben veel te makkelijk.

Autoslaaptrein

2007-04-15T22:43:00.000+02:00

De ochtend kriekte, en wij ratelden met de autoslaaptrein naar Zuid-Frankrijk. Het licht was dat mooie grijsroze dat je hebt als de zon aarzelend de eerste stralen over de horizon werpt. Ik was een jaar of tien en vond alles spannend. Met papa en mama op de trein. Papa manoeuvreerde de auto behendig op de autowagon terwijl mama en ik amechtig op een bankje zaten te hijgen van de hitte. Naast ons werd een jongen gestoken door een wesp. Zijn moeder besprong hem fluks en zoog het gif uit de wond in zijn nek. Een zonnig vampiresk tafereel dat ik met verbazing aanschouwde.

De trein wiegde en schudde en ratelde ons naar onze bestemming. Met mijn vingertoppen tegen aan de ene kant het raam en aan de andere kant de slaapcompartimentdeuren zwalkte ik door de smalle gang. Zeebenen. Ik vond alles spannend en ongeacht mijn kinderlijk diepe slaap was ik nog voor het ochtendgloren wakker. Ik klom uit mijn stapelbed en kleedde me haasthaastig aan om maar niets te missen. In de gang drukte ik me plat om plaats te maken voor de meneer die het ontbijt bracht. Met mijn neus tegen het raam ratelde de trein door een klein Frans stadje. Het grijsroze licht streek over de achtergevels van huizen langs het spoor. Huizen die vervelden van de zon. Huizen die een beetje scheef waren, een beetje mank. Met overwoekerde tuinen. Het was een uur of zes, denk ik.

De trein minderde vaart. Het stadje sliep nog, en de trein wilde haar niet doen ontwaken. Ik zag een heel dikke Franse meneer de deuren van zijn slaapkamer open zwaaien en zijn balkon betreden. Volgens mij had hij een witte kamerjas aan en zàg ik hem diep ademhalen. De ochtendlucht insnuiven. Zijn armen spreiden. Maar het kan ook zijn dat mijn geheugen er iets mooiers van maakt dan het was.

Dat was de allereerste keer dat ik me realiseerde dat ik niet het centrum van het universum ben. Dat die meneer één seconde op mijn netvlies was en dat ik, met al mijn neus-tegen-de-ruit-gedruktheid niet eens zichtbaar was, voor hem. Dat ik slechts een trein was die langsratelde, 's ochtends vroeg. Dat deze dikke Franse man een heel leven had buiten mij, buiten deze trein. Dat hij misschien wel banketbakker was. Of ongelukkig in de liefde. Of een hond had die César heette.

Zojuist ben ik begonnen aan een nieuw boek: Making It Up, van Penelope Lively. Daarin The distorting feature of anyone's perception of their own life is that you are the central figure. Me; my life. But nobody else sees it thus. For others, you are peripheral. You may indeed be of significance to them - of great significance, perhaps - but equally you may make barely an impression; either way, you are not the seeing eye. You are an adjunct, a bit player.

Dagdroomhuis

2007-04-15T13:43:00.000+02:00

Waar ik eerder een gebroken enkel als een uitmuntend excuus zag om nieuwe enkelvriendelijke schoenen te kopen, zie ik nu een gebroken heup als een uitmuntend excuus een nieuw huis te kopen. Een huis met een heupvriendelijke trap.

Het moet een huis zijn met glas-in-lood, en dan liefst niet lila met groen zoals ik nu heb, maar vermiljoen met kobalt. Of zoiets.

Het moet een huis zijn met een tuin, waar ik gewapend met schepje en zonnehoed plantjes kan verpotten. Of wat je ook doet met plantjes. Iets met een zonnehoed in ieder geval.

Het moet een huis zijn met een schuur. Liefst een schuur met een soort overwoekerd karrepad erheen, waar ik mijn oldtimer in kan bewaren. De oldtimer die ik met een poetsdoek van oude zomerjurk liefdevol verzorg.

Het moet een huis zijn met een keuken met een groot raam. Een groot raam met buiten klimrozen en binnen een vensterbank met tijm en rozemarijn. En dat ik dan elke dag appeltaarten bak.

Het moet een huis zijn aan het water. En dat ik dan een klein houten roeibootje van mijn steiger los kan knopen om te gaan picknicken op het eilandje. Het eilandje waar ik vanuit mijn woonkamer zicht op heb.

Het moet een huis zijn waar ik op blote voeten over ruwhouten vloeren loop, gehuld in witbroderie jurken. En waar de katten zich wellustig om mijn enkels draaien, bedelend om voedsel. En dat ze dan geen blikvoer krijgen maar hart. Ofzo. Als hart niet zo zou stinken.

Het moet een huis zijn met flapperend wasgoed aan de lijn. Met een schommel in de appelboom. En gekke tafeltjes van de brocanterie gecombineerd met vintage Corbusier. Met mijn eigen rietkraag, aan het water. Met permanent de geur van appeltaart. En dat ik dan helemaal niet meer 'in de ICT' werk, maar iets anders doe. Wàt precies weet ik niet. Iets met een galerie, of misschien wel iets heel truttigs met tweedehands meubels. Of dat ik exclusieve feestjes cater. Of misschien wel dat ik les geef in het volmaakt tevreden zijn. Dat ik in ieder geval vreselijk veel vrije tijd heb, voor al die tevredenheid. Daar in dat huis.

Wat een zomerse zondag en een rondje Funda al niet doet,
met je gedachten.

Straatnieuws

2007-04-15T08:52:00.000+02:00

Buiten mijn buurtsuper staat een straatnieuwsverkoper. Ik geef hem nooit geld, koop nooit een krant. Wèl groet ik hem altijd, met veel oogcontact en glimlach; zo heb ik dat geleerd. Hij groet me steevast terug en wenst me een fijne middag, fijne avond, fijn weekend of fijne feestdagen. Laatst kwam ik hem tegen in de stad, zonder stapeltje kranten in de hand. 'Verrek, dat is mijn buurtsuperstraatnieuwsmeneer!' dacht ik bij mezelf, en groette hem. Hij groette glimlachend terug.

Wij zijn heel dik met elkaar, straatnieuwsmeneer en ik. Dat komt omdat ik ten tijde van gebroken enkel ineens veel gebruik maakte van de buurtsuper. Mijn gifgroene gipsen been heeft heel wat rondjes buurtsuper gemaakt op zoek naar pakken melk of zakken troostchips. De eerste keer dat ik zonder krukken mankepotend aankwam, keek straatnieuwsmeneer me extra verheugd aan. De eerste keer dat ik zonder gips liep, voelde ik zijn ogen even langs mijn intens witte intens harige intens dunne beentje glijden. Hij knikte, en ik dacht een vleugje 'Nounou!' te bespeuren in zijn blik.

Ik ben weer thuis. Officieel thuis deze keer. Mijn eerste bezoek aan de buurtsuper liet niet lang op zich wachten. Met één kruk hobbelde ik langs de schappen en langs vele buren, die ik allemaal moest uitleggen wat er nou precies gebeurd was. En die allemaal aanboden een sleutel voor me te bewaren. Dat ik mijn heup heb gebroken is tot daar aan toe, maar dat die deur ook nog eens stuk moest! Dat is in het collectieve buurtbewustzijn toch echt een stap te ver.

Ik legde aan buren en caissières uit, met grote gebaren. Keek een beetje zielig. Dan weer heel flink en dapper. Mat met mijn kruk de hoogte waarvandaan ik viel. Haalde de schouders op. Zei "Jaja. Voortaan maar voorzichtiger doen ja. Jaja. Het is wat allemaal. Maar gelukkig is het mooi weer!" Ik was mij zeer bewust van de straatnieuwsmeneer, die zich in mijn dode hoek bevond. Terwijl ik gebaarde en dapper keek naar caissière Olga, voelde ik de schim van zijn aandacht. Ik hoorde hem de oren spitsen. Medeleven weerklonk in zijn ademhaling.

Mijn pak melk in de tas en nog nalachend met Olga hoorde ik zacht "Tot ziens. Fijne middag." Op een 'Goh, wat ben je toch een dapper meisje, en wat sneu van al dat brokkenpiloten, en ik leef heel erg met je mee, als ik ook maar iets voor je kan doen hoor ik het graag, sleutel bewaren misschien?'-achtige manier.

We zijn heel dik met elkaar, straatnieuwsmeneer en ik.

Single vrouw met katten

2007-04-13T09:28:00.000+02:00

"Je hebt alles bij elkaar gelogen!" roept W. "Er klopt helemaal niks van dat hele profiel van jou! Koken kan je niet. En je lult alléén máár over die katten van je! Ik dacht 'eindelijk een vrouw die wel katten heeft maar die weet hoe ontzettend irritant het is als ze erover praat'. Ik dacht 'eindelijk een vrouw die het snapt, ook al heeft ze katten'. Ik snap er helemaal niks van dat al die single vrouwen allemaal maar katten moeten hebben, maar ik dacht dat jij het in ieder geval begreep! Dat het stomme beesten zijn om over te praten! En harig! En irritant!"

W en ik vonden elkaar via internet, met dank aan mijn wervende tekst waarin iets stond over het hebben van katten. En het niet over katten praten tenzij ze ècht iets intens geestigs doen. En nu wil het geval dat ik eigenlijk heel veel praat over mijn katten. Maar dat is omdat ze in mijn ogen in een permanente staat van extreme grappigheid hun leven met mij delen.

Het is een feit dat single vrouwen vaak katten hebben. Zó gezellig als je thuiskomt, namelijk. En iets om voor te zorgen. Al je moederinstincten op los te laten. Het enige probleem van single vrouwen met katten is dat ze op een gegeven moment niet meer single zijn. Dat er Een Man op het toneel is. Een Man met Een Mening, over katten. Maar de katten waren eerst. De man zal dus zonder morren kattenharen uit zijn thee moeten vissen en er genoegen mee nemen dat katlief na het kattenbakkrabben op zijn hoofdkussen wil slapen.

En hij zal zich ernaar moeten schikken dat de voormalig-single vrouw heel vaak vertelt over de katten. Ze zijn namelijk continu enòrm grappig. Echt waar.

Jan-Hein

2007-04-11T14:44:00.000+02:00

Ik vertrouw die man niet. Ik verdenk hem van tè hard lachen om grappen van mannen met veel aanzien. Terwijl hij zijn Philipijnse werkster regelmatig voor stomme koe uitmaakt. Ik verdenk hem van het smakelijk vertellen van vrouw-onvriendelijke grappen. Maar dan alleen als er geen vrouwen bij zijn. Ik verdenk hem van het met twee wijsvingers als pistolen naar zijn spiegelbeeld wijzen nadat hij een hand door zijn haar heeft gehaald. Ik verdenk hem van het gebruik van 'kerel'. Ik denk dat hij een heel grote hond heeft, waarmee hij gaat joggen in het park. Om aan iedereen te laten zien hoe gehoorzaam het beest is. Ik verdenk hem ervan dat hij de sleutels van zijn Porsche in de kroeg op tafel legt. Dat hij 's avonds voor de spiegel met bezorgde blik oefent: "Mijn cliënt heeft lekkende hartkleppen. Mijn cliënt ligt op sterven. De toestand van mijn cliënt is uitermate zorgelijk." Ik verdenk hem ervan dat hij daarna nog een keer met zijn wijsvingers naar zijn spiegelbeeld schiet. En er misschien een klein tong-klakgeluidje bij maakt.

Ik vertrouw die man niet.

Proefverlof

2007-04-08T11:05:00.000+02:00

"Hoe is het in de bejaardenwoning?" vroeg W.
"Bejaardenwoning?? Schatje, twee beugels maken nog geen bejaardenwoning. Dat is afhankelijk van de leeftijd en levendigheid van de bewoner," riep ik vertoornd.
"Nee. Dat zie je verkeerd. Twee beugels maken een bejaardenwoning," lachte hij.

W heeft twee heel grote rvs beugels gemonteerd, bovenaan mijn trap. Beugels die ervoor zorgen dat ik met mijn manke pootje mijzelf 1-2-3, ja, nog een klein stukje, omhoog kan hijsen. Precies over die treden die mij vier weken geleden slecht gezind waren. De treden die ervoor gezorgd hebben - in combinatie met mijn eigen haast en slordigheid - dat ik nu beugels nodig heb om ze te overwinnen.

Mijn eerste dag thuis. Vriendin M en ik planden een thuiszorgparty. Ik zou als experiment weer in mijn eigen huis bivakkeren, met behulp van M. M zou mij kontjes de trap op geven, indien nodig. M zou koffie voor me halen, indien nodig. M zou de oven aanzetten. De video in de machine duwen. We zouden wijn drinken, en veel chips eten.

Ze kwam met een grote glimlach binnen.
"Je bent weer thuis meis! Ik heb een cadeautje voor je!"
"Oeh! Oeh! Oeh!" strekte ik gretig mijn handen uit naar het pakket, dat schoenendoosproporties had. Inderdaad: een paar enorm goeie zilveren gympen. Inmiddels kan ik zelf mijn schoenen aantrekken. Glunderend wurmde ik mijn voeten in het cadeau. Geweldig. Al mijn gehakte laarzen zijn verboden terrein, de komende maanden; het cadeau was dus een prachtige zilveren pleister op de wonde.

Na het chips eten, video kijken, female bonden en stiekem om elf uur al heel erg moe zijn, tackelden wij de trap richting slaapkamer. Vriendin M klom achter mij, om mijn eventuele val te breken. Ze heeft mij telefonisch ondersteund gedurende de minuten dat ik op de trap zat te wachten op de ambulance, vier weken terug. Ze hoorde het daverend geweld waarmee de politie de deur open brak. Ze hoorde me hijgend van de pijn roepen "Ik zit hier boven, bovenaan de tweede trap." Ze zei "Ik zit naast je meis, hou vol. Diep adem blijven halen. Het komt goed." Toen, vier weken terug.

Nu prevelde ze bemoedigende woorden. Mijn zilveren voeten vonden koersvast hun weg. De zilveren beugels deden hun werk. Ik stond boven. Wonder boven wonder geen nare flashbacks. Geen trauma op de vierde tree van boven. Geen wat-nu-alsen en o-wat-naren. Geen voor het hoofd slaan want hoe kon ik zo stom zijn. Slechts intense tevredenheid over hoe ver ik al ben gekomen, in die tijd. Slechts een overwinningsgevoel: Project Nachtmerrietrap was met succes afgerond. Mijn bed binnen handbereik.

Met een brede glimlach viel ik in slaap. Dit gaat goed komen. Stapje voor stapje en beetje bij beetje gaat dit helemaal goed komen. Tot ik weer nonchalant - maar niet tè - de trap af kan denderen, op zilveren gympen.

The great escape

2007-04-02T08:16:00.000+02:00

In de micro-cosmos die revalidatiecentrum heet, wordt iedereen teruggeworpen op de meest basale behoeften. De behoefte te eten, slapen. Een treetje hoger staat de behoefte aan autonomie in het eten en slapen. En als je zelfstandig kunt eten en slapen, komt de behoefte aan menselijk contact om de hoek kijken. Dit menselijk contact is grofweg op te delen in twee categoriën.

1. O, wat ben ik zielig. Ik heb wel elf zakken bloed gehad bij mijn operatie en ik zit hier al tien maanden en.. wacht even, jij bent nieuw hè. Dan heb je nog niet gehoord over mijn kinderen, die nooit komen. En die niets maar dan ook niets voor me willen doen. En ik kan 's nachts niet slapen van de pijn.
2. Ja, zometeen doen ze de wondenronde. Hoor jij bij de wondenronde? Die van mij is nu een beetje groenig aan het worden, maar als hij beter is mag ik naar huis. Heeeee! Stoofpeertjes vandaag! Heb je trouwens al gehoord dat het vandaag achttien graden wordt? Lekker hè?!

Het is frappant te merken dat mensen zo enorm verschillen in de manier waarop ze met tegenslagen omgaan. Want als je hier bent mag je wel zeggen dat je een tegenslag of wat te pakken hebt. Ik ben gehandicapt light, met mijn gebroken heup. Er zijn hier mensen die hun bed niet uit kunnen en juichend vertellen dat ze over twee weken op hun buik mogen liggen. Er zijn hier mensen die een raadselachtige ontsteking in hun ruggenmerg hebben waardoor ze van het ene op het andere moment verlamd raakten, zonder hoop op herstel. En er zijn hier mensen die net als ik hun heup gebroken hebben, tien maanden terug, en die weigeren naar huis te gaan omdat ze nog véél te graag verzorgd willen worden.

Deze laatste groep is eeuwig op zoek naar toehoorders, meeknikkers, empathiekelingen die op exact de juiste momenten "Nounou, dat valt niet mee denk ik. Goh. Heeft u nog steeds zoveel pijn? Elf zakken zei u?" murmelen. Ze hebben het razendsnel door als er een nieuweling rondrolt en liggen massaal voor je in hinderlaag achter de gordijnen. Ze bespringen je aan tafel, op het terras, in de woonkamer. Ze manoeuvreren hun rolstoel naast de jouwe en hun openingszin is steevast een diepe diepe diepe zucht.

Ik bekwaam mij in het "Uhuh. Uhuh. Goh, wat naar. Uhuh." Dit kan ik minstens een uur volhouden. Terwijl het beklaagde mijn ene oor in en het andere uit gaat. Hoewel ik me nog ZO had voorgenomen Een Beter Mens te worden van dit revalidatiegebeuren - een opener, meevoelender, empathieker mens - lukt dit slechts bij vlagen. En dan wel exact díe vlagen dat een oud dametje post-rugoperatie in haar rolstoel tegenover me zit en zegt "Goh. Denk je dat Boijmans rolstoeltoegankelijk is? Daar is nu een expositie waar ik wel graag heen wil. Zullen we gewoon ontsnappen dit weekend? Dat we naar buiten rollen en niet meer terugkomen? Zalig meis. Laten we dat doen!"

Halfleeg? Halfvol?

2007-03-29T20:37:00.000+02:00

Eerder heb ik opgesloten gezeten met een rochelende reutelende tachtiger die mij voor verpleegster aanzag en elke twee minuten aan haar bed rammelde en haar longen uit haar lijf hoestte. En daarna het gore lef had te sterven in mijn nabijheid. Eerder heb ik opgesloten gezeten met een Haagse tandeloze dakloze vrijwel breinloze man met - naar uiteindelijk bleek - een gouden hart.

Eerder dacht ik dat ik het best zwaar had. Ik smste in de nacht Vriendin M dat ik mezelf genoodzaakt zag mijn kamergenoten te smoren met hun eigen kussen. Vriendin M antwoordde dat ik in het ziekenhuis ontoerekeningsvatbaarheid vast makkelijk kon aantonen en er dus voor moest gaan. Ik gniffelde, en dat verzachtte de pijnlijke ergernis.

Maar nu. Maar nu. Maar nu heb ik het pas echt zwaar. Niet hier in het revalidatiecentrum an sich. Men is over het algemeen uitzonderlijk positief en aangenaam in de omgang. Nadat het "Wat heb jij?" is afgetast, word je zonder verdere vragen opgenomen in de commune die Afdeling Drie heet en mag je meedoen met de kook- en bakclub, Mah Jong en bloemschikken. En als je geluk hebt - zoals ik vanmorgen - rollen er hulpeloze oude dames rond die post-hersenbloeding eindelijk eens willen leren internetten. Wikipedia heeft nu, dankzij mij, geen geheimen meer voor ze.

Maar nu. Maar nu. Maar nu heb ik een kamergenote die als een zwarte donderwolk boven haar bed hangt. Alles is saai. Alles is stom. Ze verveelt zich. Ze heeft pijn. Er is helemaal niets te doen. Iedereen is vervelend tegen haar. En die stomme rolstoel staat ook nog eens in de weg. En het is toch echt verschrikkelijk irritant dat ze nu zittend moet douchen. En ze slaapt slecht. En haar haar zit kut. En ze kan geen leuke kleren meer aan.

Ik word gek van het mens. Het mens heeft een been gebroken. In iets heftiger mate dan ik. Vooruit, dat moet ik toegeven. Maar ze is 27. En het gaat allemaal weer goed komen. Ze is ergens waar je nota bene wijn mag drinken 's avonds. En waar een rekje Elle's op je staat te wachten in de eetzaal. En je ongebreideld mag koken en bakken en ministecken en bloemschikken.

Ik vermaak me hier uitzonderlijk goed. Praat met rolstoelgebonden dames over hoe ze zo mooi op gewicht blijven. Wissel museumverhalen uit met dwarslaesie-patiënten. Leer dames met recent kaalgeschoren hoofden internetten. Bespreek de verzorging van je katten met mannen zonder onderbeen.
Ik kruk of rol een rondje. Praat een rondje. Lach een rondje. Bedenk dat ik over een dag of twee als de wonden dicht zijn mag poedelen in het therapeutisch zwembad. Drink een wijntje. Lees een Elle.

Ik keer terug naar mijn kamer. Het licht is uit. Kamergenoot M ligt amechtig op bed en kreunt "Er is hier helemaal NIETS te doen."
Met een theatrale polsbeweging zwenk ik mijn rolstoel weer richting deuropening. Ik kan hier ZO slecht tegen.

Revalidatieverhalen

2007-03-28T18:05:00.000+02:00

Ik voel me bijna schuldig. Ik voel me bijna schuldig omdat er niet genoeg mis is met mij. Ok, vooruit, ik heb een gebroken heup en een bijzonder fraaie ritssluiting in mijn bovenbeen. Maar ik ga beter worden. Sterker nog: ik ben al bijna beter. Het scheelt weinig of ik kan weer voetballen. Voor zover ik dat om te beginnen al kon, natuurlijk. En mijn balgevoel is niet om over naar huis te schrijven.

Vanmiddag kwam ik aan bij het revalidatiecentrum, na mijn allereerste rit met de rolstoeltaxi. Om eerlijk te zijn was de rolstoel alleen nodig om mijn veelheid aan bagage te vervoeren, want zelf kruk ik er lustig op los. In de gang werd ik aangeklampt door Judith.
"Eindelijk een soort van normaal iemand! Een jong iemand!" riep ze enthousiast.
"Wat heb jij?" voegde ze er direct aan toe.
Nadat ik haar had uitgelegd van heup breken en domdomdom, voortaan nooit meer van de trap vallen want niet handig, vroeg ik "En wat heb jij?" Met één oog op haar enkele kruk, waarmee ze bijzonder goed uit de voeten kon.
"MS"

Damn. Het is heel gek om op deze manier met je neus op je zegeningen gedrukt te worden.

GB

2007-03-26T09:33:00.000+02:00

Elke dag krijgen wij een menukaart, waarop we moeten aankruisen of we een kleine, medium of grote gehaktbal willen. En of we runder- of varkensjus geserveerd willen bij de gekookte of gepureerde aardappelen. Waartussen je overigens geen onderscheid ziet. Mijn dag bestaat uit liggen, zitten, eten, lezen, artsen aan je bed, nadenken over eten, eten, liggen, bloeddruk meten, eten, zitten, nadenken over eten, eten, slapen. Verder niets. Eten is het hoogtepunt. Vooral op woensdag en zondag, want dan krijgen we een eitje bij het ontbijt.

Ik smeekte W mij verhalen te vertellen van het echte leven. Hij vertelde over drukdruk en feestjes en exposities en barkrukken en een kater. Ik huilde een aantal wanhopige tranen.
"Jij wil ook een kater, hè?" zei W meelevend.
Ja. Ik wil ook een kater. Ik wil gesprekken over vanallesennogwatbehalvevoedsel in de kroeg. Ik wil een dikke malse biefstuk met gorgonzola en mijn eetdate in zijn of haar oog prikken met mijn vork uit a-motorisch enthousiasme. Ik wil weer naar een museum. Ik wil überhaupt weer naar buiten. Hunkerend staar ik door het raam naar kale takken tegen een achtergrond van lelijke flatgebouwen. Ik wil naar mijn eigen bank en mijn eigen Senseo en mijn eigen katten. Ik wil tapas en borrels en vrienden en luid gelach.

In mijn zorgdossier staat al dagen GB. Geen Bijzonderheden.

Inderdaad. Verdomme.

Kleren maken de man

2007-03-23T11:04:00.000+01:00

Mijn moeder ziet het altijd direct aan me als ik me niet zo best voel; geestelijk dan wel lichamelijk. Dan draag ik namelijk een afschuwelijke lichtblauwe fleecetrui, waar ik mijn handen helemaal in kan verstoppen. Met fleecetrui en rooddoorlopen ogen scharrel ik door mijn huis. Als ik de trui zelfs buitenshuis aan houd - zoals bij een opbeurend bezoek aan mijn ouders - weet mijn moeder dat een kopje thee en troostende woorden niet zullen volstaan. Een warm bad en een ENORME zak chips komt dan beter in de buurt.

De afgelopen twee weken heb ik eruit gezien als een Oost-Europese kogelstootster. Zoals vriendin M zei: "Jij bevolkt een parallel kledinguniversum, als je in het ziekenhuis bent." Inderdaad. Ik draag wijde pyamabroeken, wijde T-shirts, héél grote oma-onderbroeken en bijzonder degelijke gympen. Heerlijk. Ik kan wegkruipen en mij verstoppen in mijn kleding en achter mijn ongestylede haar. Ik ben per slot van rekening heel zielig.

Maar volgens mij gaat het beter met me. Ik heb één strak truitje in mijn nachtkastje en ben daar al twee dagen niet uit te slaan. Ik kijk bedenkelijk in de spiegel terwijl ik aan mijn haar pluk. Ik smeer weer dagcrème. Ik verlang naar spijkerbroeken, hakjes en mascara. Ik glimlach breed naar artsen die 's ochtends aan mijn bed verschijnen en vervloek binnensmonds mijn lichtblauwe nachthemd met bloemetjes.

Ja. De kledingbarometer wijst 'beter' aan.

Binnenkort ander nieuws, echt waar

2007-03-20T18:15:00.000+01:00

Je wereld wordt verschrikkelijk klein, in een ziekenhuis. Je weet precies welk tijdschrift je buurman leest, hoe hoog zijn bloeddruk is, hoeveel cc hij geplast heeft en hoe vaak er bezoek aan zijn bed zit. En dat terwijl je buurman een tandeloze bijna-dode niet-zo-vreselijk-intelligente soms-apert-irritante man is. Iemand waar je normaal gesproken met een boog omheen zou lopen.

Buurman en ik zijn blij en tevreden. Buurman en ik geven elkaar bijna high-fives. Buurman en ik zijn namelijk niet besmet met MRSA. We mogen weer de gang op, het ziekenhuis door en zelfs naar buiten! Als hij terugkomt van een rondje rolstoelen vraag ik oprecht geïnteresseerd waar hij was en of het fijn was. Als ik terugkom van een rondje krukken verzucht hij "Heerlijk hè," en glimlacht me gelukszalig tandeloos toe.

Ik mag zijn laptop lenen wanneer ik maar wil. In ruil sluit ik zijn gordijn als hij daarom vraagt en geef ik zijn koffie aan. We hebben een format gevonden, tandeloze voetloze buurman en ik. Een format dat in duigen zal vallen zodra we ons weer in de boze buitenwereld begeven.

Maar voor nu.. voor nu gaan wij hand in hand door het leven en doen elkaar kleine steunende woorden en daden. Morgen gaan we samen naar het revalidatiecentrum, waar hij moet leren lopen zonder voet en ik met een allejezus grote stalen pen in mijn bovenbeen. Ongetwijfeld wuiven wij elkaar over een week of twee gedag en wensen we elkaar sterkte. En dan vergeten we elkaar.

Mevrouw De Jong

2007-03-19T17:52:00.000+01:00

Ze had een obsessie met klokkijken en telde in haar slaap van 1 tot 85 en weer terug. Met grote boze ogen keek ze me aan terwijl ze aan haar bed rammelde:
"Zuster, ik wil er graag uit. Kunt u mij uit bed helpen?"
"Ik ben geen zuster, mevrouw De Jong. Ik ben ook patiënt. En u mag uw bed niet uit, want u hebt een gebroken heup."
"Ik heb helemaal geen gebroken heup!"
"Jawel."

Mevrouw De Jong, buurman Van Beek en ik. Tot elkaar veroordeeld tijdens vijf dagen MRSA-quarantaine. Vier muren en een dichte deur, af en toe een verpleegster in ruimtepak. Artsen roepen ons vanuit de deuropening toe dat ze liever niet binnenkomen en dat ze hopen dat alles goed gaat. Geen snufje buitenlucht of zelfs maar gang. Mevrouw De Jong rochelde en reutelde. Zong liedjes. Vroeg mij elke vijf minuten haar uit bed te helpen. Waarop ik haar elke vijf minuten moest uitleggen dat dat niet kon.

Ik ergerde me kapot aan mevrouw De Jong. Als ze starend met haar gifkikkerogen op haar nachtkastje sloeg omdat ze gefrustreerd was. Want ze wilde uit bed. En ze leek het mij persoonlijk kwalijk te nemen dat dat niet kon. Ik ergerde me kapot als ze bubbelend adem haalde en haar yoghurt zo snel naar binnen schrokte dat ze moest overgeven. Ik ergerde me kapot. Omdat ik haar eigenlijk heel eng vond. Ik kreeg stress van haar gereutel en gebubbel omdat het ergens raakte aan al mijn eigen angsten.

Oordoppen dus. Met oordoppen in zat ik te lezen. Ik zag mevrouw De Jong bubbelen, maar hoorde niets dan mijn eigen ademhaling. En toen ineens was er paniek. Misschien geen paniek, maar focus. Focus en haast. De verpleging kreeg mevrouw De Jong niet wakker.
"Mevrouw De Jong, word eens wakker! Mevrouw De Jong! Mevrouw De Jong, hoort u mij? Verdomme wat is je voornaam. Mevrouw De Jong! Dit gaat niet goed hier. Mevrouw De Jong!"
Er werd geroepen over saturatie en bloeddruk, hartslag en pijnrespons. Artsen kwamen aangesneld, familie werd gebeld. Gordijnen werden dichtgetrokken.

Daar zaten wij, buurman Van Beek en ik. Achter onze gordijnen. Terwijl aan de andere kant van het gordijn mevrouw De Jong langzaam stierf, omringd door haar familie. Wij mochten namelijk geen van allen de zaal af. MRSA.

Pfffff.

Hoe het allemaal zo gekomen is..

2007-03-17T13:30:00.000+01:00

Als ik 's avonds ga slapen, sleep ik als een soort woelmuis van alles mee naar mijn nestje. Laptop, boeken, borduurwerkjes, noem maar op. Als ik 's ochtends wakker word, wil ik namelijk alles bij de hand hebben. Alles waar ik eventueel misschien zin in krijg. 's Ochtends doe ik dus de woelmuisparade in omgekeerde volgorde. Ik sleep na het douchen laptop, boeken, sigaretten, borduurwerkjes, telefoons, tijdschriften weer mee naar beneden.

Afgelopen zaterdagochtend was het heel mooi weer. Bevangen door een oer-lentegevoel wierp ik de dakterrasdeur open en stapte met gespreide armen naar buiten. Diep de voorjaarslucht insnuivend. Verkwikt pakte ik mijn laptop, telefoon en sigaretten om lentefris naar beneden te huppelen. Ik keek uit naar koffie en een overvol dagprogramma met veel buitenlucht.

Maar ik had dus gympen. En het dakterras was nattig. En op mijn overloop ligt linoleum. Huppelend met laptop onder de arm bleek dit een dodelijke combinatie. Op de allerbovenste tree zwiepte mijn vochtige rechtervoet onder mij uit. Als een soort Amerikaanse worstelaar - die zie je ook altijd een aanloopje nemen en zich dan op hun tegenstander storten - hing ik even in het luchtledige voordat ik met mijn volle gewicht op mijn rechterheup terecht kwam, zo'n 4 treden lager. De laptop had ik tijdens mijn val keurig op het overloopje gedeponeerd. Je moet per slot van rekening voorzichtig zijn met je spullen. Telefoon en sigaretten klemde ik stevig in de hand. Godzijdank.

Versuft probeerde ik op te staan. Been deed niet van harte mee. Eigenlijk wist ik het meteen. Er was iets stuk. Ik wist alleen nog niet wat en hoe erg. Kat Oscar vond het best gezellig dat ik zo op de trap zat en probeerde zich op schoot te nestelen. Ik kon me er net van weerhouden hem te wurgen.

Drie seconden nadenken. In mijn been knijpen. Niks voelen. Nog een keer proberen op te staan. Heel veel voelen. Bedenken dat ik mijn telefoon nog steeds vastklemde. Godzijdank.

Dus:
- Nóóit meer gympen aan.
- Áltijd telefoon bij de hand.
Goede voornemens voor later. Als ik weer kan lopen.

Ziekenhuisverhalen

2007-03-16T11:35:00.000+01:00

W zat heel lief naast mij en hield mijn hand vast. Zelf deed ik als het meisje uit The Exorcist elke 30 seconden "Nnnnjjjjiiiiiiighghghgh!!" terwijl mijn benen verkrampten, mijn ogen rolden en mijn hoofd 360 graden deed op mijn nek. W hield mijn handje vast en incasseerde mijn commando's, tussen de Nnnjigh's door.
"Ik wil boeken. En kan je de kattenbak verschonen. En ik wil Nnnnnjiiiiighghghghg!!" Dit was pré-operatie, moet je weten. En dan doen pijnstillers niet zo veel.

W kan blijkbaar enorm goed interpreteren en extrapoleren. Hij kwam terug met een tas met badjas, boeken - waaronder 'stoppen met roken', hinthint - en de meest vodderige shirtjes die hij kon vinden.
"Al die gekke naveltruitjes van jou! Dat mag allemaal niet van mij. Voor ik het weet ga je er met een of andere arts vandoor."

Nu is er inderdaad een leuke arts. Maar die heeft mij als een soort biefstuk behandeld en is nogal intiem met mijn botstructuur en mijn katheter. Geen ideaal flirtmateriaal, denk ik zo. Nog afgezien van mijn vodderige shirtjes en vettige haar. Desondanks heb ik wel een man in mijn bed gehad. In mijn ziekenhuisbed. Dat ging ongeveer zo, zei zij met Dikkie Dik vertel-stem:

Het was het holst van de nacht. Ik lag diep in een slaappil-geïnduceerd droomloos coma. Plots schrok ik wakker van een hand op mijn bovenbeen. Mijn biefstukbovenbeen. De pijn slingerde mij tegen het plafond, waarvandaan ik een klein oud mannetje op de rand van mijn bed zag zitten. Een klein krom oud mannetje, dat mijn bovenbeen had gepakt en zich schrap zette om bovenop mij te storten.
"Wat doet u nu!" riep ik.
"Dit is helemaal uw bed niet! Dit is MIJN bed!"
Je raakt heel territoriaal, in zo'n ziekenhuis.
Verward keek het mannetje om, gleed van de bedrail en pantoffelde morrend weg.

Voor je het weet...

2007-03-15T19:25:00.000+01:00

... bel je voor de tweede keer in je leven 112.
... zie je het gruis van je plafond vallen terwijl de politie je deur inbeukt
... zegt de ambulancemevrouw dat je misschien best wel eens flauw kan vallen van de pijn terwijl ze je de trap af tillen.
... lig je krijsend als een speenvarken in de ambulance, omdat de route naar het ziekenhuis ineens meer rotondes blijkt te hebben dan strikt noodzakelijk.
... zegt de behandelend arts "Goh. Dit is wel een beetje een gekke breuk. Als ik met zeven grote negers bovenop je heup was gesprongen was me dit nog niet gelukt."
... lig je als enige 65-minner op de afdeling verbrijzelde heupen.
... barst je in tranen uit bij het zien van je vele kersverse centimeters operatiewond.
... vind je het stiekem dan wel weer stoer dat ze de beste arts hebben weggerukt van zijn weekend om jouw been van binnen te veranderen in een soort Eiffeltoren. Omdat je nog zo jong bent. En helemaal niet Bijna Oud. Hah!
... jank je van frustratie als blijkt dat je je been maximaal drie centimeter kunt optillen.
... juich je triomfantelijk als je je eerste stappen zet met krukken.
... raak je compleet stoned van je eerste kop koffie in vijf dagen.
... kijk je vreemd op als er allemaal mensen in ruimtepakken binnen komen om je te vertellen dat er MRSA is geconstateerd op jouw zaal. En dat je vier dagen in quarantaine moet.
... leen je de laptop van je buurman-met-geamputeerde-voorvoet om de wereld te vertellen dat je een beetje een pechweek hebt gehad.

In vijf dagen van een meisje dat onderweg naar haar eerste kop koffie van de dag uitgleed op de bovenste traptree, naar een meisje dat niet eens zelf in en uit bed kan. En nu niet eens meer de kamer uit mag. Wegens een soort freakish 'hallo, alles gaat al mis, dus we doen er nog een schepje bovenop' grapje van god.

Life sucks, maar de narcissen in de vensterbank bloeien.
Alles sal reg kom.

Presentatie met veel powerpoint

2007-03-09T22:50:00.000+01:00

Hij zei: "Core-conform."
Ik dacht: "Oké. Dat ze dingen doen waar het bedrijf het als geheel mee eens is. Die vat ik."

Hij zei: "Interne maincontracting."
Ik dacht: "Huh? Zou dat misschien betekenen? O ja, wacht even. Dat betekent vast dat ze iemand hebben binnen het bedrijf die alle contracten samen aanbiedt. En er dan een leuk prijsje voor doet."

Hij zei: "Verbijzondering i.p.v. verzelfstandiging."
Ik dacht: "O ja. Die snap ik nog. Soort van."

Hij zei: "Integriteit."
Ik dacht: "Waarom ga je me dit begrip nu in 83 zinnen uitleggen? Had die moeite liever gestoken in het uitleggen van interne maincontracting. Daar snap ik namelijk nog steeds geen fuck van."

Hij zei: "Expertcentre."
Ik dacht "Mwah. Een plek waar mensen weten wat ze doen, dus. Vaak. Tenminste: dat hoop je dan maar."

Hij zei: "Een boost in FM consciousness."
Ik dacht: "O ja. Dat is dat ze ineens snappen dat het niet handig is om met twee groepen tegelijk dezelfde vergaderzaal te reserveren."

Hij zei: "Stakeholders."
Ik dacht: "Ah! Mensen die hopen beter te worden van dit project!"

Hij zei: "Een stukje betrokkenheid naar de werkvloer toe."
Ik dacht: "Eeeuggghh!! Zei je dit nou echt? Een stukje betrokkenheid?"

Hij zei: "Het iest-bewustzijn en daarna het zol-bewustzijn."
Ik dacht: "Huh?"
Hij herhaalde: "Het ist-bewustzijn en daarna het soll-bewustzijn."
Ik dacht: "Aaaah! Dat ze weten wat ze nu doen en wat ze in de toekomst willen doen. En waarom heeft hij het nu ineens over bewustzijn in plaats van consciousness?"

Hij zei: "Dan is er ineens een sense of urgency."
Ik dacht: "O. Dan moet je dus ineens snel dingen doen?"

Hij zei: "Waaaah. Wah. Wahwah. Waaahwahwah. Wah."
Ik dacht: "Het is wel genoeg zo, met die powerpoint en die powertermen. Flikker alsjeblieft op met je core-conform. Ga iemand anders vervelen."
Maar dat is vast heel naïef als high-powered kersverse consultante. Dan moet ik dit soort termen waarschijnlijk ook kennen. Om mensen urenlang te kunnen vervelen met een powerpointpresentatie waar ze a) geen reet van snappen en b) geen enkel raakvlak voelen.

Wat een kutbaan.

Gemiste kans

2007-03-08T22:25:00.000+01:00

Vanmorgen onderweg naar mijn klant aan het Museumplein nam ik een tussendoortje door de P.C. Hoofttoestand. Dranghekken. Veel mannen in uniform. Ik raak altijd een beetje in de war van mannen in uniform. Niet dat ik ze opwindend vind, maar in de auto krijg ik wel altijd de neiging èxtra onschuldig mijn ligaatje te eten en ze met grote schaapherderinnetjesogen aan te knipperen door mijn voorruit. Zo van 'Ik reed niet te hard!' en 'Nee!! Die fietser sneed ik niet hoor! Die moest sowieso al stoppen!'

Dranghekken dus. Mannen in uniform; politie, parkeerwachten, straatvegers. Die laatste bungelen onderaan de uniform-pikorde, kon ik vanuit mijn Twingo observeren.

Met een Twingo door de P.C. Hoofttoestand. Ik werd niet alleen genegeerd door de politie maar ook door markies-uitrollende winkeliers en door verdwaalde bijna-BN-ers. Zelfs de straatvegers gunden me geen blik waardig. Ik knaagde mijn koekje en laveerde langs hek en uniform en winkelier.

Aan het eind van de P.C. Hooftdinges zit een vreselijk mooie winkel. Ik wierp een blik in de etalage. Er hing een vreselijk mooie jurk. Gazen mouwtjes, geen rug, borduursels op de kont. Ik ben kledingtechnisch een sucker voor borduursels. Slikte mijn liga een tikkie verlangend naar binnen. Bedacht me dat het vast het soort jurk is waar geen prijskaartje aan hangt.

Vanavond is mij duidelijk geworden waarom zoveel mannen in uniform mijn twingo negeerden. Waarom de dranghekken.

En ik was potdorie precies goed geschoeid vandaag! Als ik dat had geweten! Had ik nu borduursels op mijn kont!

De muur van het toilet

2007-03-07T23:58:00.000+01:00

Wat zal E. Troost een klotejeugd hebben gehad.

Yodeli

2007-03-07T17:15:00.000+01:00

Een en al vriendschap en warmte en liefde. Soms heb je zo'n avond met een vriendinnetje in de kroeg. Zo'n avond met drank en tapas en elkaar volkomen begrijpen en bekentenissen doen en aanhoren en denken 'O! Wat snappen we elkaar toch goed!' Gisteren met vriendin M bij de Pata Negra. Grote ambities, qua tapas, maar eigenlijk hadden we het te druk met praten om te eten.

De vloedgolf warm fijn gevoel die over mij heen spoelde wilde ik met haar delen.
"Weet je wat het is met jou? Ik ben zo blij dat ik alles tegen je kan zeggen en dat je dat allemaal snapt en met me meedenkt enzo. Volgens mij lijken wij bestwel op elkaar. God. Dit klinkt allemaal wel heel erg Heidi in een bergweide en dan gelukszalig naar elkaar toe rennen zeg. Zo armen wijd en dan Milka chocolade en boterbloempjes."

"Yodeli," zei vriendin M zachtjes.

Ja. Yodeli. Dat dekt de lading wel.

Met Zenna in de zandhoop

2007-03-05T09:52:00.000+01:00

"O! Pas op, hier ligt glas annemárie!"
"Heb je je bezeerd?"
"Nee. Maar ik ga nu wel extra super voorzichtig zijn."
"Ja, want anders krijg je glas in je hand en dan bloed je de hele zandhoop onder."
"Hihi, ja."
"En dan bloed je zelf helemaal leeg. En dan kan je niks meer."
"Nee. Dan ben ik helemaal bleek en kan ik niet meer bewegen."
"En dan moet de ambulance komen."
"Ja! En dan ga ik naar het ziekenhuis."
"Laten we dus maar extra super voorzichtig zijn, want het ziekenhuis is helemaal niet leuk."
"Ja, maar dan lig ik wel bij mijn oma."
"Ligt je oma in het ziekenhuis?"
"Ja. Dus dan is het helemaal niet zo erg."
"Toch maar beter niet naar het ziekenhuis, behalve als je bij oma op bezoek gaat."
"Ja. Want stel je nou voor dat ik er nog lig en dat zij al weg mag!"

Met grote zorgelijke ogen keek ze me aan.
"Dan zou het helemaal niet meer leuk zijn in het ziekenhuis."

Idyllische zondag

2007-03-04T17:36:00.000+01:00

Het is het soort jachthaven waar aftandse motorboten roestig liggen te wachten op hun baasje. Het is het soort jachthaven waar een oogje toe geknepen wordt als je je motorolie in de bosjes dumpt. Het is het soort jachthaven waar lang niet alle booteigenaars het volle quotiënt tanden in hun mond hebben. Naar deze jachthaven bracht ik broodjes voor de drie-en-een-halve hardwerkende eigenaars van de vooralsnog boot-zonder-naam.

Ik verbroederde met hond Timo, die is opgevoed door twee katten. Timo zit thuis katachtig in het kozijn en wilde vandaag hysterisch vaak bij mij op schoot. Zelfs als ik stond probeerde hij zich nog omhoog te krabbelen. Met zesjarige Zenna groef ik in de zandhoop naar schelpen voor fictieve tomatensoep - een emmer water met steentjes, stokjes en paddenstoelen. Als ik haar heel hard aan haar voet trok, gleed ze gierend van plezier van de zandhoop naar beneden. Ik gaf platen en buizen aan, hield einden hout vast, dronk wijn uit een plastic kampeerbeker en sprong van enthousiasme op en neer op het dek toen de motor eindelijk voor het eerst draaide. De hele jachthaven stond blauw.

Het customized mobile soundsystem speelde fijne muziekjes. De zon brak door. W zaagde de houten afdekplaat voor de motor op maat. Choca plaatste de twee patrouilleboot-achtige zoeklichten. Shiva en ik keken met een wijntje in de hand toe en bespraken waarom het toch is dat mannen altijd een héél grote slijptol willen.

In de auto naar huis voelde ik het zand knarsen tussen mijn tanden. Ik glimlachte.

Seriële boekentip

2007-03-04T10:53:00.000+01:00

Grappig hoe dingen vaak terugkomen. Iemand heeft het over Carpetland en diezelfde dag sta je achter een busje van Carpetland te wachten tot hij zijn lading gelost heeft. En je te ergeren aan het feit dat ze niet even een parkeerplaats konden opzoeken. Iemand vertelt je dat hij Valentijn heet naar het boek van Hans Andreus en diezelfde week zit een jongen tegenover je in de trein dat boek te lezen. Je herkent vast het principe.

Laatst was ik op een etentje, waar de gastheer en ik regelmatig even naar het balkon vluchtten om te roken. Ik kende de gastheer voor aanvang van die avond niet, maar onze zeven-minuten gesprekken op het balkon waren een genot. Een van die gesprekken draaide om Het Leven van Pi, ofwel Life of Pi. Een boek waar ik jaren terug van heb genoten. Thuis gekomen vroeg ik mij af waar ik het gelaten had. Diezelfde week diende zich het antwoord aan: mijn moeder had het geleend.

Aan tafel bij mijn ouders vertelde mijn moeder dat ze het had gelezen voor een van haar literatuurclubjes. Ze had er van tevoren geen zin in. Net als ik: ik heb wekenlang bij Waterstones om het boek heen gedraaid. Het lag in grote stapels 'Koop mij! Koop mij!' te schreeuwen. 'Ik ben een bestseller! Iedereen leest mij! Doe nou gewoon!' Elke keer pakte ik het op en dacht ik 'Een Indiase jongen in een reddingsboot met een tijger. Jaja. Uhuh. Laat maar.' Tot ik een dag zwichtte en kocht. Het vervolgens drie maanden op de plank heb laten liggen, want ja... een Indiase jongen in een reddingsboot met een tijger. Uhuh. Zal wel. Maar uiteindelijk las ik. En ik lachte hardop. Ik raakte ontroerd. En een beetje boos. En soms verdrietig.

Mama zei: "Geweldig! Ik had er helemaal geen zin in, maar wàt een heerlijk boek!"
Ik knikte geestdriftig.
"En als hij dan met die gesprekken met die mannen! En met die zebra! En op dat eiland! En dat Richard Parker dan niet eens gedag zegt!"
"Huh?" zei ik, en dacht 'Hmm.. wie was Richard Parker ook alweer?'

Kortom: boek teruggevorderd en herlezen. Wéér was ik ontroerd. En een beetje boos en verdrietig. En ik lachte hardop. Nu weet ik wèl wie Richard Parker ook alweer was.

Het grote voordeel van een boek jaren na dato herlezen, is dat je in de tussentijd weer veel andere boeken tot je hebt kunnen nemen, die een andere context bieden. Of dat je dingen hebt meegemaakt, gedacht en verzonnen die een heel andere blik geven.

Probeer het volgende:
Lees Life of Pi, van Yann Martell. Sla kort daarop In The Heart of the Sea van Nathaniel Philbrick open en sluit af met Ahab's Wife van Sena Jeter Naslund.

Driemaal genieten, in context.

Bij de kapper

2007-03-03T16:33:00.000+01:00

"Sandra, die werkt hier ook, die heeft dus een schoonzus."
Samenzweerderig dempte ze haar stem.
"En die schoonzus die wist dus pas de dag voor ze ging bevallen dat ze zwanger was."
"Joh."
"Ja. Ze was ook best fors en alles, dus misschien dat ze het daarom niet doorhad."
"Zou kunnen."
"En ik las laatst in een boekje van een meisje die naar de wc moest. En toen ineens lag er een baby in de pot! Zomaar ineens een baby! Moet je je voorstellen dat je dan naar je moeder moet. Zo van 'Oeps, sorry mam. Ik heb een kind.' Gek hè?"
"Best gek ja."
"Maar het was buiten de baarmoeder. Dat hoor je wel eens hè, dat een baby dan gewoon buiten je baarmoeder groeit. Dus dan word je gewoon ongesteld en alles, maar dan groeit dat kind gewoon ergens anders. Hier opzij ofzo."
"Sorry, maar dat kan niet."
"Jawel hoor! Stond in dat boekje. Dat dat kind buiten de baarmoeder was gegroeid, dus ze had helemaal niks door."
"Sorry, maar dat kan ècht niet."
"Jawel! Ik heb het wel vaker gehoord! Dat een kind dan buiten de baarmoeder zit en gewoon groeit en alles!"

Ze heeft me vier uur onder handen gehad. Een kwelling omdat mijn extensions één voor één met een tang uit mijn haar gepeuterd werden. Mijn hoofdhuid voelt nu alsof een bandschuurmachine er een walsje over heeft gedanst. Maar vooral, o vooral. Vooral een absolute kwelling voor mijn oren.

Omstreden vrijheid

2007-03-01T20:09:00.000+01:00

Eerder heb ik uitgelegd dat mijn moeder geen kindermens is en dat ik nog steeds zeer twijfel of ik het ooit ga worden. Vroeger was ik mordicus tegen. Voor mij geen kinderen. Nooit. Vriend-met-kind zei "Wacht maar. Ooit gaan ook jouw eierstokken rammelen." Ik vond dat een heel smerige uitspraak. En kon me er weinig bij voorstellen.

Tòt ik een man ontmoette die me deed dagdromen over witte jurken en champagne en misschien eventueel later een groententuin en kindertjes met laarsjes - voor de regen. In het abstracte, dat wel. Het baren, de slapeloze nachten, het jengelen, het 'waarom? waarom? waarom? maar waarom dan?', het eerste vriendje/vriendinnetje, het eerste gevecht om brommer: ja of nee. Dat kwam allemaal niet voor in de dagdroom. Ik bleef een beetje steken bij de champagne en de speech en de mogelijkheid tot regenlaarsjes. Maar ik hield de optie open. Ineens. Zomaar. En toen weer niet, want man was exit.

En nu ben ik dertig. Dus als het gaat gebeuren, gebeurt het binnen nu en pakkembeet tien jaar. Ik kan me er nog steeds weinig bij voorstellen. Met W was ik laatst in gesprek. Dit klinkt misschien niet zo bijzonder, maar is dat wel degelijk. Met mijn vriendje-maar-geen-relatie spreek ik namelijk zelden. We praten regelmatig, maar van spreken komt weinig, wegens een projectje hier en een feestje daar en een kroegje zus en een tvprogrammaatje zo en ergens een expositietje tussendoor. Maar wij spraken, met een wijntje op tafel. Wij spraken zodanig dat wij vergaten muziek op te zetten. Dat is een goed teken.

"Ik vraag me wel eens af hoe het zou zijn om per ongeluk zwanger te raken nu."
"?"
"Nou. Ik denk namelijk dat dat heel heftig zou zijn. Ik wìl namelijk helemaal geen kind nu. En misschien wel nooit. Maar misschien ook weer wel. En àls ik zwanger zou raken zou ik het kind kunnen opvoeden. Geld genoeg. Ruimte genoeg. Genoeg mensen die heel graag kinderen zouden willen maar dat het niet lukt. En dan zou het mij wèl lukken, en zou ik het niet willen omdat het gewoon even niet past. Omdat ik het nog niet voor me zie, en misschien wel nooit voor me zie. En stel nou dat ik nu per ongeluk zwanger raak en dan abortus pleeg. En dat dit dan mijn laatste kans was. Later nooit een relatie - o nee pardon vriendje - waar ik me beter bij voel dan nu. Later misschien willen en niet meer kunnen. Zwanger raken nu lijkt me echt een hel. Volgens mij word ik dan volkomen in tweeën gescheurd."

Ik raakte in een soort manische volstrekt irrelevante monoloog. Ik bèn namelijk helemaal niet zwanger. En ik ben helemaal geen zorgendenker. Maar toch. Stel dat nu. Ik ineens. Pfoei. Stel je voor. Wat dan.

Sinds kort heb ik uitzendinggemist ontdekt, en dan vooral DDD. Als er niets op tv is, slinger ik mijn laptop aan en doe ik een gemiste uitzending. Vandaag ook.

Pfoei.

Waarde auto bepalen?

2007-03-01T18:01:00.000+01:00

Mwah.. één derde baby denk ik?

Speels

2007-02-28T21:25:00.000+01:00

Mijn oma heeft mij leren haken, breien en barbiejurkjes naaien. Al gauw werden barbiejurkjes annemáriejurkjes en ging ik in de meest exotische creaties naar school. Creaties met stiekeme rafels, dat wel. Ik ben namelijk net zo slordig als oma, op de naaimachien. Jarenlang heb ik mijn krakkemikkige onbetrouwbare naaimachine ergens onder mijn bureau laten verstoffen, met uitzondering van die keren dat ik gordijnen moest maken voor vriendinnen. Ik kan namelijk erg goed rap lange einden soort van recht naaien. Als mijn naaimachine de draad niet opvrat tenminste.

Maar nu heb ik de naaimachine van oma geërfd. Boordevol goede voornemens toog ik naar de stoffenzaak. Boordevol prachtige ideeën voor exotische creaties zette ik mijn schaar in de stofjes. Mijn speldenkussen ben ik inmiddels kwijt, dus het ging allemaal heel erg ongeveer, op hoop van zegen. Met het puntje van mijn tong tussen mijn tanden rimpelde ik mouwen in, zette ik coupenaden en paste ik mijn voorlopige creatie. Het resultaat was dat ik a) geen borsten meer leek te hebben en b) bovenarmen kreeg als oerhammen. Gedesillusioneerd zocht ik mijn tornmes. Wat let mijn verbazing: kat Oscar was preciés op dat moment mijn tornmes aan het doodbijten terwijl kat Sam bijna stikte in een onderspoeltje. Levensgevaarlijk, die hervonden hobby van mij. Voor katten althans.

Ik bespeurde in hun passie voor de garenklosjes een schreeuw om aandacht. Een schreeuw om nu-eindelijk-eens-een-keer-èchte-kattenspeeltjes, in plaats van wat er toevallig op mijn vloer rondslingert. Hetgeen overigens een zeer gevarieerd arsenaal aan pseudospeeltjes oplevert: van horloges tot flesjes nagellak-om-nog-even-snel-die-ladder-in-mijn-panty-te-fixen, kurken en stukken verdroogde pizza.

Vandaag kocht ik dus vier rammelende speelmuizen. Ik vond ze zo enorm schattig dat ik elke collega die ook maar enigszins in de buurt kwam ermee heb berammeld. De vraag was of de muizen bij Sam en Oscar net zo'n hit zouden zijn als bij mijn collega's. Te oordelen naar het rammeldebammeldebengbengpatsrammel dat nu oorverdovend weerklinkt in de gang gaat dat best goed.

Sam en Oscar zijn tevreden. Nu ik nog, met mijn oerhammen.

Muzikale Madelief

2007-02-27T20:33:00.000+01:00

Hij had een kapsel als een madeliefje. Toen hij de deur opende - met artistieke muzieksleutel verwerkt in de grille voor het raampje - zei hij "Goh, jij hebt een net pak aan. Jij hebt vast een heel nette baan." Ik kon niet anders dan dat beamen.

Hij was muzikant en oogde als iemand die nooit zijn rijbewijs had kunnen halen omdat hij afgeleid raakt door de klanken in zijn hoofd. Hij was zeer sympathiek en meer dan een vleugje wereldvreemd. Terwijl ik knielde op zijn keukenvloer zette hij koffie en sneed een plakje droge oude chocoladecake.

Dat knielen op zijn keukenvloer had te maken met een decorstuk dat W had gemaakt voor zijn muziekgezelschap. Het decorstuk werkte niet, beweerde Madelief per e-mail. Gezien het feit dat ik het decorstuk - een Grieks zuiltje dat met afstandbediening om moest vallen - in levenden lijve had zien vallen èn weinig fiducie heb in het technisch inzicht van wereldvreemde musici èn globaal in dat stuk Nederland was, had ik toegezegd langs te komen om het een en ander te demonstreren.

Ik knielde op de keukenvloer, in mijn nette mantelpak, met mijn nette kousen. Telefonisch instrueerde W mij over welke knop wanneer en in welke volgorde en hoe precies te schudden met de zuil. De zuil wankelde maar viel niet. Madelief fladderde om me heen en oehde en aahde wegens het wankelen. Zo ver hadden zij het ding nog niet gekregen. Met W stelde ik telefonisch vast dat ze het ding zodanig gesloopt hadden door het random veel te hard op knopjes drukken, dat er spijkers aan te pas moesten komen. Madelief bezat geen spijkers. Dat had ik eerlijk gezegd al verwacht.

Nadat ik Madelief 83 keer had voorgedaan hoe het ding exact klikte, afstandbediende, resette en theoretisch om zou vallen (mits toevoeging van spijkers) vroeg hij wat ik precies deed, werkgewijs. Terwijl ik trachtte dit uit te leggen, zag ik zijn ogen dwalen en zoeken naar de klanken in zijn hoofd. "Dus je kan veel met computers," vatte hij samen. Ik beaamde. Uitleggen dat ik nergens iets van snap en mij door het consultantenleven heen bluf was teveel gevraagd. "Je snapt computers, je kan zuilen repareren. Wat kan je eigenlijk nièt?" stelde hij vol bewondering.

Eeeuh.. stofzuigen?

Hij hep humor

2007-02-25T15:57:00.000+01:00

Taalpurisme; ik heb er last van. Er zijn frasen waar ik uitslag van krijg. 'Ik irriteer me aan jou,' bijvoorbeeld. Vriendin E en ik gaan acuut langs elkaars armen wrijven als we dat horen: "Ik irriteer me zo vreselijk aan jou. Moet je kijken hoe ik me irriteer nu, aan jouw arm."
'Als mens zijnde,' nog zo een. En 'ik ben vegetarisch'. Neehee! Je bènt helemaal niet vegetarisch! Je eet vegetarisch en je bent vegetariër.
Met stip op één sinds mijn era internetdaten: 'ik hou van humor,' of de variant 'ik heb humor'. Soms zelfs 'ik hep humor', maar dat is buitencategorie.

Gevoel voor humor dus. Het hebben of het niet hebben ervan. Bij de borrel vrijdag een discussiepunt. Feitelijk een voortzetting van een eerdere discussie op een eerdere borrel. Niet iedereen was bij de eerdere borrel, dus we gingen in herkauw-modus.

Uit onderzoek blijkt dat mannen vallen op vrouwen die om hen lachen. Vrouwen daarentegen vallen op mannen die hen aan het lachen maken. Een ideale combinatie, zou je zeggen. Helaas werd door het aanwezige manvolk dit discussiepunt geëxtrapoleerd naar 'vrouwen hebben dus geen gevoel voor humor,' of 'vrouwen zijn niet grappig.'
"Kijk maar naar cabaretiers. Ken jij grappige cabaretières? Ja, ze zijn er wel. Maar dan zijn ze lesbisch. En zo grappig nou ook weer niet."

Mijn stelling: mannen- en vrouwenhumor verschilt van elkaar. Ik ben ooit met vriendin E collectief van de bank gerold van het lachen. Tranen over de wangen. Nog net geen ondergeplast onderbroekje. Vriend A zat erbij en keek ernaar. Aan zijn hoofd zag ik "Tssssk.. Rare wijven." Hij trommelde met zijn vingertoppen op de bank. Wachtend tot wij klaar waren.
Als vriend P een grapje maakt, trekt hij zijn graphoofd. Geen 'ik wacht op applaus en ga alvast meelachen'-hoofd maar een hoofd van 'ik doe nu een heel intelligente woordspeling en het is nog maar afwachten of jij het snapt. Jij Vrrrrouw!' Vaak doe ik dan een heel klein lach-hikje. Ik snap de woordspeling wel degelijk, maar zo leuk was hij nou ook weer niet.

Macht erotiseert. Iemand aan het lachen maken is een uiting van macht, volgens mij. Als een man mij hysterisch van de bank doet rollen, ben ik als was in zijn handen. Waarom is het dan toch dat grappige mannen mij wel degelijk doen lach-hikken, maar mij nog nooit 'ooooo! oooo! oooo!' kreunend naar mijn buik hebben doen grijpen? Dat is voorbehouden aan mijn meisjes. En aan mijn homovrienden.

Toch jammer dat ik noch op meisjes noch op homo's val. Het leven zou één grote hysterisch erotiserende lachbui zijn.

Schaamteloze reclame

2007-02-24T10:55:00.000+01:00

Vanavond, om tien over tien op NL 3: Het Autootje van W!
En nog een fijne voorstelling ook.

Toevoeging op zondag: Wij nestelden ons tegen de enorme Ikea zitkussens die ik W cadeau heb gedaan wegens verregaande onvrede met zijn eigen kussens. Hij een fles port, ik een fles wijn. De tv zetten we expres pas om tien over tien aan. Allebei hadden we een oud-en-nieuw gevoel: praten aan de eettafel en vanuit je ooghoek de klok in de gaten houden. Het moment suprème mochten we natuurlijk niet missen.

"Jemig. Het geluid is slecht zeg."
"En ik vind ze ook eigenlijk lang niet zo grappig als toen in het theater."
"Hmmm.. komt een beetje amateuristisch over."
"Maar je autootje is in ieder geval steeds goed in beeld."
"Ja, die doet het goed. Misschien had ik er nog striping op moeten maken."
"Nee joh."
"Goh. Is wel anders hè, op tv."
"Ik vond ze in het theater echt extreem leuk, maar nu trekt alleen mijn mondhoek een beetje."
"Sja."
"Sja."
"Maar het autootje deed het leuk."

Dat vond ook vriendin J, die direct na de voorstelling naar W smste: "Ik vond jou het allerbest."

Ja. Dat was eigenlijk wel zo.

Training

2007-02-23T22:28:00.000+01:00

Ik ben egocentrisch. Héél egocentrisch zei ik zelfs. Maar egocentrisch betekent ook een heleboel goeie dingen. Impulsief, namelijk. En impulsief: nouounou, God weet dat ik impulsief ben. En dat dat best goed is, want het resulteert in een heleboel paar nieuwe schoenen. Waar ik vervolgens weer heel egocentrisch blij mee kan zijn.
Zo lang ik niet met mijn nieuwe stiletto's op andermans tenen ga staan omdat ik daar nu eenmaal wìl staan. Zo lang ik dat niet doe, ben ik niet schadelijk egocentrisch. Misschien ga ik wel eens op mijn bek, omdat ik even niet stilsta bij anderen. Maar vervolgens léér ik daar wel weer van. Dat ik even iets minder egocentrisch moet ogen, bijvoorbeeld. Ik mag het wel zijn, maar niet ogen. Das belangrijk.

Kortom: training vandaag. Training 'zelfbewustwording'. W had het laatst over een winnend scrabblewoord. Ik denk dat zelfbewustwordingstraining ook een goeie gooi naar hoge ogen doet.

Waar ben ik mij bewust van geworden? Dat ik een heleboel denkpatronen heb, waarvan geen enkele negatief. Sterker nog; ik ben irritant positief en optimistisch. Doe mij een halfleeg glas en ik denk "Wow! Dat zijn nog heel veel slokken!" Doe mij een collega die genoegen neemt met minder dan veel slokken en ik sla hem met mijn stiletto op het hoofd en vertel dat hij gewoon moet zuipen, kreng! Op een ergerlijk enthousiast positieve manier.

Ik heb geleerd dat ik niet kan omgaan met poldermodellen maar liever als een soort grote dikke vette zoemende bromvlieg drieduizend keer tegen het raam aan knetter. Liever dat dan zeggen "Mwaaahh.. ik hoef niet zo nodig door dat raam. Ik neem ook best genoegen met een beetje tegen de gordijnen aan vrijen." Laat mij maar tegen dat raam aan knallen en keer op keer duizelig overeind krabbelen, met een goed gevoel over 'het concept'. Ook al is 'de uitvoering' niet altijd oké.

Zelfbewustwordingtraining. Ik ben mij bewust geworden van het feit dat ik overwegend niet nadenk. Dat ik overwegend doe wat op dat moment goed voelt. Voor mij. Vandaar het egocentrisme. Een kutwoord, maar het klopt wel. In deze context althans. Ik ben mij bewust geworden van het feit dat ik tegen ramen aan knetter, en dat best lekker vind. Als het raam ooit maar een keer open gaat. En ik niet verlamd raak door het mezelf met vliesvleugeltjes tegen dichte ramen aan ketsen.

En ik ben mij bewust geworden van het feit dat er mensen bestaan die denken 'Oeh! Een dicht raam! Laat ik daar eens nìet tegenaan knallen maar een beetje tegen de gordijnen aan vrijen.' En dat dat helemaal niet erg is. Niet erg maar iets meer 'zorgendenkerig' of 'consequentiedenkerig' of 'hogeëisendenkerig' dan ik normaal ben. En dat je met die mensen nog steeds een koud biertje kunt drinken en een goed gesprek voeren. Zo lang je maar niet met je stiletto's op hun tenen gaat staan.

Het was een training als elke training. Verwachtingen vooraf en bier toe. Het gaat er nu op aan komen wàt ik in de praktijk ga brengen. Ik vermoed dat ik doorga zoals ik deed: niet met hakken op tenen staan maar nog steeds tegen ruiten aan knallen. Dat is voor mij een format dat werkt.

Winnende formats.. Houzee! Kijk maar naar BN-ers op het ijs. Daar kan ook niemand genoeg van krijgen. Een winnend format is goud waard.